I SA/Lu 558/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia B. G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. nr [...] w sprawie kosztów egzekucyjnych w kwocie 8.280,70 zł, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i określił koszty egzekucyjne w wysokości 7.788,70 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, że w dniu 18 grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którym objęto wynikający z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...], podatek od towarów i usług za okres VI, VIII - X 2002 r. w łącznej wysokości 68.109 zł. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wstrzymał wykonanie ww. decyzji w całości w związku ze złożonym odwołaniem. Decyzją z dnia [..] . nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Decyzja ta doręczona została stronie przez poborcę skarbowego w dniu 28 grudnia 2007 r. W celu realizacji należności objętych powyższym tytułem wykonawczym, poborca skarbowy doręczył podatnikowi, również w dniu 28 grudnia 2007 r., odpis ww. tytułu wykonawczego oraz dokonał zajęcia ruchomości w postaci podnośnika samochodowego i automatu z rozruchem stanowiących własność zobowiązanego. Na okoliczność tę został spisany stosowny protokół, którego odbiór podatnik potwierdził własnoręcznym podpisem. Za dokonane czynności egzekucyjne przypisane zostały koszty egzekucyjne w kwocie 8.280,70 zł (opłata manipulacyjna - 1.182,90 zł, opłata za zajęcie ruchomości - 7.097,80 zł). W dniu 3 stycznia 2008 r. na poczet egzekwowanej należności strona dokonała wpłaty, która została rozliczona na należność główną - 68.109 zł oraz odsetki za zwłokę 41.946,10 zł. Do wyegzekwowania pozostały koszty egzekucyjne. Zawiadomieniem nr [...] w dniu 6 marca 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia środków pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanego w Banku [...] do wysokości nieuiszczonych kosztów egzekucyjnych. O zastosowanym środku egzekucyjnym podatnik został powiadomiony w dniu 17 marca 2008 r. przez doręczenie mu odpisu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej oddalił skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Równocześnie, postanowieniem o nr [...] oddalił skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu ruchomości z uwagi na upływ terminu do wniesienia skargi. Wobec zakwestionowania przez stronę zasadności ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego, w dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, w którym ustalił koszty egzekucyjne w kwocie 8.280,70 zł. W postanowieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, iż poszczególne koszty egzekucyjne naliczone zostały zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na postanowienie to zobowiązany złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych. Podatnik wywodził, że czynności podjęte przez poborcę skarbowego nie miały podstawy prawnej w chwili ich dokonania. Strona podkreślała, że jej zdaniem, doręczenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiło w dniu 4 stycznia 2008 r., nie zaś 28 grudnia 2007 r. W tej sytuacji, kiedy nie była więc formalnie związana tą decyzją, prowadzenie egzekucji stanowiło rażące naruszenie prawa i może być rozumiane jako "świadoma próba wyłudzenia bardzo wysokich, niczym nie uzasadnionych, a zwłaszcza nakładem pracy kosztów postępowania egzekucyjnego". Ustalenie kosztów w maksymalnej ich wysokości jest więc sprzeczne z zasadniczą koncepcją ustawy egzekucyjnej oraz podstawowymi normami demokratycznego państwa kierującego się zasadami sprawiedliwości społecznej. Podatnik podkreślał również, że w wyniku dokonania zapłaty należności głównej z odsetkami, prowadzona egzekucja nie była skuteczna. Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że zgodnie z art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego, a na postanowienie to przysługuje zażalenie. Jak stanowi zaś art. 64c § 1 tej ustawy, opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz wydatki poniesione przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Organ odwoławczy wyjaśniał w tym kontekście, że zaskarżonym postanowieniem organ egzekucyjny ustalił, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym powstały koszty w łącznej wysokości 8.280,70 zł, na które złożyły się opłata manipulacyjna w kwocie 1.182,90 zł oraz opłata za zajęcie ruchomości w kwocie 7.097,70zł. Stosownie do art. 64 § 6 przywoływanej ustawy, organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej niż 1 zł 40 gr. Obowiązek jej uiszczenia, zgodnie z art. 64 § 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie zaś z art. 64 § 1 pkt 5 tej ustawy, organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane zajęcie ruchomości opłatę w wysokości 6 % egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr. Obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie ruchomości powstaje z chwilą podpisania protokołu zajęcia przez poborcę skarbowego (art. 64 § 9 pkt 4 ustawy). Wysokość opłat - na podstawie art. 64 § 7 ww. ustawy - nalicza się zaś od kwoty należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wysokość opłaty egzekucyjnej jest określona stosunkowo do egzekwowanej lub pobranej należności pieniężnej, w podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, przypadające w dniu powstania obowiązku uiszczenia opłaty. W tym względzie organ odwoławczy argumentował, że jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 grudnia 2007 r. poborca skarbowy doręczył stronie odpis tytułu wykonawczego wraz z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej i jednocześnie zajął ruchomości stanowiące własność zobowiązanego. W kontekście przywoływanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz dokonanych na podstawie akt egzekucyjnych ustaleń stanu faktycznego, Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, że wysokość opłaty manipulacyjnej oraz opłaty za zajęcie ruchomości została naliczona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego bez uwzględnienia przerwy w naliczaniu odsetek, wynikającej z art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym za okres od dnia następnego po upływie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa wart. 139 § 3, tj. w terminie 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, odsetek za zwłokę nie nalicza się. Organ odwoławczy ustalił bowiem, że odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu 15 grudnia 2006 r. Zgodnie z art. 139 § 3 ordynacji podatkowej, termin załatwienia sprawy upłynął w dniu 15 lutego 2007 r. Odwołanie zostało rozpatrzone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] doręczoną zobowiązanemu w dniu 28 grudnia 2007 r. W związku z powyższym w okresie od dnia 16 lutego 2007 r. do dnia 28 grudnia 2007 r. trwała przerwa w naliczaniu odsetek. W związku z powyższym, rachunek kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 grudnia 2006 r., nr[...] , przedstawia się w ten sposób, że opłata manipulacyjna wynosi 1.112,70 zł, czyli 1% od łącznej kwoty 111.267 zł, na którą składają się należności główne w kwocie 68.109 zł za poszczególne okresy (VI/2002 - 61.542 zł, VIII/2002 - 544 zł, IX/2002 - 158 zł, X/2002 - 5.865 zł) oraz odsetki w łącznej kwocie 43.158 zł (VI/2002 - 39.389 zł, VIII/2002 - 328 zł, IX/2002 - 93 zł, X/2002 - 3.348 zł), zaś opłata za zajęcie ruchomości wynosi 6.676 zł, czyli 6 % od kwoty 111.267 zł. Łącznie należne koszty egzekucyjne wynoszą 7.788,70 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślał również, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustanawia zasadę odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne (art. 64 c § 1). Dokonana przez zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego wpłata na poczet egzekwowanej zaległości nie zwalnia z obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych. Zgodnie bowiem z art. 64 § 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnej nie zwalnia od obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatków egzekucyjnych. Organ odwoławczy podnosił również, że zarzut braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, a podnoszony przez stronę na podstawie art. 33 pkt 2 ustawy nie może być rozpoznany w postępowaniu w sprawie kosztów egzekucyjnych. Doręczony w dniu 28 grudnia 2007 r. odpis tytułu wykonawczego, nr [...] , w części G zawierał bowiem pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni. Zarzuty te podatnik złożył zaś z uchybieniem terminu. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów, a Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy postanowieniem z [...]. Postępowanie zaś w sprawie zarzutów zostało umorzone postanowieniem organu egzekucyjnego z [...], utrzymanym w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. B. G. wystąpił ze skargą na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał naruszenie: 1) art. 225 ustawy Ordynacja podatkowa przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy jest wykonalna, w sytuacji gdy nie została ona doręczona zobowiązanemu; 2) art. 144 ustawy Ordynacja podatkowa przez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została skutecznie doręczona zobowiązanemu, w sytuacji gdy, jak twierdzą organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę, doręczenia w dacie 28 grudnia 2007r. dokonał poborca podatkowy, który nie był uprawniony do doręczania orzeczeń Dyrektora Izby Skarbowej wobec zamkniętego katalogu podmiotów uprawnionych do skutecznego doręczania pism zawartego w normie prawnej z art. 