I SA/Lu 590/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda Protokolant specjalista Kamil Rutkowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi V. na interpretację indywidualną Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz V. kwotę [...]zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2017 r. V. Sp. z o.o. w S. (Spółka, skarżąca) złożyła do Wójta Gminy Ł. wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczącej wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości hali magazynowej zespolonej z konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych, zlokalizowanej na konkretnie wskazanej działce, objętej konkretnie wskazanym pozwoleniem na użytkowanie. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że został zrealizowany obiekt budowlany w postaci hali magazynowej niezwiązanej trwale z gruntem, zespolonej z konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych (hala namiotowa). Hala ta składa się ze standardowych regałów wysokiego składowania, wyposażonych w zadaszenie przymocowane do regałów wysokiego składowania i podtrzymywane przez słupy nośne wykorzystujące strukturę regałów wysokiego składowania. Konstrukcja elementów zadaszenia i regałów wysokiego składowania może zostać całkowicie zdemontowana i nie jest trwale powiązana z podłożem. Zadaszenie połączone jest ze szkieletem hali namiotowej poprzez przykręcenie do regałów wysokiego składowania. Stabilizacja konstrukcji zadaszenia hali namiotowej zapewniona jest poprzez obciążenie podstaw słupów nośnych hali namiotowej, stanowiących strukturę istniejących regałów, blokami betonowymi, a także poprzez usztywnienie ram hali namiotowej poprzez połączenie słupów ram z regałami, które powiązane są ze sobą systemem stężeń tworzących sztywną całość. Słupy nośne wykonane są z aluminium, na górze konstrukcji występują słupy ramy szczytowej, wykonane ze stali. Podstawę słupa ramy nośnej stanowi blacha. Na podstawę nasunięty został profil słupa a konstrukcję połączono śrubami. Na taką konstrukcję nałożono obciążniki betonowe. Obciążniki betonowe i konstrukcja słupów nie są związane z podłożem. Żadna część hali namiotowej (w tym słupy i regały wysokiego składowania) nie jest wkopana w grunt lub połączona z gruntem za pomocą fundamentów. Spółka wyjaśniła, że konstrukcja zadaszenia hali namiotowej jest całkowicie demontowalna. Szkielet zadaszenia hali namiotowej jest wykonany przy pomocy rygli dachowych z aluminium, uzupełniony o płatwie okapowe wykonane ze stali jako belki wzmocnione ścięgnem. Na taki szkielet nałożona została tkanina poliestrowa oraz płyty PUR na ścianach bocznych hali namiotowej. Skarżąca wskazała, że konstrukcja hali namiotowej decyduje o tym, że nie jest ona połączona lub powiązana z gruntem. Całość szkieletu hali namiotowej opiera się na stalowych słupach, które nie są związane z gruntem, lecz jedynie obciążone obciążnikami betonowymi, które można zdemontować w dowolnym momencie bez zmiany konstrukcji hali namiotowej lub uszkodzenia gruntu. Regały wysokiego składowania nie są związane z gruntem i nie posiadają fundamentów. Spółka wskazała, że w projekcie budowlanym hali namiotowej wyraźnie wskazano, że hala namiotowa nie jest trwale związana z gruntem. Halę namiotową i jej poszczególne elementy (zadaszenie, słupy, regały) można oderwać od gruntu zarówno bez jej uszkodzenia jak i bez istotnej zmiany całości konstrukcji. Hala namiotowa może zostać złożona na części i przeniesiona w inne miejsce. Ze względu na nietypową konstrukcję i tymczasowy charakter hali namiotowej Spółka sformułowała pytanie: "czy hala namiotowa nie jest objęta podatkiem od nieruchomości ze względu na to, że nie może być uznawana za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716), dalej u.p.o.l., w związku z art. 3 pkt 2 prawa budowlanego (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), jak również nie mieści się w definicji budowli zawartej w art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.?" Zdaniem Spółki hala namiotowa nie stanowi budynku ani budowli w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 1oraz pkt 2 u.p.o.l. W związku z tym, według oceny Spółki, hala namiotowa nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zaskarżoną do sądu interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 14 j § 1 w związku z art. 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Spółki stwierdził, że: 1/ stanowisko podatnika w sprawie wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku hali magazynowej (według definicji podatkowej hali namiotowej) zespolonej z konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych, 2/ w przedstawionym stanie faktycznym przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu podatnika będą opodatkowane według następujących stawek: - grunty wg stawki jak za grunty związane z działalnością gospodarczą, które zgodnie pkt. 1 a uchwały Nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia 16.11. 