I SA/Lu 552/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostateczne w sprawie podatku od towarów i usług za listopad 1993 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślony terminie (data na prezentacie na piśmie przewodnim z dnia 27 lipca 2010 r.) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykładnia ustawowego określenia "gdy osoba ta wykaże", o którym mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do przyjęcia, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania mu prawa pomocy. Orzeczenie sądu (referendarza sądowego) w tej kwestii zależy zatem od tego, czy strona wykaże przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 713/09 – Lex nr 552394). Z akt sprawy wynika, że referendarz sądowy WSA w Lublinie rozpoznając wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W wyniku wniesionego przez stronę skarżącą sprzeciwu WSA w Lublinie postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. także odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w jej przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych nie wykazała aby wraz z żoną podjęła jakiekolwiek starania o pozyskanie środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania, nie wykazała aby wraz z żoną korzystała z pomocy społecznej, że wraz z żoną posiadają formalny status osób bezrobotnych oraz, iż prowadzone w stosunku do majątku strony skarżącej postępowanie egzekucyjne obiektywnie pozbawiło ją oraz jej małżonkę możliwości pozyskania środków finansowych czy podjęcia przez stronę skarżącą lub jej małżonkę jakiegokolwiek zatrudnienia w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu pracy. Z tych powodów Sąd nie dał wiary zawartemu na druku PPF oświadczeniu strony skarżącej. Na skutek odmowy przyznania stronie skarżącej prawa pomocy uiściła ona wpis sądowy od wniesionej skargi. Ponownie wnosząc o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca na druku PPF złożyła oświadczenie o treści jedynie nieznacznie odbiegającej od treści oświadczenia złożonego na uprzednio wniesionym druku PPF. Jedyna różnica pomiędzy oświadczeniem złożonym na pierwszym z wniesionych druków PPF a oświadczeniem złożonym na drugim druku PPF sprowadza się do tego, iż w przypadku oświadczenia zawartego na drugim druku PPF strona skarżąca oświadczyła, iż wraz z żoną są osobami bezrobotnym oraz, że utrzymują się z pomocy znajomych i rodziny. W uprzednio prowadzonym postępowaniu o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca oświadczyła zaś, że korzysta z pomocy znajomych, którzy udzielają jej co kilka dni noclegu i żywią ją. Mimo tego, że w trakcie rozpoznawania uprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca dowiedziała się jakie okoliczności powinna uprawdopodobnić, ponownie wnosząc o przyznanie prawa pomocy nie uprawdopodobniła ona na druku PPF tych okoliczności. Z tego powodu, że strona skarżąca ponownie wnosząc o przyznanie prawa pomocy miała świadomość tego jakie okoliczności powinna uprawdopodobnić na druku PPF, gdy ich nie uprawdopodobniła referendarz sądowy zrezygnował z wzywania jej do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Referendarz sądowy wezwać musiałaby bowiem stronę skarżącą do nadesłania oświadczeń co do tych samych okoliczności, które uprawdopodobnić miała ona przy rozpoznawaniu uprzedniego wniosku i nadesłania takich samych dokumentów źródłowych do nadesłania których wezwano stronę skarżącą przed wydaniem postanowienia z dnia 14 stycznia 2010 r. Skoro zaś strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności istotnych dla możliwości przyznania jej prawa pomocy i nie wskazała na nowe okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy ocenił, że brak jest podstaw aby stosownie do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyjąć, iż wykazała ona, że jej ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie czy to w całości czy to w części. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.