I SA/Lu 54/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę W dniu 11 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. Skarga została podpisana przez H. S. Skarżąca nie podała wartości przedmiotu sporu, uiszczając wpis od skargi [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 stycznia 2012 r. Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia b) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenie skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k-19) przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i stosowne pouczenie, została doręczona Spółce w sposób prawem przewidziany w dniu 16 stycznia 2012 r. Siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu od skargi, oraz uzupełnienie braków formalnych skargi, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia pism upłynął z dniem 23 stycznia 2012 r. Pismo będące wykonaniem wezwania Sądu skarżąca nadała na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego 20 stycznia 2012 r. SKO przekazało przesyłkę do Sądu, zgodnie z właściwością 25 stycznia 2012 r. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 57 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymogom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1/ wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2/ oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3/ określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl zaś art. 46 § 1 ppsa każde pismo strony powinno również zawierać: [...] podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Ponadto, w myśl art. 29 powołanej wyżej ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 ww ustawy. Jeżeli więc pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (...) – art. 49 § 1 ppsa. Zgodnie z dyspozycją art. 215 § 1 ppsa w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Mając na względzie powyższe, Przewodnicząca Wydziału I na podstawie art. 49 §1 ppsa, wezwała skarżącą Spółkę do uzupełnia ia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Przesyłkę stanowiącą odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżąca błędnie nadała na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dlatego organ przekazał ją tutejszemu Sądowi, co miało miejsce 25 stycznia 2012 r. (k.20), i ta data decyduje o terminie uzupełnienie braków formalnych skargi. Oznacza to, że braki formalne zostały uzupełnione 2 dni po upływie wyznaczonego terminu do ich uzupełnienia. O przywrócenie terminu skarżąca nie wnosiła. Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa - należało orzec jak w sentencji.