I SA/Lu 59/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Z. S., dalej: "podatnik", "skarżący", od decyzji Prezydenta Miasta L., dalej: "Prezydent", organ pierwszej instancji", z dnia [...] r., ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...]zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] r. podatnik wykazał jako przedmiot opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 51 m2, i taką też powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m. Jednocześnie podatnik wskazał powierzchnię działki nr [...] położonej w L. przy ul. [...] jako 320 m2 oraz powierzchnię użytkową budynku podstacji cieplnej (infrastruktura) - 207 m2 i powierzchnię użytkową lokalu handlowego - 51 m2. W toku postępowania, wszczętego postanowieniem z dnia [...] r., organ pierwszej instancji ustalił, iż podatnik nabył wskazaną wyżej nieruchomość aktem notarialnym z dnia [...] r. Z treści tego aktu wynika, że nieruchomość ma powierzchnię 320 m2 i zabudowana jest budynkiem przemysłowym o powierzchni użytkowej 206,58 m2. Informacja z rejestru gruntów jako władającego wskazuje podatnika w charakterze właściciela. Prezydent ustalił również, na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą. W związku z tym organ przyjął, iż przedmiotowa nieruchomość podlega opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast jako podstawę opodatkowania przyjęto w odniesieniu do gruntów 320 m2, zaś w odniesieniu do budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 206,58 m2 powierzchni użytkowej. W odwołaniu od decyzji Prezydenta podatnik zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego, zwłaszcza nieuwzględnienie, że działka zabudowana jest podstacją cieplną, która stanowi element infrastruktury miejskiej, od której podatek nie powinien być naliczany. Ponadto budynek, ponieważ jest podstacją cieplną, nie może być wykorzystywany na działalność gospodarczą. Próba adaptacji nieruchomości na inne cele, z powodu nieuzyskania stosownej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie powiodła się. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak to wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podstawę wymiaru podatku stanowią zaś, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie natomiast do art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Z kolei budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wyjątki wskazane w powyżej przywołanej regulacji to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty, grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał również, że wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem najwyższej stawki - związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą (choć nie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości w ogóle), podlegają budynki lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę danego obiektu lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W sprawie niniejszej podatnik, prowadzący działalność gospodarczą, nie wykazał zaś, aby nieruchomość była objęta decyzją nakazującą jej rozbiórkę bądź wyłączającą przedmiotowy budynek trwale z użytkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż służebność przesyłu, którą obciążona jest nieruchomość stanowi wprawdzie ograniczenie prawa własności podatnika, nie pozbawia go jednak statusu właściciela nieruchomości i nie uniemożliwia prowadzenie na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Władztwo podmiotu uprawnionego ze służebności przesyłu ogranicza się bowiem do czasowego korzystania z sieci i urządzeń zlokalizowanych na nieruchomości i tylko w celu wskazanym w umowie (konserwacja, przegląd, naprawa, wymiana). W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik zarzuca niezgodność z prawem, tj. art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nieruchomość podatnika korzysta bowiem w jego ocenie ze zwolnienia przedmiotowego jako element osiedlowej infrastruktury mieszkaniowej (podstacja cieplna). Podnosi również, że nieruchomość ta nie była opodatkowana w latach poprzednich, a zmiana właściciela nie może mieć wpływu na utratę zwolnienia przedmiotowego. Uzupełniając skargę skarżący podatnik podniósł dodatkowo, iż brak jest możliwości wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej z przyczyn technicznych, bowiem nadal znajdują się na niej funkcjonujące urządzenia do dostarczania energii cieplnej do okolicznych budynków mieszkalnych, a proces przebudowy w celu prowadzenia własnej działalności gospodarczej podatnika nie został dotychczas zakończony. Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Do pisma z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowiącego uzupełnienie skargi, skarżący dołączył pismo Urzędu Miasta z dnia [...] sierpnia 2016 r. wzywające go do uzupełnienia wniosku dotyczącego udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dotyczące przebudowy budynku dawnej wymiennikowni ciepłowniczej polegającej na nadbudowie i termomodernizacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało ponadto, iż z pisma Urzędu Miasta z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika, że poprzedni właściciel nie korzystał ze zwolnienia przedmiotowego, natomiast składał deklaracje i płacił podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne kontrolują prawidłowość między innymi decyzji ostatecznych z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Jak o tym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy lub też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy stwierdza nieważność decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia dotyczące powierzchni gruntu oraz powierzchni użytkowej budynku należących do skarżącego i objętych opodatkowaniem na podstawie zaskarżonej decyzji oparte są na treści informacji z rejestru gruntów i informacji z kartoteki budynków, a także na treści aktu notarialnego z dnia [...] na podstawie którego skarżący nabył przedmiotową nieruchomość zabudowaną. Co więcej, ustalenia w tym zakresie, tak co do powierzchni działki gruntu, jak i powierzchni użytkowej znajdującego się na nim budynku nie są sprzeczne z danymi wykazanym przez skarżącego w formularzu danych o nieruchomościach, stanowiącym załącznik do informacji w sprawie podatku od nieruchomości. To sam skarżący wskazał, iż powierzchnia działki wynosi 320 m2, a powierzchnia użytkowa budynku wynosi 207 m2. