I SA/Lu 582/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2004 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za czerwiec 2004 r. - p o s t a n a w i a – - odrzucić skargę B. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące maj - czerwiec 2004 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc czerwiec 2004 r. Jak wynika z akt sprawy /potwierdzenie odbioru - k.03 akt podatkowych, znajdujących się przy sprawie o sygn. akt [...], zaskarżona decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 3 października 2005 r., natomiast skarga do sądu administracyjnego złożona została osobiście w sekretariacie Izby Skarbowej w dniu 3 listopada 2005 r. /datownik na pieczęci – k.4 akt sądowych/. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona skarżącemu w dniu 3 października 2005 r., to trzydziestodniowy termin przysługujący stronie do wniesienia skargi upływał z dniem 2 listopada 2005 r., co oznacza iż złożenie skargi w dniu 3 listopada 2005 r. skutkuje przyjęciem, iż zakreślony ustawowo termin do dokonania tej czynności nie został w niniejszej sprawie dochowany. Wobec powyższego i działając na podstawie art. 58 ( 1 pkt 2 i § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.