I SA/Lu 55/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w B. na czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] znak [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na udzielenie dotacji w okresie od września do grudnia 2019 r. p o s t a n a w i a I . odrzucić skargę; II . zwrócić B. sp. z o.o. kwotę [...] ([...]) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa. Burmistrz Miasta, dalej: "Burmistrz", pismem z dnia [...] znak [...], skierowanym do "A" spółki z o.o., dalej: "skarżąca", doręczonym adresatce w dniu 24 lipca 2019 r., nie wyraził zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów oraz nie wyraził zgody na udzielenie dotacji w okresie od września do grudnia 2019 r. Pismo to stanowiło odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia 11 lipca 2019 r., złożony do Burmistrza (wpływ do Urzędu Miasta B. w tym samym dniu), o odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o przyznanie dotacji oraz zabezpieczenie środków na przyznanie dotacji. We wniosku tym skarżąca wskazała, że gdy składała wniosek w ustawowym terminie, prowadzona przez nią szkoła nie posiadała jeszcze wpisu do ewidencji placówek oświatowych, była bowiem w stadium organizacji, termin na złożenie wniosku o udzielenie dotacji ma jednak charakter instrukcyjny, zaś organ może odstąpić od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji. Nie wyrażając zgody na udzielenie dotacji za okres od września do grudnia 2019 r. Burmistrz wskazał, że spółka po dniu założenia szkoły nie złożyła informacji o planowanej liczbie uczniów (co umożliwiłoby obliczenie środków, jakie by trzeba zabezpieczyć dodatkowo w budżecie). Nadto nie zaistniały jakiekolwiek podstawy prawne i faktyczne uzasadniające odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o przyznanie dotacji, uchybienie terminu było wielomiesięczne, a tym samym rażące, zaś motywy wskazywane przez skarżącą miały charakter biznesowy. Wskazane pismo Burmistrza było ostatnim z szeregu pism wymienianych między skarżącą a Burmistrzem, zapoczątkowanego pismem skarżącej z dnia 28 września 2018 r., przedstawiającej się jako przyszły organ prowadzący szkołę podstawową (na dzień złożenia pisma nie posiadający wpisu do ewidencji placówek oświatowych), która rozpocznie działalność 1 września 2019 r. z planowaną liczbą uczniów wynoszącą 100, o zabezpieczenie w budżecie Miasta środków na dotację. Skarżąca w dniu 30 grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego - k. 41 akt sądowych) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Na jej wstępie zaznaczyła, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność niewypłacenia w roku 2019 dotacji dla Prywatnej Szkoły Podstawowej w B., której organem prowadzącym jest skarżąca. Zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2019 wraz z załącznikiem – Algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2019, poprzez błędne niezastosowanie i nieprawidłowe zaniechanie wypłaty dotacji, gdy organ prowadzący szkołę spełnił wszystkie warunki uprawniające do otrzymania dotacji; art. 33 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, poprzez błędne zastosowanie i nieprawidłowe uznanie przez Burmistrza, iż organ prowadzący szkołę nie spełnił ustawowych warunków do przyznania mu dotacji, co w konsekwencji spowodowało niewypłacenie dotacji; art. 26 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy w zw. z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia poprzez ich błędne niezastosowanie i niewypłacenie raty dotacji za grudzień 2019 r. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o uznanie jej uprawnienia – jak się wyraziła – "do wypłaty na jej rzecz dotacji w wysokości prawidłowej i zgodnej z przepisami powszechnie obowiązujących przepisów tj. do wypłaty dotacji za grudzień 2019 r." Wniosła także o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z szeregu wskazanych w skardze i dołączonych do niej dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zawisłość sprawy (lis pendens) w rozumieniu powyższego przepisu stwarza zatem przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na tę samą czynność z zakresu administracji publicznej. O wystąpieniu przesłanki określonej w tym przepisie można mówić w sytuacji, w której zachodzi tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z następnie wniesioną sprawą. W przypadku więc wniesienia kolejnej skargi na czynność, w stosunku do której toczy się już postępowanie sądowoadministracyjne, sąd zobowiązany jest do odrzucenia tej skargi. Z kolei, jak o tym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż analiza zarzutów skargi, jej uzasadnienia oraz wniosku ujętego w pkt 2 (na s. 3 skargi) o uznanie uprawnienia skarżącej do wypłaty na jej rzecz dotacji w wysokości prawidłowej i zgodnej z powszechnie obowiązującymi przepisami, prowadzi w ocenie Sądu do konkluzji, że skarżąca nie kwestionuje wyłącznie czynności niewypłacenia dotacji w 2019 r. (jak na to wskazuje na wstępie skargi – na s. 1 i 2), a w konsekwencji także za grudzień 2019 r., ale podważa prawidłowość braku uznania jej uprawnienia do otrzymywania tej dotacji od 1 września 2019 r., kiedy to rozpoczęła działalność prowadzona przez nią Prywatna Szkoła Podstawowa w B.. Wynika to z treści zarzutów, a także w sposób wyraźny i jednoznaczny zostało wyartykułowane we wnioskach skargi, gdzie skarżąca żądała m.in. uznania jej uprawnienia do otrzymania dotacji. Prawidłowe odczytanie skargi, tj. z