I SA/Lu 56/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Spółdzielnia Mieszkaniowa w W.(skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu skarga jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Z treści skargi wynika wyraźnie, że skarżącą reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, określiła przedmiot zaskarżenia jako postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione. W związku z tym, mimo że wnioski skargi nie przystają do przedmiotu skargi (postanowienia z dnia [...]), należało przyjąć, że określenie przedmiotu zaskarżenia nie budzi wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, niedopuszczalność skargi ma charakter przedmiotowy. Podkreślić bowiem należy, że zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego ustawodawca wyznaczył w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. Przy czym z uwagi na niebudzący wątpliwości przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma treść art. 3 § 2 pkt 2 i 4 p.p.s.a., z których wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) i dotyczy uznania ponaglenia za nieuzasadnione. Zatem nie jest ono postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie, ani nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani nie dotyczy istoty sprawy. Nie jest zatem aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2, czy pkt 4 P.p.s.a. Nie stwarza bowiem u adresata takiego postanowienia żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odniesienie się do treści ponaglenia polega przede wszystkim na ustaleniu czy rzeczywiście doszło do nieprawidłowości po stronie organu, poznaniu przyczyn i ustaleniu osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W żadnym razie nie można też uznać, że postanowienie wydane na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało wydane. Postanowienia, w którym organ odmownie ustosunkowuje się do treści ponaglenia nie stwarza zatem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków. Dodać tylko należy, biorąc pod uwagę wnioski skargi i jej uzasadnienie, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jest to jednak odrębne postępowanie i nie może go inicjować skarga na postanowienie uznające wniesione ponaglenie za nieuzasadnione, które, o czym zresztą skarżąca została stosownie pouczona, jest niezaskarżalne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, odrzucił skargę.