I SA/Lu 578/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie postępowań egzekucyjnych w sprawie ze skargi J. L. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowań egzekucyjnych - p o s t a n a w i a - - odmówić uwzględnienia wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych skarżący – J. L. R. wniósł o wstrzymanie postępowań egzekucyjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie akty i czynności wydane w granicach danej sprawy, a nie tok postępowania. Postępowanie egzekucyjne nie podlega wykonaniu, dlatego nie może zostać wstrzymane. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie postępowań egzekucyjnych nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie należy dodać, że nie podlegałoby wstrzymaniu również zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma takiego charakteru. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.