uwzględnieniem uzasadnienia i zawartych w niej wniosków, a także działań Burmistrza, z którymi nie zgadza się skarżąca, uzasadnia przyjęcie, że spór w sprawie toczy się o to, czy dotacja za 2019 r. w ogóle skarżącej przysługiwała, a nie o brak wypłaty dotacji w konkretnym miesiącu. Burmistrz bowiem nie uznaje uprawnienia skarżącej do otrzymania w 2019 r. dotacji na dofinansowanie prowadzonej przez nią placówki oświatowej co do zasady. Stoi na stanowisku, wyrażonym w piśmie z dnia 17 lipca 2019 r., znak [...], że na 2019 r. skarżącej dotacja w ogóle nie przysługuje. Nie chodzi zatem z pewnością o błędne ustalenie wysokości dotacji za grudzień 2019 r., przekazanie dotacji w nieprawidłowej wysokości, czy nieprzekazanie należnej dotacji w grudniu 2019 r. W sprawie niniejszej brak wypłacenia dotacji w grudniu 2019 r., analogicznie jak we wcześniejszych miesiącach 2019 r., począwszy od września tego roku, jest bowiem tylko konsekwencją czynności organu dotującego, polegającej na odmowie uznania uprawnienia skarżącej do jej otrzymania w 2019 r., co Burmistrz wyartykułował we wskazanym wyżej piśmie z dnia 17 lipca 2019 r., i to właśnie prawidłowość tej czynności skarżąca podważa. Uważa bowiem – jak to wynika z treści skargi, że dotacja jej się należy, gdyż złożyła skutecznie wniosek o przyznanie dotacji na 2019 r. Ponadto jej zdaniem, możliwe było wypłacenie przez Burmistrza dotacji za okres od września do grudnia 2019 r., ponieważ pismem z dnia 28 września 2018 r. przekazała informację, że od 1 września 2019 r. na terenie Miasta będzie prowadzić placówkę oświatową z planowaną liczbą uczniów wynoszącą 100. Organ dotujący, jej zdaniem, mógł zatem w sposób prawidłowy zaplanować wydatki Miasta na 2019 r. Zdaniem Sądu, analiza akt niniejszej sprawy oraz sprawy I SA/Lu 747/19 prowadzi do konkluzji, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest kolejną skargą wniesioną przez skarżącą na czynność Burmistrza, dotyczącą ustalenia jej uprawnienia do dotacji w roku 2019, począwszy od 1 września, na prowadzoną przez nią placówkę oświatową. Odnośnie do tego uprawnienia Burmistrz wypowiedział się, o czym była wyżej mowa, pismem z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 5 marca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 747/19, odrzucił skargę. Uznał bowiem, jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, że przedmiot zaskarżenia stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, stanowiąca czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych. Biorąc jednak pod uwagę, że czynność ta wyrażona została pismem z dnia 17 lipca 2019 r. (doręczonym skarżącej 24 lipca 2019 r.), a skarga w sprawie I SA/Lu 747/19 została wniesiona w dniu 30 października 2019 r., tj. z uchybieniem terminu (który upływał 23 sierpnia 2019 r.), zaś skarżąca nie wnosiła o jego przywrócenie, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza ponadto, że z akt sprawy I SA/Lu 747/19 wynika, iż na powołane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2020 r. skarżąca w terminie wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie to nie zostało jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznane. Należy zatem zauważyć, że między niniejszą sprawą, a sprawą o sygn. akt I SA/Lu 747/19 zachodzi podmiotowa i przedmiotowa tożsamość. Tożsamość podmiotowa dotyczy bowiem podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w tym przypadku skarżącej. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Tymczasem zarówno skarga złożona w dniu 30 października 2019 r., która zainicjowała postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie I SA/Lu 747/19, jak i skarga w niniejszej sprawie, wniesiona w dniu 30 grudnia 2019 r. mają za przedmiot czynność Burmistrza dotyczącą ustalenia uprawnienia skarżącej do dotacji w roku 2019 na prowadzoną przez nią placówkę oświatową. Zwrócić należy także uwagę, że – jak wynika z analizy akt spraw - skarżąca swoje żądanie tak w sprawie niniejszej, jak i w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 747/19, opiera na tej samej podstawie faktycznej (co tym bardziej jest widoczne, że poszczególne pisma tak skarżącej, jak i organu dotującego znajdują się w aktach sprawy I SA/Lu 747/19, a w aktach sprawy niniejszej znajdują się ich kopie), jak i prawnej (także treść skarg jest tożsama). Działanie Burmistrza, z którym nie zgadza się skarżąca (składając skargi do sądu administracyjnego w obu wskazanych sprawach) dotyczy natomiast czynności, której treścią jest odmowa, co do zasady, uprawnienia skarżącej do otrzymywania dotacji na dofinansowanie w 2019 r. prowadzonej przez nią od 1 września 2019 r. placówki oświatowej. W chwili zaś wniesienia skargi w sprawie niniejszej, sprawa I SA/Lu 747/19 była w toku i taki stan trwa nadal. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 30 grudnia 2019 r., natomiast trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, wynikający z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. upływał z dniem 23 sierpnia 2019 r. Powołany przepis stanowi bowiem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy mimo uchybienia terminu do wniesienia skargi. Oznacza to, że zachodzi przyczyna do odrzucenia skargi, została ona bowiem wniesiona z uchybieniem terminu, przy czym skarżąca o przywrócenie terminu nie wnosiła. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie 58 § 1 pkt 4 oraz pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt II sentencji postanowienia.