I SA/Lu 555/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby celnej po rozpatrzeniu odwołania S. M. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z [...], nr [...] , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej podnosił, że postanowieniem z dnia 7 października 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia S. M. zobowiązania podatkowego, w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III, nr [...], rok produkcji 1992. Postępowanie zostało zakończone w dniu [...], wydaniem decyzji nr [...] określającej S. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III. nr [...], rok produkcji 1992, za miesiąc czerwiec 2004 r., w kwocie 2.954 zł. Strona od decyzji tej nie odwołała się. Z dniem 29 listopada 2004 r. decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 6 marca 2009 r. S. M. wystąpił z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III, nr [...], rok produkcji 1992, wynikającego z decyzji ostatecznej z [...], nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu podatkowego pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III, nr [...] przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju, za miesiąc czerwiec 2004 r., w kwocie 2 954 zł., ponieważ wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po upływie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej: Podatnik odwołał się od tej decyzji. Wskazując na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w którym Trybunał wypowiedział się w przedmiocie "niezgodność polskich przepisów dotyczących opodatkowania używanych aut przed pierwszą rejestracją z prawem wspólnotowym" podnosił, że Urząd Celny niesłusznie pobrał w 2004 r. podatek akcyzowy od używanych samochodów osobowych sprowadzanych z zagranicy według stawki 65%. Zgodnie bowiem z prawem unijnym powinien on zostać naliczony według stawki 3,1%. W związku z tym S. M. wnosił o uchylenie pierwotnie wydanej w sprawie decyzji oraz zwrot niesłusznie pobranej kwoty 2.954 zł. Podnosił również, że "ma prawo do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, ponieważ zgodnie z Ordynacją podatkową nie upłynął okres 5 lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji". Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej podnosił, że zgodnie z art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w ustawach podatkowych. W tym kontekście wyjaśniał, że Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] określił S. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III, nr [...] przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju, za miesiąc czerwiec 2004 r., w kwocie 2.954 zł. Decyzja ta została doręczona skutecznie stronie w dniu 15 listopada 2004 r. Ustalenia w niej zawarte nie zostały zakwestionowane przez podatnika, w związku z czym przedmiotowa decyzja stała się z dniem 29 listopada 2004 r. ostateczna. Organ odwoławczy argumentował w związku z powyższym, że w systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości. Organ podatkowy, który wydał decyzję wadliwą jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem (art. 212 Ordynacji podatkowej). Ostatecznej decyzji podatkowej przysługuje ponadto domniemanie legalności, co oznacza, że do chwili jej uchylenia bądź stwierdzenia jej nieważności może być ona przez uprawnioną stronę wykonywana. Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być wyjątkowo weryfikowane tylko i wyłącznie w taksatywnie określonych trybach nadzwyczajnych; tj. wznowienia postępowania (art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej); stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 247 - 252 Ordynacji podatkowej); uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa (art. 253 Ordynacji podatkowej); zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 254 Ordynacji podatkowej); uchylenia decyzji ostatecznej z powodu nie dopełnienia przez stronę określonej czynności (art. 255 Ordynacji podatkowej); stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (art. 258 i 259 Ordynacji podatkowej). Wznowienie postępowania jest instytucją dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 - 132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. We wskazanym kontekście przesłanką, ewentualnie uzasadniającą wznowienie postępowanie w przedmiotowej sprawie była przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powyższego przepisu orzeczenie ETS, które ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej, może stanowić podstawą do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie S. M. powoływał się na wyrok ETS, w którym orzeczono o niezgodności polskich przepisów dotyczących opodatkowania używanych aut przed ich pierwszą rejestracją z prawem wspólnotowym. Ten zakres przedmiotowy wskazuje, iż skarżący odwoływał się do wyroku ETS z dnia 17 lipca 2008 r. (sprawa D. K. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej C-426/07). W tym kontekście Dyrektor Izby Celnej podnosił jednak, że zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 i 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca, odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z przepisu tego wynika więc ustanowione na jego gruncie ograniczenie terminem skuteczności żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wskazany wyrok ETS został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 30 sierpnia 2008 r. Ze względu więc na fakt, iż wniosek strony złożony został w dniu 6 marca 2009 r., a więc po upływie ustawowego terminu, w ocenie organu podatkowego wniosek ten nie spełnia warunku dopuszczalności wznowienia postępowania. Wskazany termin jest terminem procesowym, a zatem w razie jego uchybienia strona ma prawo do złożenia wniosku o jego przywrócenie. W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała jednak z tego prawa. W związku z tym, z materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania podatkowego wynika, że uzasadniał on odmowę wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...]