I SA/Lu 570/14
PostanowienieWSA w Lublinie2014-09-25
Skład orzekający: Wiesława Achrymowicz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga złożona po upływie ustawowego terminu, mimo uzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu?Ratio decidendi
Skarga złożona po upływie ustawowego terminu, nawet jeśli braki formalne zostały uzupełnione, podlega odrzuceniu. Sąd nie jest uprawniony do zastępowania skarżących w obowiązku jednoznacznego określenia zaskarżonej decyzji i dochowania terminu.Stan faktyczny
Skarżący złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą podatku od nieruchomości. Po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, skarżący podali numer zaskarżonej decyzji, jednakże sąd uznał, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu, ponieważ decyzja o wskazanym numerze została doręczona skarżącym znacznie wcześniej. W związku z tym skarga została odrzucona.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
I SA/Lu 570/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C., L. D., E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę.
I SA/Lu 570/14
UZASADNIENIE
Skarżący w dniu [...] złożyli, za pośrednictwem organu odwoławczego, skargę, w której opisywali na czym, ich zdaniem, polega niezgodność z prawem postępowania organu podatkowego I instancji. Domagali się zatrzymania bezprawia, zwrotu przywłaszczonych emerytur.
W związku z tak sformułowaną skargą, zgodnie z zarządzeniem z dnia [...] 2014 r., każdy ze skarżących został pisemnie wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie organu, którego działania skarga dotyczy oraz numeru, daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności. W wezwaniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie i zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewykonania wezwania. Wezwanie to zostało doręczone E.M. (do rąk dorosłego domownika) oraz R. C. (osobiście) w dniu [...] r. Natomiast w odniesieniu do L. D. korespondencja z opisanym wyżej wezwaniem, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona z adnotacją o niepodjęciu w terminie, ze skutkiem doręczenia z upływem [...] 2014 r.
Skarżący w dniu [...] r., uzupełniając braki formalne skargi, złożyli pismo z określeniem organu, którego działania skarga dotyczy oraz podali numer zaskarżonej decyzji – [...], przy czym numery dwóch innych decyzji tożsamego organu z [...] r. i z [...]r. zostały skreślone, a skreślenie zostało opatrzone podpisem E. M. Jednocześnie pismo z tymi skreśleniami i dopisanym numerem decyzji zostało opatrzone podpisami wszystkich skarżących.
W tych okolicznościach, przyjmując zgodnie z pismem skarżących, że skarga dotyczy decyzji nr [...], należy stwierdzić, że jest ona spóźniona. Decyzja organu odwoławczego o tym numerze została doręczona każdemu ze skarżących osobiście jeszcze w [...] r., co wynika z dowodów doręczeń na k. [...] do [...] przedstawionych akt podatkowych, a więc skarga na ww. decyzję złożona w [...] r. jest spóźniona.
Stosownie bowiem do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 z zm. – p.p.s.a.) każdy ze skarżących (adresatów decyzji organu podatkowego) był uprawniony skutecznie złożyć skargę w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Zatem należy stwierdzić, że skarżący złożyli skargę na decyzję organu odwoławczego o nr [...] już po upływie ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. Skarga w tych okolicznościach jest spóźniona, a spóźniona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a.
Trzeba przy tym podkreślić, że stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. na skarżących spoczywał obowiązek jednoznacznego określenia zaskarżonej decyzji, a sąd nie jest uprawniony by zastępować skarżących w realizacji tego obowiązku.
Z tych względów należało postanowić jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło