I SA/Lu 578/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej postanawia odrzucić wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Skarga w sprawie nin. została oddalona. Skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie pisemnych motywów tego wyroku. Następnie, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy i zostało mu ono przyznane m.in. przez ustanowienie radcy prawnego. Już po doręczeniu skarżącemu odpisu wyroku z pisemnymi motywami (co miało miejsce w dniu 15 kwietnia 2014 r.), do akt postępowania sądowego wpłynęła informacja o imiennym wyznaczeniu radcy prawnego do reprezentowania skarżącego w ramach prawa pomocy (stosowne pismo wpłynęło w dniu 12 maja 2014 r.). Pełnomocnik skarżącego w dniu 30 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, w dalszej kolejności, w odpowiedzi na wezwanie sądowe do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, w zakreślonym terminie podał przyczyny wywodzonego uchybienia terminowi i złożył skargę kasacyjną. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik uzasadniał swoją chorobą i koniecznością rehabilitacji w czasie od dnia 3 kwietnia do dnia 19 maja 2014 r. Motywował, że dopiero w dniu 30 kwietnia 2014 r. stan jego zdrowia na tyle się poprawił, że mógł zapoznać się z obszernymi aktami. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik dołączył zwolnienie lekarskie na czas od 3 do 24 kwietnia 2014 r. i zaświadczenie o zabiegach rehabilitacyjnych w dniach od 25 kwietnia do 19 maja 2014 r. Dla dalszych rozważań istotna jest okoliczność, że odpis wyroku oddalającego skargę wraz z jego pisemnymi motywami, skierowany do skarżącego, został prawidłowo doręczony jego domownikowi w dniu 15 kwietnia 2014 r. W tym stanie sprawy przypomnieć trzeba art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Stanowi on, że, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z przepisu tego wynika więc jednoznacznie, że aby można było rozważać instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, to, co do zasady, musi rzeczywiście zaistnieć uchybienie terminowi do jej dokonania. Tak się nie stało w tej sprawie. Skarżący otrzymał odpis wyroku oddalającego skargę wraz z pisemnymi motywami w dniu 15 kwietnia 2014 r. Zatem ustawowy termin trzydziestu dni na złożenie skargi kasacyjnej, określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., upłynął z dniem 15 maja 2014 r. (dzień roboczy). Pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy wniósł zaś o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w dniu 30 kwietnia 2014 r., a więc niewątpliwie w terminie na złożenie skargi kasacyjnej. W zaistniałej sytuacji złożenie skargi kasacyjnej należy postrzegać jako formalny wymóg wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wymóg ten pełnomocnik skarżącego dopełnił w zakreślonym terminie, prawidłowo wykonując wezwanie sądowe do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik otrzymał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu przez złożenie skargi kasacyjnej w dniu 26 maja 2014 r. i złożył ją w dniu 27 maja 2014 r. (data stempla krajowego urzędu pocztowego nadania). W tym miejscu przytoczyć trzeba art. 87 § 1 p.p.s.a., w myśl którego pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a następnie art. 87 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Istotny jest również art. 49 § 3 p.p.s.a. stanowiący, że pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. Z przedstawionych unormowań prawnych, odczytywanych we wzajemnym powiązaniu, wynika zatem, w ocenie sądu jednoznacznie, że jeśli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej został złożony w terminie z art. 177 § 1 p.p.s.a. i w dalszej kolejności, w wykonaniu wezwania sądowego, wnioskodawca w zakreślonym terminie uzupełnił brak formalny tego wniosku i przedstawił skargę kasacyjną, to należy przyjąć, że skarga kasacyjna została złożona w dacie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, czyli w analizowanej sprawie w dniu 30 kwietnia 2014 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu na formalnie skuteczne złożenie skargi kasacyjnej. W ocenie sądu, żądanie przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej zgłoszone w sytuacji, w której w rzeczywistości nie doszło do uchybienia terminowi, jest niedopuszczalne z mocy ustawy i wniosek zawierający takie żądanie podlega odrzuceniu na zasadzie art. 88 p.p.s.a. Dopuszczalny jest bowiem wniosek o przywrócenie terminu wyłącznie uchybionego. Podsumowując, z tych powodów na podstawie art. 88 w powiązaniu z art. 87 § 1 p.p.s.a. należało postanowić jak na wstępie.