I SA/Lu 602/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia 1. przywrócić S.M. termin do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 kwietnia 2009 r. (k. 68). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu 20 maja 2009 r. W dniu 8 czerwca 2009 r. do tut. sądu skarżący złożył pismo "o kasację wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 602/09". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2009 r. S.M. został wezwany do jednoznacznego wyjaśnienia czy wymienione wyżej pismo jest skargą kasacyjną z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia czy też pismem procesowym o innym charakterze, w terminie 7 dni od dnia doręczenie wezwania. Sąd wskazał, iż w razie braku odpowiedzi przyjmie, że wymienione pismo jest skargą kasacyjną i wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący nadto został poinformowany, że skarga kasacyjna w sprawie niniejszej może być sporządzona tylko przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. W dniu 22 czerwca 2009 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym sprecyzował, iż jego pismo z dnia 8 czerwca 2009 r. jest skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 marca 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy , sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w świetle art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Skarżący wyjaśnił, iż przyczyną niedochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był fakt, iż ustanowiony pełnomocnik z urzędu nie przekazał mu w odpowiednim terminie pisemnego uzasadnienia wyroku jaki zapadł w jego sprawie. Ponadto dodał, iż kontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem w tym zakresie (wykaz połączeń k. 78) i ostatecznie otrzymał dokumenty po 28 maja 2009 r. (kserokopia koperty k. 77). W ocenie skarżącego za taki stan rzeczy winę ponowi pełnomocnik , który nie zachował staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków. W ocenie sądu wniosek jest zasadny i termin do wniesienia skargi kasacyjnej należało stronie przywrócić. Warto podkreślić, iż w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika. W sytuacji gdy strona działa przez pełnomocnika przyznanego z urzędu, który nie wykonuje właściwie swoich obowiązków, unika kontaktu z mocodawcą i w konsekwencji nie dotrzymał terminu, od którego zależy ochrona interesów strony, to brak jest podstaw do uznania, iż skarżący ponosi winę za taki stan rzeczy. W okolicznościach niniejszej sprawy S. M. uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż niewniesienie skargi kasacyjnej nastąpiło nie z jego winy skoro pomimo kontaktowania się z pełnomocnikiem, w dacie kiedy ten dysponował już odpisem wyroku z uzasadnieniem, skarżący otrzymał go dopiero po dniu 28 maja 2009 r. Należy mieć na uwadze, iż skoro prowadzenie sprawy sądowej zostało powierzone profesjonaliście to strona nie miała obowiązku osobistego kontaktowania się z sekretariatem sądowym celem ustalenia daty wysłania odpisu wyroku czy doręczenia go pełnomocnikowi. Istotą stosunku pełnomocnictwa udzielanego w tym przypadku radcy prawnemu jest kompleksowe i rzetelne prowadzenie sprawy swojego mocodawcy , który najczęściej nie zna procedury sądowej, a tym samym charakteru terminów i skutków ich upływu. Nie można zatem obarczać strony winą za niedokonanie czynności przez pełnomocnika, na którego wybór nie miała ona wpływu. Mimo, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej należało przywrócić to skargę kasacyjną należało odrzucić. Na podstawie art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, Natomiast, jak stanowi § 3 cyt. przepisu, w sprawach obowiązków podatkowych skargę kasacyjną może także sporządzić doradca podatkowy. Z kolei zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten wymienia trzy przyczyny uzasadniające odrzucenie skargi kasacyjnej, a jedną z nich jest jej niedopuszczalność z innych przyczyn, aniżeli wniesienie skargi po upływie terminu. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się zaś, że niedopuszczalną jest skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez osoby wymienione w art. 175 p.p.s.a (H. Knysiak- Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz – pod red. Tadeusza Wosia, Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 562). Jeśli skarga kasacyjna została sporządzona z naruszeniem art. 175 p.p.s.a. sąd powinien ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 roku, FSK 3/04, M. Prawn. 2004, nr 5, s. 202). Podkreślić bowiem należy, że uzupełnienie braków skargi kasacyjnej możliwe jest tylko w odniesieniu do elementów określonych w przepisach art. 46 i art. 47 p.p.s.a., dotyczących pisma procesowego. Sporządzenie zatem skargi kasacyjnej przez podmiot do tego nieuprawniony (w niniejszej sprawie przez samego skarżącego) decyduje o jej niedopuszczalności. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.