144; 3) art. 64 c/ § 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ustalenie kosztów egzekucji w kwocie 7 788, 70 zł, co jest uczynieniem z prawa użytku w sposób sprzeczny z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem oraz zasadami współżycia społecznego wobec faktu, iż przedmiotowa egzekucja została przeprowadzona przed powstaniem i wymagalnością obowiązku zapłaty kwoty głównej, zaś należność została dobrowolnie uregulowana przez zobowiązanego po prawidłowym doręczeniu mu decyzji i powstaniu obowiązku (tym samym poborca nie wyegzekwował w istocie nawet minimalnej części należności głównej, w związku z czym ustalone koszty postępowania egzekucyjnego nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w wykonanej przez poborcę pracy, która była zbędna i dodatkowo miała charakter nielegalny); 4) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ustalenie - w maksymalnej wysokości - i pobranie opłaty egzekucyjnej w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone i nie doprowadziło w efekcie do wyegzekwowania nawet minimalnej części roszczenia głównego, w związku z czym egzekucja nie była skuteczna, co stanowi naruszenie norm demokratycznego państwa prawa kierującego się zasadami sprawiedliwości społecznej Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżanego postanowienia oraz umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że dniu 17 marca 2008 r. zostało mu doręczone zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w związku z niezapłaceniem ustalonych kosztów egzekucyjnych w sprawie nr [...] w kwocie 8.280,70 zł. W konsekwencji złożenia zażalenia na postanowienie ustalające te koszty, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] uchylił to rozstrzygnięcie i określił koszty w egzekucyjne na kwotę 7 788,70 zł. Podatnik argumentował, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 10 listopada 2006 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, który orzekł o obowiązku zapłacenia przez niego kwoty 68.105 zł z tytułu błędnie rozliczonego podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2002 roku. Od decyzji tej odwołał się i w rezultacie Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 16 lutego 2007 roku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym kontekście w uzasadnieniu skargi wskazano, iż w grudniu 2007 r. strona otrzymał zawiadomienie z Izby Skarbowej iż przedłuża ona po raz kolejny termin rozpatrzenia odwołań w zakresie podatku VAT do czasu rozstrzygnięcia spraw związanych z podatkiem dochodowym. W dniu zaś 28 grudnia 2007 r. u skarżącego zjawił się poborca skarbowy, który doręczy mu odpis tytułu wykonawczego z dnia 18 grudnia 2006 roku, nr[...] , oraz kopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, nr [...], rozstrzygającej odwołanie od decyzji UKS z dnia [...] Równocześnie dokonał zajęcia rzeczy. Na okoliczność tą sporządzony został protokół zajęcia. W protokole tym określono także koszty egzekucyjne na 7 %. Poborca wyjaśniał jednak, że wpłacenie należności w terminie 7 dni nie spowoduje jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, w tym naliczania kosztów. Z tego też powodu podatnik nie wnosił przysługujących mu w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym też kontekście w uzasadnieniu skargi podnoszono, że czynności podjęte przez poborcę nie miały podstawy prawnej w chwili ich dokonywania. Zgodnie z zasadami określonymi w ordynacji podatkowej i kodeksie postępowania administracyjnego decyzja organu wiąże stronę od chwili jej doręczenia. Doręczenie decyzji Izby Skarbowej nastąpiło w dniu 4 stycznia 2008 r. i od tej daty dopiero mogła być skutecznie prowadzona egzekucja. Skarżący podkreślał w związku z tym, iż nie wie na jakiej podstawie i w jakim trybie kopia tej decyzji (bez jakiegokolwiek oznaczenia wpływu do Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego) znalazła się w posiadaniu poborcy skarbowego, przed doręczeniem mu tej decyzji, jako zobowiązanemu. W związku z tym, wobec brzmienia art. 225 w zw. z art. 139 § 3 ordynacji podatkowej wykonalność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy załatwianie sprawy w postępowaniu odwoławczym trwa dłużej niż 2 miesiące, ulega wstrzymaniu z mocy prawa do dnia jej doręczenia zobowiązanemu. W żadnym razie nieuprawnione jest twierdzenie, iż doręczenia dokonał poborca podatkowy w dniu 28 grudnia 2007 r. Zgodnie bowiem z art. 144 ordynacji podatkowej organ może doręczać pisma wyłącznie przez pocztę, swoich pracowników, bądź przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Poborca podatkowy, jako pracownik urzędu skarbowego i nie będący osobą uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów nie mógł skutecznie doręczyć decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W