I SA/Lu 585/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 619/20 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 619/20 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. W związku z treścią pisma stanowiącego skargę o wznowienie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 19 listopada 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, zakreślając termin 7 dni na jego wykonanie oraz wskazując rygor odrzucenia skargi poprzez: a) podanie numeru PESEL, b) nadesłanie 8 odpisów skargi , c) wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, d) wykazanie, że skarga o wznowienie postępowania została złożona w terminie trzymiesięcznym (art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w sposób prawem przewidziany w dniu 17 grudnia 2021 r. Termin na wykonanie wezwania upływał zatem skarżącemu z dniem 24 grudnia 2021 r. Mimo upływu zakreślonego siedmiodniowego terminu, skarżący nie wykonał wezwania, nie odniósł się do niego w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. I. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia. Przy czym badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. Przy czym o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Podstawy żądania wznowienia postępowania wymienione zostały w przepisach art. 271, art. 272 § 1 i art. 273 § 1,2 i 3 p.p.s.a. Natomiast badanie dopuszczalności wznowienia obejmuje ocenę zasadności skargi. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2 zd. 1). Jak stanowi art. 272 § 2a p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3 zd. 1). W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3 zd. 2). Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się – na mocy art. 276 p.p.s.a. – odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w dziale VII. Od strony formalnej, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a. skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, a w sytuacji określonej w art. 272 § 2a p.p.s.a. – w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przechodząc zatem do badania dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania zauważyć należy, że skarga dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 619/20 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Zgodnie z postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności z dnia 25 listopada 2021 r., ww. postanowienie jest prawomocne od dnia 28 lipca 2021 r. (k. 156 akt sprawy o sygn. I SA/Lu 619/20). Stosownie do art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). W tym kontekście Sąd zauważa, że treść pisma z 15 listopada 2021 r. nie uzasadnia wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 619/20. Poza odręcznym wnioskiem zawartym in fine pisma treść skargi nie wskazuje na żadne konkretne podstawy prawne i okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Podstawy wznowienia ani też jej uzasadnienia, okoliczności zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie wskazał też skarżący mimo wezwania go przez sąd do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Uznając zatem, że wniesiona skarga nie spełnia wymogu oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. II. Stosownie do treści art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. do wniesionej skargi należy dołączyć odpisy skargi, celem doręczenia ich stronom postępowania. W przypadku uchybienia obowiązkowi dołączenia odpisów, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa). W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, zarządzenie w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi do nadesłania 8 odpisów pisma z 15 listopada 2021 r. doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2021 r. i do dnia dzisiejszego strona nie wykonała wezwania sądu. Nie uzupełnienie wskazanego braku, obligowało sąd do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 276 p.p.s.a. III. Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a, pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - jeśli jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Ze względu na fakt, że skarga o wznowienie postępowania stanowiła pierwsze pismo skarżącego w niniejszej sprawie, miał on obowiązek podania w jej treści swojego numeru PESEL. Brak jego wskazania, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Przy czym numer ten nie został podany również w innych pismach kierowanych do sądu (nie występuje w aktach sądowych). W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został prawidłowo wezwany przez Przewodniczącą Wydziału I do uzupełnienia braków formalnych pisma (skargi) z pouczeniem o konsekwencjach procesowych w przypadku braku realizacji wezwania, a wezwanie w tym przedmiocie zostało przesłane na wskazany w skardze adres. Numeru PESEL strona do dnia dzisiejszego nie podała. Skoro brak formalny w postaci wskazania numeru PESEL nie został uzupełniony w terminie, skarga podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia [...] stycznia 2021 r. sygn. III FZ [...], oraz z dnia [...] marca 2021 r. sygn. III FZ [...], dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Z powyższych względów, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.