I SA/Lu 573/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. I. oddala skargę; II. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa nieuiszczony wpis od skargi, od którego skarżący był zwolniony. I SA/Lu 573/06 UZASADNIENIE 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania H. W., zaskarżoną decyzją na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. / utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...], o ustaleniu A. W. i H. W. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 7 691 zł. Przedmiotem opodatkowania była zabudowana nieruchomość gruntowa o powierzchni 1593 m ², położona w R. przy ul Ch. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało stanowisko organu pierwszej instancji, że w tej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości obejmuje opodatkowanie budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 445 m² w wysokości 7 209 zł, gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1 087 m2 w wysokości 456,54 zł oraz pozostałych gruntów o powierzchni 506 m2 w wysokości 25,30 zł. Podatek od nieruchomości został ustalony przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych uchwałą Rady Miasta z [...] Nr [...]. Decyzja została skierowana do współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości gruntowej, do H. W. współwłaściciela w ½ części i do A. W.współwłaściciela w ½ części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło stanowisko odwołującego się H. W., który zarzucił organowi pierwszej instancji dowolność oceny materiału dowodowego. Odwołujący się wniósł o podział nieruchomości na dwie równe części, zgodnie z zapisem w księdze wieczystej i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od przypadającej mu połowy powierzchni gruntu i budynku, jak dla pozostałych gruntów i budynków, nie w stawkach przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołujący się argumentował, że w styczniu 2003 r. została zniesiona wspólność majątkowa małżeńska między nim a A. W. i od tej daty nie może ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności za działania, zobowiązania A. W. Od grudnia 2005 r. działka została podzielona pomiędzy małżonków na dwie równe części, zgodnie z zapisem w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej w Sądzie Rejonowym w R. Argumentował, że pod działalność gospodarczą wykorzystywana jest tylko część A. W. Część należąca do niego nie jest bezpośrednio czy pośrednio związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym 12m2 powierzchni budynku stanowi mieszkanie skarżącego, co wynika z zapisu decyzji. Odwołujący się powoływał wyrok w sprawie I SA/Lu 379/05, z którego wywodził możliwość zmiany powierzchni przeznaczonej pod działalność gospodarczą, w następstwie możliwość obniżenia podatku od nieruchomości w stosunku do niego. Argumentował, że złożył organowi podatkowemu 25 sierpnia 2005 r. wykaz nieruchomości, w którym wskazał nowe wielkości powierzchni gruntu i budynku związane z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko przez A.W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że na podstawie postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w R. z [...] w sprawie [...] o podział majątku wspólnego H. W. i A. W., działki położone w R. przy ul. Ch. [...], nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 0,1593 ha, objęte KW [...], to składniki ich majątku wspólnego, objęte małżeńską wspólnością majątkową. Na podstawie tego prawomocnego postanowienia w grudniu 2005 r. w KW Nr [...] i w ewidencji gruntów w miejsce dotychczasowego właściciela – H. W. ujawniono jako współwłaścicieli w równych częściach A. W. i H. W. do ½ części każde z nich. Temu gruntowi przypisane jest przeznaczenie o symbolu Ba, przewidziane dla terenów przemysłowych. Ten grunt jest zabudowany budynkiem o powierzchni zabudowy 506 m², którego funkcję według klasyfikacji środków trwałych (KŚT) oznaczono kategorią niemieszkalnych handlowo - usługowych (KŚT 103). Na części nieruchomości A. W. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A". Z informacji w sprawie podatku od nieruchomości, którą złożyła A. W. na 2006 r. wynika, że na działalność gospodarczą zajęte są grunty o powierzchni 1087 m2 oraz 445 m2 powierzchni użytkowej budynku. Grunty pozostałe to powierzchnia 506 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na tej podstawie faktycznej zważyło, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości położonej w R. przy ul. Ch. [...] powstał dla A. W. od 1 stycznia 2006 r. Przywołało art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. /. Wskazało, że definicję gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera przepis art. 1a ust. 3. Są to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy. A. W. złożyła właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl art. 181 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wykaz nieruchomości jest jednym z podstawowych dowodów w postępowaniu wymiarowym dla ustalenia sposobu użytkowania nieruchomości i zastosowania właściwych stawek podatkowych. Część zabudowanej nieruchomości, na której A. W. prowadzi działalność gospodarczą, z mocy prawa podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt zgłoszenia i prowadzenia przez jednego ze współwłaścicieli działalności gospodarczej na tej nieruchomości powoduje, że podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm. / podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek oznaczony został jako mieszkalny. Niezależnie zatem od podniesionej w odwołaniu okoliczności zamieszkiwania przez skarżącego w części opodatkowanego budynku, opodatkowanie budynku lub jego części według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych nie ma podstawy prawnej bez uprzedniego dokonania przez właścicieli stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość, obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W myśl art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny / Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - k.c. /. Odpowiedzialność solidarna kilku dłużników polega na tym, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych / art. 366 k.c. / . W tym stanie prawnym dla celów podatku od nieruchomości, powierzchni nieruchomości stanowiących współwłasność nie można łączyć z powierzchnią innych nieruchomości, stanowiących majątek osobisty poszczególnych współwłaścicieli / współposiadaczy /. Nie można opodatkowywać odrębnie udziałów we współwłasności poszczególnych współwłaścicieli. Organy podatkowe nie są przy tym uprawnione do rozstrzygania w przedmiocie przynależnego poszczególnym współwłaścicielom prawa własności do budynków usytuowanych na wspólnym gruncie. Niezależnie od woli współwłaściciela i ewentualnego fizycznego posiadania ściśle wydzielonej części opodatkowanych nieruchomości, powołane wyżej przepisy prawa podatkowego nakładają na organy podatkowe obowiązek wymiaru podatków w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe, wynikające z ewidencji gruntów. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie nakładają na organ podatkowy obowiązku udzielenia odpowiedzi na informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożoną przez podatnika w trybie art. 6 ust. 6 tej ustawy. Powołany wyrok w sprawie I SA/Lu 379/05 wiąże wyłącznie w tej konkretnej sprawie, którą rozstrzyga. Ocena prawna okoliczności zaistniałych w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości nie wiąże w sprawie wymiaru zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. W tej sprawie podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości są: powierzchnia budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w wymiarze 445 m², powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wymiarze 1087 m² oraz powierzchnia pozostałych gruntów w wymiarze 506 m² , zgonie z informacją złożoną przez A. W. Górne granice stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych rodzajów nieruchomości określa corocznie Minister Finansów w oparciu o delegację ustawową z art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy wysokość stawek podatku od nieruchomości określają poszczególne rady gmin. Stawki te nie mogą przekroczyć stawek maksymalnych określonych przez Ministra Finansów. Określona przez Ministra Finansów górna granica stawki podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w 2006 r. to 18,43 zł od 1 m² powierzchni użytkowej, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków to 0,68 zł od 1m² powierzchni, od gruntów pozostałych to 0,33 zł od 1m² powierzchni / M.P. z 2005 r. Nr 68, poz. 956 /. Uchwałą z [...] Nr [...] Rada Miasta określiła stawki podatku od nieruchomości na 2006 r.: od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 16,20 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów 0,42 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, od gruntów pozostałych 0,05 zł od 1m2 powierzchni. Uchwalone aktem prawa miejscowego stawki podatkowe podatku od nieruchomości na 2006 r. mieszczą się w granicach określonych przez Ministra Finansów. 