. W kontekście argumentu strony, że podatnik ma prawo do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, ponieważ zgodnie z Ordynacją podatkową nie upłynął okres 5 lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, organ odwoławczy wyjaśniał, że w dniu [...] została wydana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...], w której określono stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodu osobowego marki VW GOLF III 1.8 KAT, nr [...], rok produkcji 1992, za miesiąc czerwiec 2004r. w kwocie 2.954 zł. Strona zaś nie odwołała się od tej decyzji, przez co decyzja ta stała się ostateczna. W tym kontekście Dyrektor Izby Celnej podnosił, że postępowanie podatkowe nie może być prowadzone w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną, co jest konsekwencją ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych. Celem tej zasady jest ochrona porządku prawnego. W związku z tym, jedynie skuteczne wyeliminowanie z obiegu prawnego przedmiotowej decyzji stworzyłoby możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży przedmiotowego samochodu osobowego przed pierwszą rejestracją w kraju. W kontekście argumentacji podatnika, że nie złożył on wcześniej odwołania, gdyż nie uważał, że obowiązują tak krótkie terminy po wydaniu wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jak również w kontekście argumentacji odwołującej się do stanu zdrowia, organ odwoławczy podnosił, iż przepis art. 241 § 2 Ordynacji podatkowej ogranicza terminem skuteczność żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Ograniczenie terminem dopuszczalności skutecznego złożenia żądania dotyczy zaś żądania, podstawę którego stanowią przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 4, 8 i pkt 11 Ordynacji podatkowej. Jeżeli więc strona w przedmiotowym postępowaniu żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11, a zatem na podstawie orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, termin miesiąca liczy się od publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie więc wniosek strony o wznowienie postępowania został rozpatrzony odmownie z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność wniosku o wznowienie postępowania, czego następstwem jest odmowa wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Celnej podnosił również, że jakkolwiek przepis art. 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu m.in. również do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, to jednak jest on uwarunkowany prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), przy czym sama możliwość wniesienia takiej prośby jest uwarunkowana terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne (§ 2 i 3). W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała z tego prawa w terminie określonym w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z czym wyjaśnienia strony zawartym w piśmie z dnia 6 lipca 2009r., nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. S. M. wystąpił ze skargą na tę decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa wspólnotowego. Decyzji tej zarzucał również błąd w zakresie odnoszącym się do ustalenia podatku akcyzowego za miesiąc październik 2004 r. w kwocie 2.954 zł. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw aby uznać, że nie są one zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia oceny zasadności odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] wydaną w sprawie określenia S. M. zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki VW Golf III przez pierwszą rejestracją na terytorium kraju. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ja decyzja wydane zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych. Nie pozostaje to więc bez wpływu, w kontekście zarzutów skargi, na zakres kognicji Sądu. W przedmiotowej sprawie, przedmiotem zaskarżenia jest bowiem ocena zgodność z prawem decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. Podkreślenia bowiem wymaga, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, jest nową odrębną sprawą prowadzoną w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że: 1) postanowieniem z dnia 7 października 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia S. M. zobowiązania podatkowego, w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodu osobowego marki Volkswagen Golf III; 2) postępowanie to zostało zakończone dnia [...], wydaniem decyzji określającej S. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju przedmiotowego samochodu; 3) skarżący od decyzji tej – doręczonej mu w dniu 15 listopada 2004 r. – nie odwołał się, w związku z czym z dniem 29 listopada 2004 r. stała się ona ostateczna; 4) w dniu 6 marca 2009 r. skarżący wystąpił z podaniem o zwrot podatku akcyzowego określonego w powyższej decyzji podnosząc, że przedmiotowa decyzja nie jest zgodna z prawem wspólnotowym; 5) Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu podatkowego z dnia 10 listopada 2004 r. argumentując, że wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po upływie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej – organ podatkowy podkreślał, że wyrok ETS z dnia 17 lipca 2008 r., w sprawie C-426/07, opublikowany został w dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 sierpnia 2008 r.; 6) podatnik odwołał się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz zwrot niesłusznie pobranej kwoty 2.954 zł; 7) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. We wskazanych okolicznościach stanu sprawy, istotnych z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a dokonywanej w perspektywy przepisów Rozdziału 17 – "Wznowienie postępowania" – Działu IV Ordynacji podatkowej, brak jest podstaw, aby uznać, że nie są one zgodne z prawem. W kontekście zasady trwałości decyzji ostatecznych, a także towarzyszącej im zasady domniemania ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzje te mogą być przedmiotem weryfikacji dokonywanej wyłącznie w taksatywnie wymienionych w przepisach obowiązującego prawa trybach nadzwyczajnych. Jednym z nich jest tryb wznowienia postępowania regulowany przepisami art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej). Umożliwia on ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, o ile postępowanie, w którym została ona wydana zostało dotknięte wadą określoną w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z przepisem pkt 11 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, ta właśnie przesłanka w kontekście uznania jej ziszczenia się stanowić mogła potencjalnie podstawę wznowienia postępowania w sprawie podatkowej zakończonej wskazaną wyżej "inkryminowana" decyzją Naczelnika Urzędu Celnego. Na jej treść miał bowiem wpływ wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 lipca 2008 r., w sprawie C-426/07 (sprawa D. K. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej). We wskazanych okolicznościach stanu sprawy, istotnych z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podnieść jednak należy, że z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, iż wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 i pkt 11 Ordynacji podatkowej następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio, od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z przywołanych przepisów wynika więc jednoznacznie, że dopuszczalność skutecznego złożenia przez stronę żądania opartego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 ograniczona została terminem. Jego zachowanie jest warunkiem koniecznym realizacji uprawnień wynikających, z określonego w art. art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, materialnoprawnego żądania rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Wyrok ETS w sprawie C-426/07, istotny z punktu widzenia jego wpływu na treść "inkryminowanej" decyzji ostatecznej, tym samym oceny ziszczenia się przesłanki wznowieniowej wskazanej w pkt 11 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 sierpnia 2008 r. (DZ.U. C 233). W związku z powyższym zasadnie organy podatkowe uznały, że wniosek skarżącego z dnia 6 marca 2009 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 11 listopada 2004 r. złożony został po upływie ustawowego terminu. W tym kontekście podkreślić należy, że organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia i zbadania zachowania terminu przez stronę. Stwierdzenie więc uchybienia terminu do wniesienia żądania wszczęcia postępowania, w zakresie określonym w art. 241 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, skutkuje brakiem dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - wskazany termin jest terminem procesowym i strona, w razie uchybienia mu, ma prawo do złożenia wniosku o jego przywrócenie (w tym względzie podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej, który w kontekście przesłanek przywrócenia terminu określonych w art. 162 Ordynacji podatkowej argumentował, iż przedstawione w tym względzie przez stronę wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 6 lipca 2009 r., nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 10 listopada 2004 r., w tym również z powodu uchybienia określonym tym przepisem warunkom determinującym przywrócenie terminu). W konsekwencji, w zaistniałych okolicznościach jednoznacznie świadczących o niedopuszczalności wznowienia postępowania, organ podatkowy zobowiązany był do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego, tj. do wydania, na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej, decyzji o odmowie wznowienia postępowania zakończonego "inkryminowaną" decyzją ostateczną z dnia [...] W tym względzie podkreślenia również wymaga, że odmowa uwzględnienia żądania skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, nastąpiła we wstępnym (wyjaśniającym) etapie postępowania o wznowienie postępowania. Jego istotą jest ocena formalnych podstaw żądania wznowienia postępowania z punktu widzenia, w ogóle, dopuszczalności uruchomienia wskazanego trybu nadzwyczajnego. Negatywny jej wynik uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, co nastąpić może w związku z jego podmiotową lub przedmiotową niedopuszczalnością, albo w związku z uchybieniem terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania, w zakresie określonym w art. 241 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, skargę S. M., jako niezasadną należało oddalić. Nie znajdując również żadnych innych podstaw, które w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł, jak na wstępie.