I SA/Lu 590/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] zmieniającą decyzje własną z dnia [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy decyzją z dnia [...] Wójt Gminy ustalił współwłaścicielom – R. K., R.G. i J. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. w kwocie [...] zł. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości objęto budynki mieszkalne o pow. 90 m2 , podatkiem rolnym - użytki rolne o pow. 3,70 ha, podatkiem leśnym -lasy o pow. 1,75 ha. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. K. Zakwestionował ustaloną przez organ wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego uzasadniając, że jest współwłaścicielem nieruchomości o większej powierzchni. Wójt Gminy, działając w trybie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "op") uznał, że złożone przez stronę odwołanie zasługuje na uwzględnienie w całości i decyzją z dnia [...], zmienił decyzję własną w ten sposób, że ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego od będących we współwłasności działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] [...] i [...] położonych w T. na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu, powołując się na dane z ewidencji gruntów i budynków wyjaśniał, że prawidłowa powierzchnia lasów podlegających opodatkowaniu podatkiem leśnym wynosi 2,19 ha, a nie 1,75 ha, jak przyjęto w decyzji z dnia [...], co skutkowało podwyższeniem podatku o kwotę 14,00 zł. R. K. ponownie odwołał się od decyzji organu I instancji. Ponownie argumentował, że na podstawie posiadanego udziału w w/w nieruchomościach ( 1/3 udziału) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego powinien być ustalony w innej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu sprawy uznało, że decyzja organu I instancji zgodna jest z prawem. Uzasadniało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. ) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W tych okolicznościach stwierdziło, że skoro z wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w B. z dnia 22 marca 2011r. wynika, iż współwłaścicielami działek nr: [...] o pow. [...], [...] o pow. [...], [...] o pow. [...], [...] o pow. [...], [...] pow. [...] i [...] o pow. [...] są R.G., J. K. oraz R. K., każdy po 1/3 udział , to organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia za podstawę wymiaru podatków innych danych, niż w niej wskazane. Wskazało, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.Dz.U. 2010, Nr 95, poz. 613 ze zm. ), art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. 200, poz. 1682 ze zm. ) i art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r.Nr 136, poz 969 ze zm.) - jeżeli nieruchomość, las, czy grunty znajdują się we współwłasności to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości, lasu czy gruntu ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Solidarna odpowiedzialność współwłaścicieli oznacza, że organ podatkowy może żądać zapłaty podatku w całości lub w części od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zapłacenie podatku w całości przez jednego współwłaściciela zwalnia z zapłaty pozostałych. Kolegium zważyło również, że organ wydający decyzję ustalającą wymiar podatku nie jest zobowiązany do określenia w niej wielkości udziałów przypadających na poszczególnych współwłaścicieli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na podjęte przez organ rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi argumentował, że skarga dotyczy w szczególności niezgodności w zakresie przypadającej mu powierzchni 2 działek lasu, które otrzymał wraz z rodzeństwem w drodze postępowania spadkowego. W jego ocenie, stan prawny ujawniony w Urzędzie Gminy w T. jest niewłaściwy i wobec tego wysokość łącznego zobowiązania podatkowego jest również nieprawidłowa. Uzasadniał, że nie zgadza się z ustaleniami organu odwoławczego w przedmiocie przysługującej mu wielkości udziału. Wyjaśnił, że jest współwłaścicielem w 1/3 działki nr [...], a jego starania w Urzędzie Gminy o skorygowanie ujawnionego stanu prawnego nie przyniosły rezultatu. W jego ocenie zmiana wysokości przysługującego mu udziału nastąpiła bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew zarzutom skargi, działanie organu zgodne jest z prawem. W pierwszej kolejności zauważyć jednak należy, że organ podatkowy I instancji prawidłowo zastosował tryb z art. 226 § 1 op, zgodnie z którym - jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Bezspornym jest, iż w złożonym odwołaniu od pierwotnej decyzji organu podatkowego I instancji skarżący zarzucił, iż jest współwłaścicielem nieruchomości o większej powierzchni, co potwierdzał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, iż faktycznie skarżący jest współwłaścicielem lasu nie o pow. [...] ha, jak przyjęto w decyzji z dnia [...]. ale o pow. [...]. W ocenie Sądu - zarówno argumentacja odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...], jak i zawarta w skardze wskazują, że skarżący kwestionując decyzję o wymiarze łącznego zobowiązania zmierza w istocie do podważenia danych z ewidencji gruntów – rejestru gruntów prowadzonych przez inny organ. Wbrew zarzutom skargi, przyjęcie do rozstrzygnięcia danych z rejestru gruntów zgodne jest z prawem. Jak prawidłowo bowiem wskazał organ odwoławczy - podstawę wymiaru podatku, w tym określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., syg. akt II FSK 372/07). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych - w tym podatkowych – i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji. Zatem podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§ 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U..Nr 38, poz. 454), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Zgodnie natomiast art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 ust. 4 ustawy o podatku leśnym i art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym jeżeli nieruchomość, obiekt budowlany, las, czy grunty znajdują się we współwłasności to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości, lasu czy gruntu ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie z art. 6c ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji, którą wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Przy tej ustawowej konstrukcji solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli, spór o wielkość udziału każdego z nich pozostaje bez prawnego znaczenia dla zakresu obowiązku podatkowego. Każdy ze zobowiązanych solidarnie współwłaścicieli, odpowiada wobec organu podatkowego za całość zobowiązania aż do zapłaty czy wyegzekwowania całości podatku. W tym stanie faktywnym i prawnym, skoro z aktualnego wypisu z rejestru gruntów wynika, że skarżący jest współwłaścicielem w 1/3 części udziału użytków rolnych o pow. 3,70 ha fizycznych i lasu o pow. 2,19 ha, to brak podstaw do zakwestionowania przyjętych przez organ do opodatkowania danych co do podmiotu jak i przedmiotu opodatkowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.- dalej: "ppsa") - orzeczono jak w sentencji.