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Ta okoliczność wynika z treści powoływanego wyżej aktu notarialnego z dnia [...] którym skarżący nabył tę nieruchomość celem prowadzenia działalności gospodarczej do majątku osobistego za kwotę [...]zł. Fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej potwierdza z kolei informacja z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności gospodarczej. Z treści aktu notarialnego wynika ponadto, iż skarżący ustanowił nieodpłatnie na rzecz L. S.A. służebność przesyłu polegającą na pozostawieniu oraz nieodpłatnym i nieograniczonym dostępie do sieci i innych urządzeń ciepłowniczych zlokalizowanych na nieruchomości, w tym również w pomieszczeniu wymiennikowni znajdującym się w budynku w celu ich konserwacji, przeglądu, naprawy bądź wymiany oraz powstrzymywania się od nasadzania drzew i krzewów, a także budowania obiektów małej architektury na trasie sieci ciepłowniczej i w miejscach utrudniających dostęp do niej. Z treści analizowanego aktu notarialnego wynika także, iż część budynku znajdującego się na nabywanej tym aktem przez skarżącego nieruchomości o powierzchni 50,8 m2 w chwili jego sporządzania jest przedmiotem najmu oraz, że działka będąca przedmiotem nabycia znajduje się, zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania miasta na terenie zabudowy usługowej o podstawowym przeznaczeniu terenu pod zabudowę usługową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie informacji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., ustaliło również, że w stosunku do poprzedniego właściciela nieruchomości, tj. L. S.A., nie została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r., spółka ta zadeklarowała podatek od nieruchomości. Odnosząc powyższe ustalenia faktyczne, które Sąd rozpoznający sprawę uznaje za prawidłowe, do mających zastosowanie przepisów prawa materialnego za prawidłową należy również uznać ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji i podzieloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż skarżący jako podatnik obowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości za 2016 r. od gruntu o powierzchni 320 m2 oraz budynku o powierzchni użytkowej 206,58 m2 według stawek mających zastosowanie do gruntów i budynków związanych prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Niewątpliwie skarżący ma status przedsiębiorcy, co wynika z informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wskazuje na to także treść powołanego wyżej aktu notarialnego i okoliczności tej nie kwestionuje skarżący. Jako właściciel posiada zaś przedmiotową nieruchomość. Grunt i budynek objęte opodatkowaniem nie mieszczą się natomiast w żadnej z kategorii wymieniowej w treści ustępu 2a w art. 1a. Nie stanowią bowiem budynku mieszkalnego oraz gruntu związanego z tym budynkiem, gruntu pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, gruntu niezabudowanego objętego obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położonego na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego powierzchni, a w odniesieniu do budynku nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Odnosząc się z kolei do podniesionego w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi zarzutu, iż nie ma możliwości wykorzystania przedmiotowej nieruchomości do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego z przyczyn technicznych należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niezasadny. Nie podejmując analizy wskazanych przez skarżącego przyczyn owej nieprzydatności nieruchomości do działalności gospodarczej z przyczyn technicznych trzeba zauważyć, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. przewidywał, że jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to nawet jeśli znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, nie jest uznawany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od dnia 1 stycznia 2016 r. względy techniczne straciły jednak znaczenie jako okoliczność wyłączająca grunty i budynki posiadane przez przedsiębiorcę z kategorii związanych z działalnością gospodarczą. Z treści wskazanego wyżej przepisu ustawy podatkowej usunięty został fragment odnoszący się do względów technicznych. Od tej daty natomiast, zgodnie z treścią art. 1a ust. 2a do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo ich posiadania przez przedsiębiorcę, nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jak zaś wyżej wskazano grunt i budynek objęty opodatkowaniem u skarżącego w 2016 r. nie zaliczają się do żadnej z kategorii wymienionych w ust. 2a, które mimo posiadania przez przedsiębiorcę nie są uznawane za związane z działalnością gospodarczą. Nie podważa słuszności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji także i to, że skarżący podatnik nie zdołał w 2016 r. dokonać zamierzonej adaptacji budynku znajdującego się na nabytej nieruchomości. O zasadności opodatkowania według stawek zastosowanych przez organ podatkowy stanowi bowiem fakt posiadania gruntu i budynku przez przedsiębiorcę i jednocześnie brak wyłączenia z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie ustępu 2a, co w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, a nie jego takie czy inne przystosowanie do potrzeb i zamierzeń konkretnego przedsiębiorcy. Z ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy, na podstawie informacji Urzędu Miasta, nie wynika również, aby poprzedni właściciel korzystał z przedmiotowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, wynikającego z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołany przepis stanowi, iż rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Obowiązująca do końca 2015 r. uchwała Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia zwolnień w podatku od nieruchomości, podjęta na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie przewidywała zwolnienia, które miałoby zastosowanie do przedmiotowej nieruchomości ze względu na to, że w znajdującym się na niej budynku umieszczono podstację cieplną. Zarzut skargi, iż zmiana właściciela nie może prowadzić do utraty zwolnienia przedmiotowego, jest więc nieuzasadniony. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.