I SA/Lu 539/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka -Szpringer po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 rok, P. J. wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że od grudnia 2010 r. jest bezrobotny, obecnie bez prawa do zasiłku, Jego czteroosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów żony, uzyskiwanych z drobnej działalności gospodarczej przynoszącej w chwili obecnej straty, oraz z pomocy bliskich. Wyjaśnił, że zapłata podatku w chwili obecnej zagraża egzystencji skarżącego i jego rodziny, natomiast czas jaki uzyskałby w wyniku wstrzymania wykonania decyzji pozwoliłby na znalezienie nowego źródła dochodu lub na zaoszczędzenie lub pożyczenie pieniędzy, co nie będzie możliwe w przypadku wszczęcia egzekucji komorniczej. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który musi to uczynić w sposób umożliwiający sądowi dokonanie ich oceny. Nie wystarczy zatem samo lakoniczne stwierdzenie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podyktowany jest trudną sytuacją materialną skarżącego i jego rodziny, czy też perspektywą ewentualnego postępowania egzekucyjnego, bez wskazania konkretnych okoliczności których ocena pozwoliłaby sadowi na stwierdzenie, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w złożonym wniosku skarżący nie wskazał żadnych konkretnych faktów pozwalających na stwierdzenie, że w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa wyżej, poprzestając jedynie na bardzo ogólnikowym przedstawieniu swojej sytuacji życiowej. Podkreślić należy, że nie można też uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samego obowiązku zapłaty określonego zobowiązania podatkowego. Zapłata podatku nie może być bowiem utożsamiana ze szkodą (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt: I GZ 292/10). Zobowiązanie podatkowe ma bowiem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w ordynacji podatkowej (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt: I SA/Bk 289/10, także postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.