I SA/Lu 593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier postanawia umorzyć zawieszone postępowanie. "A" w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 maja 2016 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. Pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. pracownik spółki powiadomił sąd, o śmierci jedynego członka zarządu spółki. Informacja ta została potwierdzona aktem zgonu J. J. R., ujawnionego w Krajowym Rejestrze Sądowym jako jedyny członek zarządu skarżącej (akt zgonu nadesłany przy piśmie z 29 września 2016 r.). Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. sąd działając na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - w skrócie "P.p.s.a.", zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ze względu na stwierdzone braki w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną uniemożliwiające jej działanie. W czasie zawieszenia postępowania nie wystąpiły przesłanki do podjęcia postępowania - z wnioskiem o jego podjęcie nie wystąpili ustanowieni przez właściwy sąd rejestrowy kurator dla skarżącej spółki w osobie Z. B. (postanowienie z 16 listopada 2018 r.), ani likwidator R. K. (postanowienie z 7 października 2019 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 124 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Stosownie do art. 130 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd umarza zawieszone postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny. Natomiast art. 131 P.p.s.a. stanowi, że postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że okres trzech lat, o jakim mowa w pkt 1 i 2 art. 130 § 1 P.p.s.a. (...), o jakim mowa w pkt 3 art. 130 § 1, liczy się od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie SN zdnia 25 października 1974 r., III PRN 45/74, OSNCP 1975, nr 4, poz. 70 oraz Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś wyd. VI, Lex pkt 3 komentarza do art. 130 P.p.s.a.) Odnoszac powyższe do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania tj. od dnia 13 października 2016 r. do sądu nie wpłynął wniosek o podjęcie postępowania w sprawie, co wobec stanowczej treści art. 130 § 1 pkt 2 P.p.s.a. obliguje sąd do umorzenia postępowania. Na marginesie należy jedynie dodać, że w doktrynie przyjmuje się, że zgłoszenie wniosku o podjęcie postępowania po upływie trzech lat od dnia wydania postanowienia o jego zawieszeniu jest bezskuteczne, nawet jeśli nie zostało jeszcze wydane postanowienie o umorzeniu postępowania. Strona może jednak żądać przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania, ale zanim dojdzie do uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu (por. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś wyd. VI, Lex pkt 4 komentarza do art. 130 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 130 § 1 pkt 2 w związku z art. 131 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. [...]