I SA/Lu 564/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia odrzucić skargę. Pismem zatytułowanym skarga i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Wójta Gminy S. D. S. wniosła zażalenie na postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...], którym organ odmówił skarżącej wydania zaświadczenia potwierdzającego opłacanie przez nią w latach 1977-1990 składek na Fundusz Emerytalny Rolników. Uzasadniając postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia organ stwierdził, że w świetle rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych dowody księgowe przechowywane są przez okres 5 lat po czym za zgodą Archiwum Państwowego przekazywane są na makulaturę. W związku z tym organ nie posiada dokumentów potwierdzających opłacanie przez skarżącą składek w latach 1977-1990. Organ pouczył ponadto, że za jego pośrednictwem od postanowienia przysługuje stronie zażalenie oraz skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, z racji braku wyczerpania przez skarżącą przysługującego jej środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowiły przepisy art. 306 b § 1 oraz 306 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 306 c Ordynacji podatkowej odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Biorąc pod uwagę powyższe zauważyć należy, że skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego na postanowienie organu pierwszej instancji, bez uprzedniego wyczerpania trybu zażaleniowego. Środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego jest zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W tej sytuacji sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W niniejszej sprawie jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Ubocznie należy wskazać skarżącej, że przedmiotowe uchybienie formalne może być konwalidowane poprzez złożenie zażalenia na postanowienie Wójta Gminy S. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W okolicznościach sprawy niniejszej, w ocenie sądu, należy przyjąć że dniem ustania przyczyny uchybienia terminu będzie dzień doręczenia niniejszego postanowienia (od tego dnia skarżąca ma 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu wraz z zażaleniem), a okolicznością uprawdopodabniającą brak jej winy w uchybieniu terminu jest błędne pouczenie Wójta Gminy S., że na wydane przez niego postanowienie przysługuje zażalenie oraz skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.