sytuacji więc, kiedy formalnie skarżący nie był związany decyzją, prowadzenie egzekucji stanowiło rażące naruszenie prawa i może być rozumiane, jako wręcz świadoma próba wyłudzenia bardzo wysokich, niczym nie uzasadnionych, a zwłaszcza nakładem pracy kosztów postępowania egzekucyjnego. W tym kontekście skarżący podkreślał, że po powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej zapłacił określone tytułem wykonawczym należności wraz z należnymi odsetkami, co uczyniłby także bez akcji poborcy skarbowego, który wtargnął do jego gabinetu, z zamiarem zajmowania między innymi osobistego komputera. Skarżący wywodził również, że Urząd Skarbowy dokonał rozliczenia z kwot wpłaconych przez niego i nie pobrał odsetek za okres od 16 lutego do 28 grudnia 2007 roku (powinno być do 4 stycznia 2008 roku tj. do daty doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej) jednakże dokonał potrącenia z tejże kwoty kosztów postępowania w wysokości 7 %. Argumentował, że budzi sprzeciw sytuacja, w której zobowiązany pozbawiony zostaje możliwości uregulowania należności Skarbu Państwa bez ponoszenia dodatkowych opłat w postaci kosztów egzekucyjnych. W stanie faktycznym sprawy poborca dokonał bowiem całkowicie zbędnej czynności zajęcia, w sytuacji gdy samo doręczenie decyzji organu podatkowego przyniosłoby efekt w postaci uregulowania zaległości podatkowej. W odpowiedzi na skargę Detektor Izby Skarbowej, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że wydane ono zostało z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Z zarzutów skargi wskazujących na naruszenie: art. 225 ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy jest wykonalna; art. 144 ordynacji podatkowej przez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została skutecznie doręczona zobowiązanemu, w sytuacji gdy doręczenia w dacie 28 grudnia 2007 r. dokonał poborca podatkowy, który nie był uprawniony do doręczania orzeczeń Dyrektora Izby Skarbowej; art. 64 c § 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ustalenie kosztów egzekucji w kwocie 7.788, 70 zł, co jest uczynieniem z prawa użytku w sposób sprzeczny z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem oraz zasadami współżycia społecznego wobec faktu, iż przedmiotowa egzekucja została przeprowadzona, zdaniem skarżącego, przed powstaniem i wymagalnością obowiązku zapłaty kwoty głównej, a należność została dobrowolnie uregulowana przez zobowiązanego po prawidłowym doręczeniu mu decyzji i powstaniu obowiązku; art. 2 Konstytucji RP poprzez ustalenie - w maksymalnej wysokości - i pobranie opłaty egzekucyjnej w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone i nie doprowadziło do wyegzekwowania nawet minimalnej części roszczenia głównego wynika, że B. G. podważa zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w związku z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z rozbudowanego uzasadnienia skargi i poszczególnych formułowanych w niej zarzutów wynika przy tym, że skarżący podważa w ogóle i co do zasady dopuszczalność i legalność wszczęcia i prowadzenia w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego, a to w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku z powodu niedoręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W związku z tym, podkreślenia na wstępie wymaga, że przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli legalności i zgodności z prawem jest postanowienie wydane w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych do tytułu wykonawczego nr[...]. W tym też kontekście wskazać należy, iż z art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sąd rozstrzyga w granicami danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przywołanego przepisu wynika, że jakkolwiek Sąd nie jest związany granicami skargi, to jednak zawsze jest związany granicami sprawy. Pojęcie "sprawy" ma przy tym znaczenie materialne, a nie procesowe. Z powyższego wynika więc, że granice rozpoznania skargi determinowane są z jednej strony kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś całokształtu tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego aktu. Wskazane kryteria i granice kontroli nie pozostają więc bez wpływu na zakres kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji również na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, co jest istotne, że doręczony zobowiązanemu w dniu 28 grudnia 2007 r. odpis tytułu wykonawczego, nr [...], co nastąpiło wraz z doręczeniem za zwrotnym poświadczeniem odbioru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. (k.16), w części G zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni (k.2). Z zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego B. G. wystąpił z uchybieniem terminu. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów, a Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy postanowieniem z [...] Postępowanie zaś w sprawie zarzutów zostało umorzone postanowieniem organu egzekucyjnego z [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. We wskazanym kontekście podkreślenia również wymaga, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k.16) jednoznacznie wynika, że przedmiotem doręczenia była decyzja nr [...] z dnia [...]. Dręczenie to nastąpiło przez pracownika organu – poborcę skarbowego, którym w rozumieniu art. 1a pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest pracownik organu egzekucyjnego wyznaczony do dokonania czynności egzekucyjnych w egzekucji obowiązku o charakterze pieniężnym – i jak z powyższego wynika było zgodne z art. 144 ordynacji podatkowej i było skuteczne. W świetle wskazanych okoliczności sprawy oraz treści i kierunku zarzutów skargi, według Sądu, brak jest podstaw, aby zarzuty nieistnienia obowiązku i braku wymagalności egzekwowanego obowiązku mogły stanowić podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Stąd też zarzut naruszenia art. 225 i 144 ordynacji podatkowej uznać należało za niezasadny. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na jej gruncie ustawodawca ustanowił zasadę odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne (art. 64c § 1), od której to odpowiedzialności, zgodnie z 64 § 8 tej ustawy, nie zwalnia zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnej, tj. nie zwalnia od obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 64 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, a opłata ta wynosi 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej niż 1 zł 40 gr. Obowiązek jej uiszczenia powstaje zaś z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 64 § 10 ustawy). Z art. 64 § 1 pkt 5 ustawy wynika, że organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane zajęcie ruchomości opłatę w wysokości 6 % egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr., a obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą podpisania protokołu zajęcia przez poborcę skarbowego (art. 64 § 9 pkt 4 ustawy). Konfrontując przywołane przepisy ze stanem faktycznym sprawy, w tym również z treścią zaskarżonego postanowienia brak jest podstaw, aby wywodzić, że wydane ono zostało z ich naruszeniem. Zgodnie z art. 64 § 7 ustawy wysokość opłat nalicza się od kwoty należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę. Jeżeli wysokość opłaty egzekucyjnej jest określona stosunkowo do egzekwowanej lub pobranej należności pieniężnej, w podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, przypadające w dniu powstania obowiązku uiszczenia opłaty. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu podkreślenia również wymaga, że Dyrektor Izby Skarbowej trafnie zwrócił uwagę na konsekwencje obowiązywania art. 54 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Odsetek za zwłokę nie nalicza się bowiem za okres od dnia następnego po upływie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym stanowi art. 139 § 3, tj. w terminie 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Skoro bowiem odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu [...] a zgodnie z art. 139 § 3 ordynacji podatkowej, termin załatwienia sprawy upłynął w dniu 15 lutego 2007 r., zaś odwołanie zostało rozpatrzone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], doręczoną następnie zobowiązanemu w dniu 28 grudnia 2007 r., to dopiero od tej daty zobowiązany związany był doręczoną decyzją. Z powyższego wynika więc jednoznacznie, że w okresie od dnia 16 lutego 2007 r. do dnia 28 grudnia 2007 r. trwała przerwa w naliczaniu odsetek. Skutkowało to w konsekwencji, uchyleniem postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego i orzeczeniem, co do tychże kosztów przez ustalenie wysokości opłaty manipulacyjnej w kwocie 1.112,70 zł i wysokości opłaty za zajęcie ruchomości w kwocie 6.676 zł. Według Sądu, brak jest równie ż podstaw, aby zarzucać, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Treść decyzji aktu stosowania prawa, w przedmiocie odnoszącym się do ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych determinowana była zarówno wskazanymi wyżej okolicznościami sprawy, w której skarżący nie skorzystał w terminie z przysługujących mu w postępowaniu egzekucyjnym uprawnień, jak i treścią przywołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którymi organy są związane. W konsekwencji więc pisma skarżącego z dnia 25 marca 2008 r., zawartych w nim treści i żądań, organ egzekucyjny na podstawie przywołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych. Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł, jak na wstępie.