Legal AII SA/Lu 602/96
WyrokWSA w Lublinie1997-02-19
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy Podatkowa Komisja Odwoławcza była właściwa do rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku obrotowego, gdy sporna kwota nie przekraczała 10.000 zł, a przepis stanowił, że jest organem odwoławczym w takich sprawach tylko powyżej tej kwoty, z wyjątkiem spraw dotyczących dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach?Ratio decidendi
Podatkowa Komisja Odwoławcza nie była właściwa do rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku obrotowego, ponieważ sporna kwota nie przekraczała 10.000 zł, a przepis rozporządzenia Ministra Finansów z 1982 r. ograniczał jej właściwość do spraw powyżej tej kwoty, z wyjątkiem spraw dotyczących dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach. W związku z tym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu określającego właściwość organu.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła decyzji Podatkowej Komisji Odwoławczej przy Izbie Skarbowej, która rozpoznała odwołanie w sprawie podatku obrotowego. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ niewłaściwy, ponieważ sporna kwota podatku obrotowego nie przekraczała 10.000 zł, co było warunkiem właściwości komisji zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów.Rozstrzygnięcie
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Podatkowej Komisji Odwoławczej.Pełny tekst orzeczenia
Bez względu na wysokość sumy spornej podatkowa komisja odwoławcza jest organem odwoławczym jedynie w sprawach wymiaru podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 21 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, Sąd sprawując kontrolę legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Niezależnie więc od zarzutów sformułowanych w skardze podnieść należało, że zaskarżona decyzja wydana została przez Podatkową Komisję Odwoławczą przy Izbie Skarbowej z naruszeniem przepisu określającego jej właściwość tj. par. 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych Komisji odwoławczych /Dz.U. nr 30 poz. 212 ze zm./.
Przepis ten stanowi, że podatkowa komisja odwoławcza jest organem odwoławczym w sprawach dotyczących wymiaru podatków obrotowego i dochodowego, gdy podstawy opodatkowania z braku niezbędnych danych do ich ustalenia określone zostały w drodze szacunkowej, a wysokość spornej sumy podatków za rok podatkowy przekracza 10 tys. zł. Bez względu na wysokość sumy spornej komisja jest organem odwoławczym jedynie w sprawach wymiaru podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
W decyzji Urzędu Skarbowego w sposób nie budzący wątpliwości wskazane zostało, że skarżący zaliczkami uiścił podatek obrotowy w 1993 r. w kwocie 30.748,80 zł, stąd na skutek dokonanego tą decyzją wymiaru do zapłaty pozostała kwota 5.854,40 zł. Sporna kwota podatku nie przekraczała więc 10.000 zł, stąd brak było niezbędnej przesłanki otwierającej właściwość Podatkowej Komisji Odwoławczej.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w. cyt. ustawy o NSA w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, a o kosztach orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 w. cyt. ustawy o NSA.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło