I SA/Lu 532/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu P. R. [...] zł [...]) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. (organ I instancji) określił skarżącemu wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki J. X.-T. w kwocie [...]zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tego tytułu w kwocie [...]zł. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Pismem z dnia [...] r. organ I instancji (już Naczelnik Urzędu Skarbowego zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej – Dz.U. poz. 1948) ustosunkował się do zarzutów odwołania i zgodnie z art. 227 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) przesłał odwołanie do organu II instancji, to jest do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L.. Jednocześnie organ I instancji przesłał pismo z dnia [...] r. ze swoim stanowiskiem do wiadomości skarżącemu. W dniu 5 maja 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęła skarga P. R. na powyższe pismo z dnia [...] r., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem organu I instancji, która został przekazana przez ten organ organowi II instancji w dniu 17 maja 2017 r. Odpowiedź na skargę sporządził Dyrektor Izby Administracji Skarbowej i przekazał skargę z aktami sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, wnosząc o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodzić się należy z organem, że skarga P. R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie (§ 2 art. 3 P.p.s.a) w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających ; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Według art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z kolei z art. 227 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. Przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Niewątpliwie obowiązek organu odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procedowania", jednakże stanowisko w tej kwestii wyrażone nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego, której ramy, co do zasady, wyznacza art. 3 § 2 P.p.s.a.. Nie jest bowiem takie pismo zawierające stanowisko organu I instancji samodzielnym aktem prawnym kończącym postępowanie, czy rozstrzygającym sprawę co do istotny, ani też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustosunkowanie się organu I instancji do zarzutów odwołania stanowi część składową materiału dowodowego i podlega ocenie organu odwoławczego na równi ze wszystkimi innymi dowodami ujawnionymi w postępowaniu (por. chwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2003 r., sygn. akt FPK 5/03, SIP LEX nr 110947). Organ odwoławczy natomiast, rozpatrując odwołanie, nie jest związany stanowiskiem organu I instancji wyrażonym w piśmie, o którym mowa w powołanym art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej, a rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia całej sprawy z uwzględnieniem argumentacji odwołania. Tym samym w okolicznościach tej sprawy dopiero ostateczne rozstrzygniecie organu II instancji (które jak wynika z odpowiedzi na skargę i przedłożonych akt sprawy już zostało wydane) może podlegać sądowej kontroli legalności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Z tych też względów, działając, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, a wpis zawrócić na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.