I SA/Lu 54/05

Dnia 31 stycznia 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. U. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Izby Celnej postanawia - odrzucić wniosek. W dniu 7 grudnia 2004 roku M. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o ukaranie grzywną Dyrektora Izby Celnej j na podstawie art.55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że w dniu 25 maja 2004 roku nadał w polskim urzędzie pocztowym przesyłkę adresowaną do Dyrektora Izby Celnej, zawierającą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję tego organu z dnia [...], Nr [...], wniesioną za pośrednictwem organu. Do dnia wniesienia wniosku Dyrektor Izby Celnej nie przekazał jednak przedmiotowej skargi do Sądu. Na wypadek, gdyby pomimo ukarania grzywną organ nadal nie przekazał skargi do Sądu, wnioskodawca wniósł także o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie załączonego odpisu skargi. Przedmiotowy wniosek został pierwotnie zarejestrowany w Sądzie w repertorium "SO", a następnie przeniesiono go do repertorium "SA", jako prawidłowego dla niego urządzenia ewidencyjnego. Ponieważ wymieniony wniosek i załączniki wniesione zostały w jednym egzemplarzu, Sąd wezwał wnioskodawcę do usunięcia tego braku przez złożenie odpisu wniosku i załączników w terminie 7. dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie powyższe doręczone zostało stronie dnia 16 grudnia 2004 roku, jednak brak pisma nie został usunięty. W zaistniałym stanie sprawy Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art.63 i art.64 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek strony. Wniosek składa się bezpośrednio do sądu, winien on czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a nadto określać żądanie, jego podstawy i uzasadnienie /.../ i mają do niego odpowiednie zastosowanie przepisy o skardze, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednym z wniosków, o których mowa w art.63 powołanej ustawy, jest wniosek o wymierzenie grzywny organowi, gdy nie zastosował się on do obowiązków określonych w art.54 § 2 tej ustawy, tj. nie przekazał skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30. dni od dnia jej wniesienia /art.55 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Do wniosku tego mają zatem zastosowanie, jak wynika z powołanego wyżej art.64 § 2 ustawy, także wymagania określone w art.47 § 1, tj. obowiązek złożenia odpisów pisma i załączników dla doręczenia ich stronie przeciwnej, oraz regulacja prawna w zakresie trybu usuwania takiego braku - art.49 ustawy. Nieusunięcie, pomimo wezwania, braku pisma, jeżeli brak ten uniemożliwia nadanie pismu prawidłowego biegu, jest podstawą pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej /art.49 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, przy czym ustawa stanowi inaczej między innymi w odniesieniu do braków skargi, gdyż z mocy art.58 § 1 pkt 3 nakazuje odrzucenie skargi, której braki formalne nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. Jak zaś wskazano wyżej, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej, co w rozpatrywanej kwestii nie ma miejsca. Wobec powyższego wniosek, o którym mowa na wstępie, należało odrzucić na podstawie art.58 § 1 pkt 3 w związku z art.64 § 3 i art.55 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla porządku zauważyć należy, że wprawdzie wzywając stronę do usunięcia braków formalnych przez złożenie wymaganych odpisów Sąd błędnie poinformował ją, że skutkiem niewykonania zarządzenia będzie pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jednak to naruszenie przepisów postępowania nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zarówno odrzucenie wniosku, jak i pozostawienie go bez rozpoznania są rozstrzygnięciami formalnymi zamykającymi drogę do merytorycznego rozpoznania wniosku i z punktu widzenia interesów strony na tym etapie postępowania nie niosą istotnie różniących się konsekwencji prawnych. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.