I SA/Lu 607/17

I SA/Lu 607/17 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. I SA/Lu 607/17 UZASADNIENIE Decyzję objętą skargą organ skierował na adres skarżącego. Po dwukrotnym awizowaniu, w dniach: 29 marca i 6 kwietnia 2017 r., została ona zwrócona nadawcy w dniu 13 kwietnia 2017 r. z adnotacją o niepodjęciu w terminie. W dniu 27 czerwca 2017 r. (data stempla krajowego urzędu pocztowego nadania) A. L. złożył skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Motywował, że w dniu 21 czerwca 2017 r. uzyskał wiedzę o egzekucji prowadzonej w celu wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak decyzji tej nigdy nie otrzymał. Prawdopodobnie próba doręczenia miała miejsce w czasie jego choroby, trwającej od około 29 marca do 13 kwietnia 2017 r. Przebywał wówczas w domu pod opieką lekarską i nie miał świadomości konieczności odbierania korespondencji, a choroba uniemożliwiła mu podejmowanie jakichkolwiek czynności. Skarżący zaznaczył, że nie mieszka pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei z art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (§ 1), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2), a równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której terminowi strona uchybiła (§ 4). Przechodząc na grunt okoliczności tej sprawy przede wszystkim należy stwierdzić, że rozpatrywany wniosek skarżącego został złożony z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a., który należy liczyć od dnia 21 czerwca 2017 r. Jednak nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż nie został uprawdopodobniony brak winy skarżącego w spóźnionym złożeniu skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Prawidłowe zastosowanie w postępowaniu podatkowym art. 150 § 1 - § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 ze zm.) miało ten skutek, że z upływem 12 kwietnia 2017 r. zaskarżoną decyzję należało uznać za doręczoną skarżącemu i dzień 13 kwietnia 2017 r. był pierwszym z 30 dni, kiedy skarżący był uprawniony złożyć skargę, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. W przekonaniu skarżącego należy przywrócić mu termin do wniesienia skargi, bowiem od 29 marca do 13 kwietnia 2017 r. chorował, był w domu i dlatego nic nie wiedział o wydaniu i próbie doręczenia mu zaskarżonej decyzji. W tych opisywanych okolicznościach choroba skarżącego miała trwać wyłącznie do 13 kwietnia 2017 r. Zatem nie wystąpiła przeszkoda, która wyłączyłaby skarżącemu możliwość powzięcia wiedzy o wydaniu zaskarżonej decyzji i prawo do terminowego złożenia skargi przez kolejne 29 dni. Jeśli skarżący tego nie uczynił, to zaistniała sytuacja nie była rezultatem obiektywnie niemożliwych do usunięcia przeszkód, trwających aż do upływu terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a., niezależnych od skarżącego. Natomiast wynikała z zaniechania podjęcia podstawowych działań w celu ustanowienia pełnomocnika czy powiadomienia organu o innym adresie na czas choroby i z braku zainteresowania tokiem postępowania podatkowego. Wobec tego skarżący nie wykazał, aby faktycznie miało miejsce jakiekolwiek nagłe, nieprzewidywalne zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym, będące zewnętrzną i obiektywną przeszkodą, niemożliwą do przezwyciężenia nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku. Wystarczyło, żeby zachował standardy należytej staranności jakich trzeba wymagać od strony postępowania podatkowego. Natomiast, wbrew oczekiwaniom skarżącego, wybór biernej postawy w postępowaniu podatkowym na etapie doręczenia decyzji organu nie daje mu uprawnienia do skutecznego domagania się przywrócenia terminu. Za ugruntowane należy uznać stanowisko, zgodnie z którym o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminowi przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można i trzeba wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W celu skutecznego uprawdopodobnienia okoliczności, uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna wskazać, że podjęte przez nią działania były prowadzone z należytą starannością, jak również, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W okolicznościach analizowanej sprawy tak się nie stało. Mając na względzie powyższe, wobec braku przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.