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, - pkt. 2 b od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W uzasadnieniu tak sformułowanej interpretacji Wójt wskazał, że podatnik stoi na stanowisku, iż według projektu budowlanego hali namiotowej, nie jest ona trwale związana z gruntem. Podatnik twierdzi, że budynek - hala magazynowa (hala namiotowa) zespolona z konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych, nie może być traktowany jako budowla w celu opodatkowania go podatkiem od nieruchomości. Według organu interpretacyjnego, gdyby uznać to stwierdzenie "za stosowne", Spółka nie potrzebowałaby pozwolenia na budowę tejże budowli jak również nie uzyskała by pozwolenia na użytkowanie budynku. Organ podatkowy stwierdził, że nie podziela stanowiska Spółki i nie uwzględnia w ogóle przy wydawaniu interpretacji określenia "hala namiotowa", bowiem dokumentem, który w szczególności przyjmuje do ustalenia wysokości podatku jest pozwolenie na użytkowanie udzielone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr PINB [...] Według tej decyzji, po przeprowadzeniu kontroli na miejscu budowy, udzielono Spółce "pozwolenia na użytkowanie budynku hali magazynowej zespolonej konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych". Organ podatkowy stwierdził, że nie ma kompetencji aby "zastosować interpretację rozszerzającą bądź zawężającą", ponieważ prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uprawnia organ do przyjęcia wybudowanego obiektu jako "budynku hali magazynowej" łącznie z obciążeniem podatkowym wynikającym z tej definicji. Konkludując organ podatkowy, stwierdził, że bazując na treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymuje stanowisko, że Spółka "podlega podatkowi od nieruchomości od "budynku hali magazynowej zespolonej konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych" o powierzchni zabudowy 3815,84 m2, powierzchni użytkowej 3792,70 m2, powierzchni całkowitej 3815,84 m2 i kubaturze 30132,00 m2 zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości G. K., gmina Ł.". W skardze do sądu Spółka zaskarżyła w całości omówioną wyżej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.po.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do ich zastosowania i nieuzasadnione przyjęcie, że hala namiotowa jest objęta podatkiem od nieruchomości ze względu na to, że stanowi budynek, podczas gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że hale namiotowe nie mogą być kwalifikowanej jako budynki, jak również nie mieszczą się w zakresie definicji budowli, wynikającej z art. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z. art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że decyzją z dnia [...] r. Starosta Ł. zatwierdził aneksowany projekt budowlany, udzielając pozwolenia na budowę hali namiotowej na terenie Gminy Ł.. Skarżąca zrealizowała projekt budowlany hali namiotowej to jest obiektu w postaci hali magazynowej niezwiązanej trwale z gruntem, zespolonej z konstrukcją wewnętrznych regałów metalowych. Według skarżącej hala namiotowa nie stanowi budynku ani budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz pkt. 2 u.p.o.l. i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Konkluzję Skarżącej potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym NSA, potwierdzające brak opodatkowania podatkiem od nieruchomości hal namiotowych oraz innych podobnych obiektów np. powłok pneumatycznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące obiekty: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyliczenie ma charakter enumeratywny, przepisy nie przewidują możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości żadnej innej kategorii obiektów. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definicję budynku zawarto w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z definicją, budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą dla celów podatku od nieruchomości jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definicję budowli zawarto w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którą przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, tymczasowym obiekcie budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Według skarżącej hala namiotowa niewątpliwie nie jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. oraz Prawa budowlanego. Zgodnie z ustawową definicją, aby uznać obiekt budowlany go za budynek, musi on posiadać fundamenty i być trwale związany z gruntem. Hala namiotowa nie spełnia żadnego tych kryteriów. Skarżąca wprost we wniosku i przedstawionym piśmie wyjaśniła, że hala namiotowa nie posiada fundamentów. Brak trwałego związania hali namiotowej z gruntem wynikał zarówno z okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji i w piśmie uzupełniającym wniosek. W szczególności skarżąca podała, że konstrukcja hali namiotowej opiera się na stalowych słupach, które nie są związane z gruntem. Słupy te są jedynie obciążone obciążnikami betonowymi, mogącymi zostać zdemontowanymi w każdym czasie, a których demontaż nie wpływa na konstrukcję hali namiotowej ani na uszkodzenie gruntu. Zarówno hala namiotowa jak również jej poszczególne elementy można zdemontować bez jej uszkodzenia oraz bez istotnej zmiany całości konstrukcji. Według skarżącej przedstawione powyżej okoliczności powinny być podstawą do przyjęcia, że hala namiotowa nie spełnia kryteriów, które pozowałyby na uznanie, że jest ona budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że Wójt Gminy [...] mając na uwadze kwalifikację dokonaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego doszedł do błędnego wniosku, że hala namiotowa stanowi budynek. Według skarżącej do oceny czy hala namiotowa powinna zostać objęta podatkiem od nieruchomości brak jest podstawy do stosowania kwalifikacji prawnych przyjętych przez organ nadzoru budowlanego w pozwoleniu na użytkowanie. Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest organem uprawnionym do przesądzenia o podatkowym statusie obiektów budowlanych. W związku z tym pozwolenie na użytkowanie udzielone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma znaczenia dla określenia kwalifikacji prawnej hali namiotowej na potrzeby podatku od nieruchomości. Organ podatkowy przy określaniu, czy hala namiotowa powinna być objęta podatkiem od nieruchomości powinien samodzielnie ocenić czy hala ta stanowi obiekt, który może być opodatkowany tym podatkiem. W wypadku interpretacji podstawą takiej oceny powinien być szczegółowy opis hali namiotowej przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o interpretację. Spółka wskazując na uchwałę NSA z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS11/13 podniosła, że budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości są wyłącznie budowle wymienione wprost w Prawie budowlanym. Mogą więc istnieć obiekty traktowane dla celów procesu budowlanego jako budowla, ale nie kwalifikowane jako budowle dla celów opodatkowania podatku od nieruchomości. W ustawowej definicji budowli nie wymieniono hali namiotowej, a także obiektów budowlanych o podobnych cechach. Hala namiotowa nie została również wymieniona jako budowla w załączniku do Prawa budowlanego, a jej charakter jako budowli nie wynika z innych aktów prawnych. Hala namiotowa nie jest w szczególności uznawana za budowlę w innych przepisach ustawowych uzupełniających lub precyzujących Prawo budowlane. Skarżąca wskazała, że hala namiotowa jest tymczasowym obiektem budowlanym. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i NSA nie każdy tymczasowy obiekt budowalny jest budowlą opodatkowaną podatkiem od nieruchomości. Analiza orzecznictwa wskazuje, że hala namiotowa nie tylko nie jest budynkiem, ale nie może być również kwalifikowana jako budowla. Hala nie została bowiem wymieniona jako budowla w przepisach Prawa budowlanego. Problematyka opodatkowania podatkiem od nieruchomości hal namiotowych była już rozpatrywana w orzecznictwie. W opinii skarżącej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości hal namiotowych utrwaliła się już jednolita linia orzecznicza. Sądy przyjmują, że hale namiotowe nie zostały wprost wymienione w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, a także w załączniku do tej ustawy, czego konsekwencją jest niemożność zaliczenia ich do kategorii budowli, a więc również wykluczenie hal namiotowych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi w całości, wskazując, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, ze skarżąca uzyskała od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwolenie na użytkowanie budynku hali magazynowej. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego stwierdził o zaliczeniu obiektu do kategorii XVIII obiektów budowlanych. Skarżąca Spółka w piśmie procesowym z dnia 13 września 2017 r. podtrzymała zarzuty sformułowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie skarga została oparta na zarzucie niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, to jest art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.po.