I SA/Lu 585/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji niewykorzystanej oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zwrotu dotacji niewykorzystanej oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem skarżąca reprezentowana przez adwokata, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W jego uzasadnieniu pełnomocnik podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, która doprowadzi do zamknięcia prowadzonego przez skarżącą przedszkola lub konieczności znacznego ograniczenia jego działalności. W następstwie likwidacji placówki skarżąca i jej pracownicy stracą źródło utrzymania, a nawet, prace mogą stracić rodzice, których dzieci nie będą miały zapewnionej opieki. W tym zakresie, w ocenie pełnomocnika, mamy do czynienia z trudnymi do odwrócenia skutkami. Prowadzona przez skarżącą placówka, jako przedszkole publiczne, utrzymuje się wyłącznie z dotacji otrzymywanej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją określono i zobowiązano skarżącą do zwrotu dotacji niewykorzystanej oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości łącznie 34.033,60 zł. Z akt sprawy wynika też, że strona wnosiła uprzednio o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, jednak SKO odmówiło wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo i dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Sens i wykładnię tych przesłanek podziela w pełni pełnomocnik strony, powołując stosowne fragmenty w uzasadnieniu wniosku. Należy też wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Twierdzenia strony powinny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji (a autor wniosku widzi te konsekwencje – pośrednie i bezpośrednie – bardzo szeroko). Raz jeszcze podkreślić trzeba jednak, że twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, SIP LEX nr 965117). Innymi słowy, wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, SIP Lex nr 468877. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej na potrzeby wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oprócz ogólnikowego tylko uzasadnienia nie przedstawił bliżej sytuacji materialno - finansowej strony skarżącej. Twierdząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zamknięcie przedszkola lub ograniczenie jego działalności, możliwość utraty pracy przez osoby tam zatrudnione, nie przedstawił nawet próby własnej analizy sytuacji ekonomicznej reprezentowanego przez siebie podmiotu, ani też placówki prowadzonej przez ten podmiot (Niepublicznego Przedszkola "A" w L.), nie wykazując żadnych konkretnych okoliczności odnoszących się do sytuacji strony skarżącej, uwzględniając również w sposób bardziej szczegółowy sposób finansowania prowadzonego przedszkola. Pełnomocnik zasadniczo nie podał żadnych danych, które pozwalałyby na weryfikację twierdzenia, że wykonanie decyzji prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków utraty, w tym w postaci wskazywanej przez pełnomocnika skarżącej (od ograniczenia funkcjonowania przedszkola poprzez zwolnienie pracowników do utraty pracy przez rodziców dzieci). Nawet jeżeli przyjąć, ze konieczność zwrotu dotacji wywoła braki w środkach finansowania przedszkola, to nie zostało wykazane, że braki te tymczasowo nie mogą zostać pokryte z innych źródeł, w tym z kredytu. Przy tym wskazać należy, że co do zasady każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, SIP LEX nr 742913). Tym samym nawet wysoka kwota dotacji podlegającej zwrotowi, nie może uzasadniać, w świetle właściwej wykładni przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, udzielenia tej ochrony tymczasowej. W okolicznościach analizowanej sprawy, pełnomocnik skarżącej, o czym już była mowa, z obowiązku uprawdopodobnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji się nie wywiązał. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.