2. H. W. złożył skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie ustalenia w stosunku do niego podatku od nieruchomości w wysokości jak dla budynków i gruntów przeznaczonych pod działalność gospodarczą. Wnosił o wydanie oddzielnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości tylko w stosunku do niego i tylko od połowy powierzchni budynku / 222,5 m ² / i połowy powierzchni gruntu / 796,5 m ² / według stawek podatkowych dla budynków i gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący podatnik uzasadniał, że A. W. to osoba obca. W 2006 r. zakończyła się sprawa o rozwiązanie ich małżeństwa przez rozwód. W tych okolicznościach niezrozumiałym jest przyjęcie za podstawę opodatkowania informacji złożonej przez A. W. i opodatkowanie części gruntu i budynku, której ona nie posiada. Zdaniem skarżącego podatnika logiczny i zrozumiały jest dla wszystkich fakt, ze jeżeli nieruchomość nie uległa rozbudowie do końca 2005 r., to w 2006 r. A. W. jako obca osoba posiada tylko połowę tej nieruchomości. Natomiast nie może wypowiadać się co do pozostałej części. Argumentował, że na powierzchni budynku Urzędu Miasta znajduje się sklep, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza i podatek z tym związany nie jest naliczany od całości budynku Urzędu Miasta. Dokładnie tak samo wygląda sytuacja z budynkiem przy ul. B. [...] w B. Zdaniem skarżącego podatnika jest logiczne i zrozumiałe, że wielkość nieruchomości jaka jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej może ulegać zmianie. Tak właśnie postępuje Urząd Miasta w stosunku do innych właścicieli nieruchomości na terenie R. Skarżący podatnik nie kwestionował zasadności podatku od tej nieruchomości, ale w odniesieniu do jego osoby tylko w wysokości przewidzianej dla pozostałych budynków i gruntów, nie jak dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący podatnik wyrażał stanowisko, że jeżeli obca osoba prowadzi działalność gospodarczą na swojej części budynku, gruntu, to on nie może ponosić konsekwencji z tym związanych. Sam nie prowadzi działalności gospodarczej. Jest rzeczą niemożliwą, by mógł zabronić osobie obcej prowadzenia działalności gospodarczej na jej własnej powierzchni budynku, gruntu. Dodał, że absurdem jest pouczenie otrzymane od przedstawicieli Urzędu Miasta, że tylko wyburzenie jego części budynku zwolni od płacenia tak wysokiego podatku. 3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz.1269 / w związku z art. 1 i art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / sąd administracyjny kontroluje działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarga podatnika nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. 5. Prawidłowo organ podatkowy wskazuje art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. dla brzmienia obowiązującego w rozpatrywanym roku podatkowym 2006 / i na tej podstawie prawnej stwierdza, że dane ewidencji gruntów i budynków są podstawą dla wymiaru, ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że ewidencja gruntów przypisuje opodatkowanemu gruntowi symbol Ba, który oznacza tereny przemysłowe, zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków / Dz. U. Nr 38, poz. 454 /. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty i budynki / art. 2 ust. 1 pkt 1- 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. – dalej zwanej ustawą podatkową /. Opodatkowany grunt nie stanowi użytku rolnego i z tego powodu nie jest objęty zakresem art. 2 ust. 2 ustawy podatkowej. Prawidłowo organ podatkowy ustala przeznaczenie budynku położonego na opodatkowanym gruncie jako niemieszkalne, handlowo – usługowe / § 65 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych – Dz. U. Nr 112,poz. 1317 ze zm. / . Nawet jeżeli skarżący podatnik 12 m² budynku wykorzystuje na cele mieszkalne, to tym faktycznym działaniem nie zmienia przeznaczenia budynku dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 6. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. podmiotami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne o statusie współwłaścicieli nieruchomości / art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej /. Obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach / art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej /. Prawidłowo organ podatkowy argumentuje, że solidarna odpowiedzialność podatników polega na tym, że organ podatkowy może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich solidarnych podatników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zapłata przez któregokolwiek z podatników zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości zwalnia pozostałych podatników solidarnych i aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani / art. 91 Ordynacji podatkowej w związku z art. 366 § 1 - § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – dalej k.c. /. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza w tej sprawie, że w rozpatrywanym roku podatkowym współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości gruntowej objętej opodatkowaniem byli H. W. do ½ części i A. W. do ½ części; że oboje mają status solidarnych podatników podatku od nieruchomości. Stan współwłasności w ułamkowych częściach równych jednoznacznie wynika z zapisu ewidencji gruntów i budynków oraz z księgi wieczystej, wskazywanych przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji. W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organu podatkowego, że współwłaściciele łącznie oraz każdy z nich z osobna są podatnikami, których obciąża całe zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, ustalone od całego przedmiotu opodatkowania, pozostającego we współwłasności. 7. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że H. W. nie złożył na formularzu według ustalonego wzoru informacji przewidzianej w art. 6 ust. 6 w związku z ust. 3 ustawy podatkowej, na 2006 r. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że taką informację złożyła A. W., w której wskazała, że powierzchnia gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej to 1087 m², powierzchnia budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej to 445 m², powierzchnia pozostałych gruntów to 506 m². Poza sporem pozostawała okoliczność faktyczna, że tylko A. W. prowadziła działalność gospodarczą na tej zabudowanej nieruchomości w 2006 r. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Prawidłowo organ podatkowy wskazuje na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej i na tej podstawie stwierdza, że zabudowany grunt będący w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie musi być w całości zajęty na prowadzenie tej działalności. Wystarczy by był w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Bezspornie A. W. posiadała przedmiot opodatkowania w 2006 r. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że grunt o powierzchni 1087 m² i budynek o powierzchni 445 m², podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej / art. 5 ust. 1 ustawy podatkowej w związku z uchwałą Rady Miasta [...] /. 8. Podatek od nieruchomości ma majątkowy charakter. Ten charakter podatku od nieruchomości oznacza, że nie ma znaczenia dla opodatkowania czy tylko jeden ze współwłaścicieli jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i posiada przedmiot współwłasności, czy wszyscy współwłaściciele przedmiotu opodatkowania są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą i posiadają przedmiot współwłasności. W tych okolicznościach prawnych nie ma znaczenia, że skarżący podatnik sam nie prowadzi działalności gospodarczej i że działalność gospodarczą w rozpatrywanym roku podatkowym prowadziła jedynie współwłaścicielka A. W., posiadająca przedmiot opodatkowania. Dla opodatkowania gruntu, budynku wyższymi stawkami podatku od nieruchomości / jak dla gruntu, budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej / nie jest wymagane, by wszyscy solidarni podatnicy / współwłaściciele przedmiotu opodatkowania / byli podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, posiadającymi przedmiot opodatkowania. Także, gdy jeden ze współwłaścicieli zabudowanego gruntu jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, posiadającym przedmiot opodatkowania, to ten zabudowany grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawkami jak dla gruntu, budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości według wyższych stawek, bo jak dla gruntu, budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, ciąży na wszystkich współwłaścicielach - podatnikach solidarnie / także na tych współwłaścicielach, którzy nie są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą /. Rozstrzygające prawnie znaczenie ma w tej sprawie okoliczność, że w 2006 r. / roku podatkowym / jeden ze współwłaścicieli był podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, posiadającym przedmiot opodatkowania. W takiej sytuacji wszyscy współwłaściciele są solidarnymi podatnikami podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 9. Prawidłowo organ podatkowy rozstrzygnął o płatności podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2006 r., za okres do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 47 § 1 - § 2 Ordynacji podatkowej, za okres po doręczeniu decyzji ustalającej to zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy podatkowej. 