I SA/Lu 553/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. M. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 29 poz. 257 ze zm.) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 5 180 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Toyota Land Cruiser. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że w dniu 6 czerwca 2005 r. A. M. złożyła w Urzędzie Celnym deklarację uproszczoną AKC-U dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Toyota Land Cruiser, w której zadeklarowała: rok produkcji 2002 r. poj. silnika – 2 982 cm 3, podstawę obliczenia podatku – 21 587 zł, stawkę podatku 37,6% oraz kwotę podatku akcyzowego w wysokości 8 116 zł. W dniu 25 stycznia 2007 r. do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynął wniosek strony o ustalenie i zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego wraz z korektą deklaracji, w której podatniczka wskazała podatek akcyzowy w kwocie 2936 zł, W dniu 19 maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i stwierdzenie nadpłaty w wysokości 5 180 zł oraz naliczenie odsetek od dnia zapłaty podatku akcyzowego. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej wskazał, że podstawą działania organów podatkowych są przepisy prawa w znaczeniu ustalonym w Konstytucji RP, oraz ze względu na przystąpienie Polski do Unii Europejskiej normy prawa wspólnotowego. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że w dniu 18 stycznia 2007 r. w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym zapadł wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości rozstrzygający kwestie zgodności polskich przepisów o opodatkowaniu samochodów osobowych podatkiem akcyzowym z prawem wspólnotowym (sprawa C-313/05). Z powołanego orzeczenia ETS nie wynika, że przepisy o podatku akcyzowym pobieranym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego są w całości niezgodne z przepisami art. 90 TWE, ani że pobieranie podatku akcyzowego od nabywanych wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych starszych niż 2 lata według stawek wyższych niż 3,1 % (pojemność silnika do 2 000 cm 3) i 13,6 % (pojemność silnika powyżej 2 000 cm 3) jest niezgodne z art. 90 TWE. Trybunał uznał bowiem jedynie za niezgodną z art. 90 TWE sytuację, w której kwota podatku akcyzowego zapłaconego przez polskiego podatnika z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przewyższa rezydualną kwotę podatku akcyzowego zawartego w wartości podobnego samochodu osobowego znajdującego się na rynku krajowym. Zatem w rozpatrywanej sprawie kwota podatku akcyzowego uiszczonego przez stronę związana z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu osobowego nie może przewyższać rezydualnej kwoty podatku akcyzowego zawartego w cenie rynkowej podobnego samochodu zarejestrowanego w Polsce. W celu ustalenia rezydualnej kwoty podatku akcyzowego zawartego w cenie podobnego samochodu używanego zarejestrowanego już na terytorium kraju organ I instancji ustalił cenę podobnego samochodu osobowego sprzedawanego w Polsce na podstawie notowań ogólnopolskich zawartych w miesięczniku "Pojazdy samochodowe, wartości rynkowe. Część A, czerwiec 2005 r." wydawnictwo INFO EKSPERT, a następnie na jej podstawie ustalił rezydualną kwotę podatku zawartą w wartości rynkowej podobnego pojazdu krajowego i porównał kwoty podatku akcyzowego zapłaconego przez stronę z tak ustaloną kwotą podatku rezydualnego. W wyniku przeprowadzonych czynności organ podatkowy I instancji ustalił, że kwota podatku akcyzowego uiszczonego przez stronę z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego była niższa od kwoty rezydualnego podatku zawartego w wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego krajowego. Zatem organ podatkowy przyjął, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła nadpłata w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na potwierdzenie rodzaju uszkodzeń oraz ubytku wartości samochodu (faktury, rachunki). Jednocześnie w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 10 kwietnia 2006 r. znajduje się adnotacja, że pojazd spełnia wymagania techniczne o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 22 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98 poz. 602 ze zm.) W ocenie organu oznacza to, że pojazd w chwili badania był sprawny technicznie i posiadał niezbędne wyposażenie zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262). Na powyższą decyzję A. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie przez Dyrektora Izby Celnej, przepisów ustawy z dnia 9 maja 2008r o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego regulującej zasady zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym; 2) interesu prawnego skarżącej, poprzez przyjęcie przez organ podatkowy błędnej wartości rynkowej pojazdu (w kwocie 113.000,00 zł.) określonej na miesiąc czerwiec 2005 r. w sytuacji, gdy faktyczna wartość tego samochodu w dniu zakupu wynosiła 21.587 zł, co wynika z faktury VAT. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] oraz o zasądzenie kwoty nadpłaconego podatku (5.180 zł) powiększonej o ustawowe odsetki naliczane od dnia zapłaty tego podatku tj. od dnia 6 lipca 2005r. Skarżąca złożyła również wniosek o zasądzenie kosztów oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań wskazanych przez skarżącą świadków na okoliczność stanu technicznego sprowadzonego samochodu osobowego marki Toyota Land Cruiser w dacie jego nabycie, oraz na okoliczność jego napraw i remontów, trwających od maja 2005r. do kwietnia 2006r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej ocenie, organy podatkowe ustaliły błędną, zawyżoną wartość rynkową "podobnego" pojazdu - wyceniając go, przy wykorzystaniu systemu wyceny wartości pojazdów "INFO - EKSPERT" wg stanu na miesiąc czerwiec 2005 r. na kwotę 113.000 zł - z pominięciem złego stanu technicznego pojazdu, który był czynnikiem decydującym o rzeczywistej wartości sprowadzonego samochodu (21.587 zł). Ponadto skarżąca podniosła, iż w dniu 19 lipca 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2008r o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, wprowadzająca jasne zasady zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Przepisy w/w ustawy znajdują zastosowanie również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, (art. 9 powołanej wyżej ustawy), zatem Dyrektor Izby Celnej wydając decyzję w dniu [...] powinien był oprzeć zawarte w niej rozstrzygnięcie na przepisach ww. ustawy. W ocenie skarżącej zastosowanie przepisów tejże ustawy umożliwiłoby właściwe rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyjęcie prawidłowej średniej wartości rynkowej samochodu "podobnego" na podstawie kryteriów, jakie ustala art. 3 ust. 2 w/w. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że w dniu 6 czerwca 2005r złożyła deklarację AKC-U dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Toyota Land Cruiser, w której zadeklarowała jako wartość na kwotę 21.587 zł. Organy podatkowe nie wystąpiły w toku postępowania z żądaniem skorygowania wartości rynkowej samochodu, ani dokonania jakichkolwiek poprawek czy korekt w złożonej deklaracji. W związku, z czym skarżąca nie podejmowała żadnych dodatkowych kroków celem udokumentowania faktycznej wartości samochodu. Odnosząc się do stwierdzenia Dyrektora Izby Celnej zawartego w decyzji z dnia [...] jakoby o dobrym stanie technicznym sprowadzonego przez skarżącą samochodu świadczyły wyniki badania technicznego, jakie samochód przeszedł 10 kwietnia 2006 r. skarżąca stwierdziła, że wyniki te są efektem rocznych napraw samochodu. Skutkiem ustalenia przez Urząd Celny błędnej, zawyżonej wartości rynkowej samochodu było obliczenie podatku akcyzowego (podatku rezydualnego) od "podobnego" samochodu na kwotę 11.089 zł, co w obliczu opisanych faktów jest fikcją. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez nie zastosowanie ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego wskazał, że przyjęta przez organy podatkowe obu instancji metoda wyliczenia ewentualnej nadpłaty w podatku akcyzowym wynika bezpośrednio z interpretacji art. 90 TWE dokonanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku C-313/05. Metoda ta jest zbieżna z regulacją przewidzianą w powoływanej przez skarżącą ustawie. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia zawyżonej wartości samochodu organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania skarżąca została wezwana w dniu 21 lutego 2008 r. do przedstawienia dowodów potwierdzających rzeczywisty stan techniczny nabytego przez nią pojazdu. Jednak wezwanie to pozostało do zakończenia postępowania przez organy podatkowe obu instancji bezskuteczne. Skarżąca stosownych dowodów nie przedstawiła. Zatem wartość podobnego pojazdu ustalono w oparciu o wycenę zawartą w katalogu "INFO-EXPERT", który zawiera niezależną i obiektywną informację o średnich rynkowych cenach pojazdów na rynku krajowym. Na zakończenie podkreślono, że