I SA/Lu 602/08

Dnia 13 sierpnia 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia - odrzucić zażalenie. I SA/Lu 602/08 Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przywrócił skarżącemu S.M. termin do wniesienia skargi kasacyjnej oraz odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez S.M., niebędącego żadną z osób wymienionych w art.175 § 1, § 2 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Na postanowienie to skarżący, nadal działający osobiście, wniósł zażalenie. Żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia podniósł w szczególności, iż – jak już wcześniej informował Sąd – radca prawny wyznaczony, w ramach prawa pomocy, do świadczenia mu pomocy prawnej uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, a skarżącego nie stać na opłacenie innego radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Art.194 § 1 ppsa stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w tym przepisie, przy czym z § 2 tego artykułu wynika, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia, zaś z jego § 3 – że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Z zażalenia skarżącego nie wynika, aby skarżył on postanowienie z dnia 28 lipca 2009r. w części, stąd przyjąć należy, że zażalenie wniesione zostało co do obu rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu. Art.86 § 5 ppsa stanowi wprawdzie, iż zażalenie przysługuje zarówno na postanowienie o przywróceniu terminu, jak i na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, jednak aby zażalenie było dopuszczalne, konieczne jest istnienie po stronie je wnoszącego interesu prawnego w zaskarżeniu, tzw. gravamen. Interes taki nie występuje zaś, gdy skarżone rozstrzygnięcie niesie skutki wyłącznie korzystne dla wnoszącego zażalenie. Taki charakter ma dla skarżącego zawarte w pkt 1 zaskarżonego postanowienia orzeczenie o przywróceniu mu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem zażalenie skarżącego na to rozstrzygnięcie uznać należy za niedopuszczalne. Zgodnie z art.194 § 1 pkt 7 ppsa na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie. Jednak, jak wynika z § 4 tego przepisu, zażalenie takie, poza spełnieniem innych warunków przypisanych zażaleniu, musi spełniać warunek dodatkowy – musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio /art.194 § 4 ppsa/. W pkt 2 zaskarżonego postanowienia Sąd odrzucił skargę kasacyjną, skarżący nie jest zaś, co jest bezsporne, adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym, ani też żadną z osób wymienionych w art.175 § 2 ppsa. Zatem również zażalenie na to rozstrzygnięcie musi być uznane za niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 ppsa orzeczono jak na wstępie.