I SA/Lu 581/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Argumentował, że wykonanie postanowienia w całości mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zabezpieczenie dokonane na majątku skarżącej doprowadziło do tego, że nie jest ona w stanie prowadzić bieżącej działalności gospodarczej, co skutkuje niemożliwością regulowania zobowiązań publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przytoczony przepis zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczne postanowienie podlega wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich aktów administracyjnych, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że dotyczy ono stanowiska wierzyciela w związku z zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Takie postanowienie nie podlega wykonaniu. Rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zmierza w istocie do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w celu realizacji innych rozstrzygnięć, które nie są przedmiotem sądowej kontroli legalności w sprawie niniejszej. Podsumowując, sąd stoi na stanowisku, zgodnie z którym postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega wykonaniu, nie ma przymiotu wykonalności, dlatego nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., który powinien być ściśle interpretowany i stosowany wyłącznie w odniesieniu do aktów lub czynności wykonalnych. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, a przez to do wstrzymania wykonania innych rozstrzygnięć, już ostatecznych i prawomocnych, pozostających poza granicami nin. sądowej kontroli legalności. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż objęte skargą postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu. Natomiast zarzuty sformułowane w skardze, dotyczące legalności zaskarżonego postanowienia nie mogą uzasadniać zastosowania wyjątkowej instytucji unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a, odnoszącej się wyłącznie do wykonalnych rozstrzygnięć organów. O tym czy skarga zasługuje na uwzględnienie rozstrzygnie sąd po przeprowadzeniu rozprawy. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.