organy podatkowe nie odmówiły mocy dowodowej umowie zakupu przedmiotowego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie jest trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie orzeka w sprawie merytorycznie, dokonując jedynie kontroli zaskarżonego doń aktu pod kątem jego zgodności z prawem, stąd żądanie zasądzenia określonej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę nie mogło zostać uwzględnione. Z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) niemożliwe było również przeprowadzenie przed sądem dowodu z zeznań zawnioskowanych w skardze świadków na okoliczność stanu technicznego samochodu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej do takiego naruszenia doszło i dlatego skarga zasługuje na uwzględnienie. Regulacje dotyczące nadpłaty zawarte są w przepisach Rozdziału 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w przepisach art. 72 - 80. Mając na uwadze treść art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę można ogólnie zdefiniować jako nienależne świadczenie podatkowe. Przepis ten uznaje za nadpłatę kwotę podatku nadpłaconego lub zapłaconego nienależnie i za taką nadpłatę skarżąca uważa część zapłaconego w wysokości 8 116 zł. podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu 5 czerwca 2005r. samochodu osobowego marki Toyota Land Cruiser. Trafnie wskazał organ podatkowy na wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C 313/05, w którym Trybunał odniósł się do zgodności polskich przepisów dotyczących opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym z prawem wspólnotowym. W wyroku tym ETS stwierdził m.in., iż artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Sąd podziela zatem pogląd wyrażony przez organ podatkowy, iż powyższy wyrok nie odwołuje się do stosowania wartości rynkowej aut sprowadzanych z zagranicy. Z wyroku wynika jednoznacznie, że należy porównać podatek akcyzowy nałożony na pojazd sprowadzony z zagranicy i "rezydualną" kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnego samochodu zakupionego i zarejestrowanego pierwszy raz w Polsce, przy czym "rezydualna kwota podatku" oznacza krajowy podatek obciążający pojazdy krajowe, który zawarty jest w wartości pojazdu. Interpretacja przepisów prawa zawarta w powołanym wyroku ETS znalazła odzwierciedlenie w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745), które miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Z art. 3 ust. 1 tej ustawy wynika, iż kwotę zwrotu nadpłaty ustala się według następującego wzoru: Z = a – n gdzie: Z - oznacza kwotę zwrotu nadpłaty, a - oznacza podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, n- oznacza podatek akcyzowy zawarty w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju ustalany: - dla samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika powyżej 2.000 cm3 zgodnie ze wzorem: n = (średnia wartość rynkowa samochodu: 1,22: 1,136) x 0,136 - dla pozostałych samochodów osobowych zgodnie ze wzorem: n = (średnia wartość rynkowa samochodu: 1,22: 1,031) x 0,031. W myśl art. 3 ust. 2 średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, a jeżeli miesiąc powstania obowiązku podatkowego nie jest możliwy do ustalenia - w miesiącu zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo albo importowany samochód osobowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy z tytułu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu. Przytoczone wyżej przepisy prawa materialnego determinowały zatem zakres postępowania dowodowego w sprawie. Z materiału dowodowego sprawy wynikało, że w dniu 25 stycznia 2007r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot nadpłaty, w którym wskazała, że w dniu 1 czerwca 2005r. nabyła na terytorium UE uszkodzony samochód osobowy marki Toyota Land Cruiser, 3.0 TD, rok prod. 2002, za kwotę 5.200 euro. Cena nabycia tego samochodu za kwotę 5.200 euro wynikała z faktury nabycia. W toku postępowania, w trybie art. 155 § 1 i art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wezwał skarżącą do "przedstawienia dowodów dotyczących rzeczywistej wartości nabytego pojazdu ...wg stanu w dniu nabycia... w terminie 7 dni...". Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, iż "skarżąca wzywana była do przedstawienia dowodów potwierdzających rzeczywisty stan techniczny nabytego przez nią pojazdu, jednak wezwanie to pozostało do zakończenia postępowania przez organy podatkowe obu instancji bezskuteczne". W odpowiedzi na to pismo skarżąca wniosła o przedłużenie terminu do przedstawienia dowodów świadczących o rzeczywistej wartości nabytego samochodu podnosząc, iż samochód nabyła w stanie uszkodzonym za kwotę wymienioną na fakturze i jest to rzeczywista wartość samochodu. W tym miejscu wskazać należy, iż przepis art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej daje organowi uprawnienie do wyznaczenia stronie terminu do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. Możliwe jest to m.in. w sytuacji, gdy organ podatkowy domniemywa na podstawie okoliczności faktycznych sprawy, że strona powinna mieć dowody potwierdzające wskazywane przez nią fakty istotne dla rozstrzygnięcia (w sprawie niniejszej - uszkodzenie samochodu wskazujące na jego stan techniczny w momencie zakupu). Organ podatkowy, wyznaczając termin do przedstawienia dowodów, wskazuje konkretne okoliczności wymagające udowodnienia, a zatem niezbędne do przeprowadzenia postępowania zgodnie z przepisami art. 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej, mając przy tym na uwadze treść art. 189 § 2 oraz art. 125 i art. 135 Ordynacji podatkowej. Wobec tego, skierowane do skarżącej w ww. trybie pismo nie zostało zredagowane w sposób jednoznaczny, bowiem nie wskazuje ono na konkretne okoliczności wymagające udowodnienia z punktu widzenia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Jak wyżej wskazano, wartość (cena) nabytego samochodu nie była kwestionowana i – jak wynika z decyzji organów obu instancji – wynosi ona 5.200 euro ( tj. 21.587 zł ). Wątpliwości organu budził stan techniczny pojazdu ze względu na konieczność odniesienia się w decyzji do "wartości pojazdu podobnego już zarejestrowanego na terytorium kraju" i w oparciu o nią ustalenie rezydualnej kwoty podatku akcyzowego. Istotne więc, biorąc pod uwagę wyżej przytoczone orzeczenie ETS oraz art. 3 powołanej ustawy (obowiązującej już w momencie wydania zaskarżonej decyzji), było prawidłowe ustalenie "rezydualnej kwoty podatku" tj. podatku zawartego w wartości pojazdu wg średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo. Skarżąca, która z faktu nabycia samochodu w stanie uszkodzonym wywodzi określone skutki prawne, winna złożyć dowody wskazujące na wyposażenie i stan techniczny nabytego samochodu w momencie zakupu (czerwiec 2005), aby organ mógł, mając na uwadze treść art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, ustalić średnią cenę już zarejestrowanego w Polsce samochodu podobnego i jednoznaczne wezwanie tej treści winno być do niej skierowane w trybie art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli więc organ podatkowy wzywał skarżącą do "przedstawienia dowodów dotyczących rzeczywistej wartości nabytego pojazdu ...wg stanu w dniu nabycia", to nie może stawiać jej zarzutów, że nie "przedstawiła dowodów na potwierdzenie rodzaju uszkodzeń tego samochodu", a powołała się na cenę wynikającą z faktury, jako odzwierciedlającą dla niej wartość tego samochodu. Podnieść przy tym należy, że gdy skarżąca wnosiła o przedłużenie terminu na złożenie dowodów, obowiązkiem organu podatkowego było ustosunkować się do tego wniosku strony. Nie można również wywodzić niekorzystnych dla strony skutków prawnych z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 10.04.2006r., skoro - jak podnosi skarżąca - przeprowadzone ono zostało rok po nabyciu pojazdu i po jego naprawie, a jak podnosi sam organ podatkowy oznacza ono jedynie tyle, że w chwili badania (kwiecień 2006r.) samochód był sprawny technicznie i dopuszczony został do ruchu. Nie znajduje zaś uzasadnienia w aktach sprawy zarzut skarżącej, iż organ podatkowy przyjął wyższą wartość sprowadzonego przez nią samochodu, bowiem jego wartość wyrażona w cenie nie była w ostateczności kwestionowana i została przyjęta z faktury nabycia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, iż sama zasada ustalenia ewentualnej nadpłaty w podatku akcyzowym przedstawiona w zaskarżonej decyzji była trafna, lecz postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów procesowych – tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy wezwie skarżącą do wskazania dowodów na okoliczność stanu technicznego pojazdu i jego wyposażenia z dnia nabycia, zakreślając jej termin z uwzględnieniem art. 189 § 2 Ordynacji podatkowej, i do ustalonego stanu faktycznego zastosuje przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745). W tych okolicznościach i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. .