I SA/Lu 541/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dnia 31 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę A. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego wobec P. G. i A. P. w sprawie orzeczenia o solidarnej z A. sp. z o.o. w L. odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień i maj 2004 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art.3 (1 i (2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej p.p.s.a./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie rozważyć należy, czy zaskarżone postanowienie mieści się w katalogu aktów lub czynności o jakich mowa w powołanym przepisie. W ocenie Sądu przedmiotowe postanowienie przesłanek tych nie spełnia. Postanowienie organu podatkowego o wszczęciu postępowania nie jest bowiem postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, jak również nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest również innym indywidualnym aktem administracyjnym / innym niż decyzje lub postanowienia/ czy czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt /czynność/ dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej", a o treści nałożonego na stronę uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną /element władztwa administracyjnego/ - zob. też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 września 2006 r. , II SA/OL 456/06, LEX nr 193384. Ponadto wskazać należy, że prawo wniesienia skargi, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a, uzależnione jest także od wyczerpania środków zaskarżenia. Oceniając więc charakter prawny postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego należy uznać, iż jest to akt procesowy, inicjujący postępowanie, który w konsekwencji ma prowadzić do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Na postanowienie to nie służy zażalenie /art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa –Dz.U. - t.j. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. W związku z powyższym, złożenie skargi na postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, należy uznać za niedopuszczalne. Uznając zatem wniesienie przedmiotowej skargi na tym etapie za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.