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego. Według skarżącej organ w sposób nieuzasadniony przyjął, że hala namiotowa jest objęta podatkiem od nieruchomości ze względu na to, że stanowi budynek, podczas gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że hale namiotowe nie mogą być kwalifikowanej jako budynki, jak również nie mieszczą się w zakresie definicji budowli, wynikającej z art. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z. art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Przed odniesieniem się do zarzutu skarżącej należy wskazać, że sposób sformułowania osnowy interpretacji w punkcie 1 jest niezrozumiały ze względu na brak konkluzji, natomiast w punkcie 2 stanowisko organu wykracza w istocie rzeczy poza pytanie postawione we wniosku o interpretację. Jednakże z treści skargi do sądu wynika, że skarżąca z treści uzasadnienia interpretacji oraz z treści punktu 2 osnowy interpretacji zrozumiała jakie jest stanowisko organu w przedmiocie pytania sformułowanego we wniosku i tak wyinterpretowane stanowisko stało się przedmiotem skargi z zarzutem jedynie naruszenia prawa materialnego, bez zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postepowania. Ze względu na treść art. 57a P.p.s.a. sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a więc nie może poza zarzutami skargi uwzględnić oczywistego w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania. Tym niemniej sformułowany przez skarżącą zarzut naruszenia prawa materialnego jest wystarczający do uwzględnienia skargi. Zarzut ten jest bowiem uzasadniony, o ile dotyczy rozstrzygnięcia, że przedstawiony przez Spółkę przedmiot opodatkowania stanowi budynek. Natomiast zarzut ten jest przedwczesny, o ile miałby dotyczyć kwalifikacji opisanej przez skarżącą hali namiotowej jako budowli. Tym ostatnim zagadnieniem organ podatkowy w ogóle nie zajmował się, z tej właśnie przyczyny, że w pierwszej kolejności zakwalifikował obiekt jako budynek. Taka kwalifikacja była błędna, a jej źródłem było dokonane z naruszeniem prawa przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie decyzji organu nadzoru budowlanego, w sposób wykraczający poza przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny i sprzecznie z tym stanem faktycznym. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy dokonuje interpretacji tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Interpretacja dotyczy zdarzenia przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Pokreślić z całą mocą należy, że organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie może prowadzić postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. W związku z tym nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu zweryfikowania stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i nie może ustalić tego stanu faktycznego inaczej niż przedstawił to wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanego przez wnioskodawcę. Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Natomiast wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność. W rozpoznawanej sprawie, skoro Spółka przedstawiając stan faktyczny podała, że hala namiotowa nie ma fundamentów i nie jest trwale związana z gruntem, to obowiązkiem organu podatkowego było interpretacja tych okoliczności faktycznych w świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Według tego przepisu budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego przedstawiony przez wnioskodawcę i treść przytoczonego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. organ podatkowy w ramach interpretacji podatkowej nie mógł przyjąć, że hala namiotowa jest budynkiem i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Okoliczność, że według organu podatkowego dowód z decyzji administracyjnej wskazuje na co innego, nie ma żadnego znaczenia, ponieważ organ interpretacyjny nie mógł przeprowadzić dowodu z tego dokumentu, a mógł jedynie oprzeć się na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. W sytuacji kiedy oczywiste okazało się, że obiekt opisany przez Spółkę, według tego opisu, nie jest budynkiem, obowiązkiem organu było rozważenie, czy jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z uwzględnieniem oczywiście stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez uzupełnień tego stanu faktycznego na podstawie własnych ustaleń organu. Tej ostatniej okoliczności organ podatkowy nie rozważał. Okoliczność powyższą organ powinien rozważyć ponownie rozpatrując sprawę, chyba że okaże się, że w tym zakresie sprawa została już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji organu podatkowego, na co może wskazywać dołączona do akt administracyjnych decyzja organu podatkowego z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. Wówczas organ powinien uwzględnić treść art. 14b § 5 ordynacji podatkowej, według którego nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).