I SA/Lu 546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu [...] lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne okresy od lutego do grudnia 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., wydanej w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne okresy od lutego do grudnia 2010 r., pełnomocnik skarżącej zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się może z licytacją posiadanej przez spółkę nieruchomości po cenie niższej od wartości rynkowej, co spowoduje stratę w majątku spółki i jej zubożenie. Spółka utraci także prawo własności nieruchomości, z których korzysta dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem spółki sprzedaż nieruchomości wyrządzi w jej majątku znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca zwrócił także uwagę na ewentualne zajęcia rachunków bankowych spółki, które wpłynął na dalszy jej rozwój oraz na możliwości wszczęcia w przyszłości postępowania administracyjnego w stosunku do osób trzecich w sytuacji gdy majątek spółki nie wystarczy na zaspokojenie roszczeń wierzycieli. Strona stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie jej środków pieniężnych w następstwie czego może dojść do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji nawet do upadłości spółki. Podkreślono, że nawet w sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu wyegzekwowanych kwot odbudowa działalności spółki może okazać się niemożliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jednakże należy mieć na uwadze, że wniosek taki dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2005, s. 296; jak również postanowienie NSA z dnia [...] września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.). Podzielając powyższe poglądy judykatury i orzecznictwa, podnieść należy, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne okresy od lutego do grudnia 2010 r. Zdaniem Sądu jest to taki rodzaj aktu prawnego, który nie nadał stronie ani uprawnień, ani nie określił obowiązków o charakterze prawno – materialnym takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji. Zaskarżona decyzja posiada cechy rozstrzygnięcia procesowego i nie posiada przymiotu wykonalności. Nie rodzi ona żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków nadających się do wykonania. Innymi słowy rozstrzygnięcie to nie nakłada na spółkę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Tym samym wniosek strony o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.