I SA/Lu 569/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania Z. S., od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] organ I instancji ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2008 r. w kwocie 1.401 zł, w tym podatek rolny w kwocie 201 zł i podatek od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 1200 zł. Organ I instancji wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez podatnika informacji podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. S. wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą o charakterze sezonowym w okresie od maja do września i w związku z tym, wnosi o naliczenie podatku od nieruchomości jedynie za ww. okres. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Grunty sklasyfikowane jako grunty rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza podlegają na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ wyjaśnił, że przez pojęcie zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej rozumie się rzeczywiste wykonywanie na gruncie czynności składających się na prowadzenie takiej działalności. Czynności te muszą mieć charakter trwały, co oznacza, że dany grunt rolny na stałe jest przeznaczony na określoną działalność, nawet jeśli nie jest ona wykonywana w sposób ciągły. Zatem najistotniejszą kwestią jest trwałe wyłączenie użytku rolnego z funkcji rolniczej. Zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 31 grudnia 2003 r. przedmiotem działalności Z. S. jest betoniarstwo, handel materiałami budowlanymi złomu, zagospodarowanie metalowych odpadów i złomu oraz skup i sprzedaż metalowych odpadów i złomu. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiot działalności ujawniony w ewidencji nie wskazuje na jej sezonowy charakter. Dodał także, że nawet gdy podatnik przez jakiś okres w roku nie wykonuje czynności związanych z prowadzoną działalność gospodarczą, to i tak funkcja rolnicza tych gruntów jest wyłączona w sposób trwały. W związku z powyższym organ uznał, że sporne grunty są związane z działalnością gospodarczą i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg. stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na zakończenie organ podkreślił, że podstawa opodatkowania została ustalona w oparciu o Informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych i nie była kwestionowana przez podatnika. Na powyższą decyzję Z. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wymierzenie podatku od nieruchomości jedynie za okres, w którym faktycznie prowadzona jest na niej działalność gospodarcza. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest dla niego rażąco krzywdząca i została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych. Organ odwoławczy błędnie bowiem przyjął, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą we wszystkich wynikających z wpisu w ewidencji obszarach, gdy tymczasem od wielu lat skarżący prowadzi jedynie zakład betoniarski. Prowadzenie tego rodzaju działalności jest z przyczyn obiektywnych ograniczone w czasie do okresu od maja do września. W ocenie skarżącego jedynie za taki okres jest on zobowiązany do płacenia podatku od nieruchomości. Dodatkowo Z. S. wskazał, na trudną sytuację materialną i rodzinną w jakiej się znajduje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, organ odwoławczy wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają użytki rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie można zmienić sposobu opodatkowania takich nieruchomości w trakcie roku podatkowego, w związku z sezonowym charakterem prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest opodatkowanie należących do skarżącego gruntów rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na produkcji betonu, podatkiem od nieruchomości za okres pełnego roku podatkowego. Przede wszystkim nie można podzielić zarzutu skargi, iż ustalenia faktyczne sprawy poczynione zostały z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skoro nie jest w sprawie sporne, iż skarżący na gruncie będącym podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości prowadzi zakład betoniarski, a więc działalność wchodzącą w zakres podlegającego ocenie w toku postępowania zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Dokonując zatem oceny przedstawionych przez skarżącego zarzutów w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2006 r. Nr 121 poz 844), a także ustawy z dnia ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), Sąd uznał je za bezzasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Artykuł ten koresponduje z art. 1 ustawy o podatku rolnym, który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, za wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W oparciu o przywołane przepisy istnieją, zatem jedynie dwie możliwości opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości: w przypadku, gdy grunty te nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, albo w przypadku, gdy grunty wprawdzie zostały jako w/w sklasyfikowane, ale jednocześnie zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W niniejszej sprawie uznać należy, iż z chwilą, gdy na spornym gruncie podjęte zostały przez skarżącego konkretne działania, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy przyjąć, że grunt ten został zajęty na cele działalności gospodarczej i zasadnie uznano, iż został on poddany rygorowi ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący nie twierdzi, iż przez część roku grunt użytkowany jest rolniczo, a pozostałą część na prowadzoną działalność gospodarczą, lecz że działalność ta ze względu na warunki atmosferyczne w określonym czasie nie jest wykonywana i nie przynosi dochodu. Należy podzielić stanowisko zaskarżonej decyzji, iż fakt niewykonywania w ciągu kilku miesięcy czynności faktycznych składających się na prowadzoną działalność jest bez znaczenia. Charakter prowadzonej przez skarżącego działalności (zakład betoniarski) powoduje trwałe wyłączenie tego gruntu z użytków rolnych, a więc grunt rolny na stałe przeznaczony jest pod określoną działalność gospodarczą. "Zajęcie" ma charakter permanentny. Obojętny z rozważanego punktu widzenia pozostaje zatem fakt, iż prowadzona działalność polegająca na produkcji betonu jest wykonywana jedynie przez kilka miesięcy w roku, a także fakt nieuzyskiwania ewentualnych dochodów z prowadzonej działalności przez skarżącego poza sezonem letnim. Nie te bowiem kryteria są decydującymi dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów skarżącego. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkami niemającymi znaczenia w rozpatrywanej sprawie, mogłoby nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy ze względów technicznych przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności (art. 1a pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Niemniej jednak posiłkując się dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych, a w szczególności, poglądem przedstawionym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1517/2007, który tut. Sąd w pełni podziela, nie sposób przyjąć, by jako "względy techniczne" można było uznać występujące przez część roku normalne dla naszego klimatu warunki atmosferyczne, niesprzyjające prowadzonej działalności gospodarczej. Są one bowiem, bezpośrednim wynikiem działania sił przyrody, a nie wiążą się z warunkami technicznymi. W informacji o nieruchomościach i budynkach złożonej dnia 13 maja 2008r. skarżący wskazał : "grunty związane z działalnością gospodarczą – 1000 m 2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 40 m2" i te dane były podstawą ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie. Odnosząc się na koniec do podnoszonej przez skarżącego złej sytuacji materialnej wskazać należy, iż nie może mieć ona znaczenia dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego determinowanego bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Kwestia ta może być przedmiotem oceny organów podatkowych w odrębnej sprawie o udzielenie ulgi w spłacie przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.