10. Nie ma racji skarżący podatnik, kiedy argumentuje, że może być obciążony zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości tylko od połowy powierzchni gruntu i połowy powierzchni użytkowej budynku, które odpowiadają wysokości jego udziału we współwłasności. To stanowisko skarżącego podatnika jest oparte na błędnym rozumieniu instytucji współwłasności, w której udziały współwłaścicieli wyrażone są ułamkowo. Charakter prawny ułamkowego udziału w prawie własności należy oceniać na gruncie ustawy Kodeks cywilny / w szczególności art. 195 k.c., art. 198 k.c., art. 199 k.c., art. 206 k.c. /. Ułamkowy udział w prawie własności rzeczy wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Wyrażony jest ułamkiem. Z tego względu udział we współwłasności jest określany mianem idealnej czy myślowej części wspólnego prawa do rzeczy wspólnej. Istotne jest zwrócenie uwagi na konieczność wyraźnego odróżnienia prawa od przedmiotu tego prawa. Zestawiając udział współwłaściciela z własnością całej rzeczy wspólnej należy stwierdzić, że prawo własności całej rzeczy przysługuje niepodzielnie wszystkim współwłaścicielom. Współwłaściciel nie ma wyłącznego prawa własności do żadnej fizycznie wydzielonej części rzeczy wspólnej. Rzecz będąca przedmiotem współwłasności jako całość oraz każda materialna część tej rzeczy należy niepodzielnie do wszystkich współwłaścicieli. Wszystkim współwłaścicielom przysługuje wspólne prawo własności zespolone z udziałów współwłaścicieli. W stosunku wewnętrznym / między współwłaścicielami / każdy z nich ma prawo do posiadania i do korzystania z rzeczy wspólnej zsynchronizowane z takim samym uprawnieniem pozostałych współwłaścicieli. Na zewnątrz współwłasność przedstawia się jako jedno prawo własności, stanowiące zespolenie udziałów we współwłasności / System Prawa Prywatnego, Prawo rzeczowe, tom 3 pod. red. T. Dybowskiego, C. H. BECK Warszawa 2003 r., s. 427 – 431 /. Z instytucji ułamkowej współwłasności wynika, że ułamkowo wyrażony udział współwłaściciela w prawie własności odpowiada tak zwanej idealnej części przedmiotu współwłasności. Ten ułamek nie ma odpowiednika w fizycznie wydzielonej części przedmiotu współwłasności. W ramach współwłasności własność przysługuje niepodzielnie kilku osobom / art. 195 k.c., art. 206 k.c. / . Każdy współwłaściciel ma status samoistnego posiadacza całego przedmiotu współwłasności. Do czasu zniesienia współwłasności skarżący podatnik nie może zasadnie domagać się opodatkowania podatkiem od nieruchomości połowy powierzchni budynku i gruntu, odpowiadających jego udziałowi w prawie współwłasności. Ten stan rzeczy będzie miał miejsce do czasu zniesienia współwłasności / aktem notarialnym czy mocą orzeczenia sądu powszechnego /. Wbrew stanowisku skarżącego podatnika z ewidencji gruntów i budynków oraz ze stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej wynika wprost istnienie współwłasności i że nie nastąpiło zniesienie współwłasności. Skarżący podatnik nie może zasadnie w postępowaniu podatkowym oczekiwać rozliczenia między współwłaścicielami ciężaru solidarnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Rozstrzyganie o prawnomaterialnych zasadach tego rozliczenia nie należy do właściwości organów podatkowych, nie mieści się w zakresie kontroli legalności rozstrzygnięcia podatkowego, sprawowanej przez sądy administracyjne. 11. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, że organ podatkowy nie odpowiedział na pismo podatnika, które nie spełniało wymogów informacji z art. 6 ust. 6 ustawy podatkowej, którą składa się na formularzu według ustalonego wzoru. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia wyrok w sprawie I SA/Lu 379/05 oddalający skargę H. W. na decyzję o odmowie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za dwie raty 2004 r. Odmowa zastosowania ulgi w podatku od nieruchomości za 2004 r. nie ma wpływu na ustalenie podatku od nieruchomości za rok 2006 r. 12. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę podatnika oddalił.