I SA/Lu 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I. N. w złożonej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. – zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W krótkim uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, które w całości jest niezbędne na pokrycie kosztów utrzymania rodziny. Argumentował, że określonych decyzją dochodów nigdy nie uzyskał, a więc zapłata podatku z zaskarżonej decyzji byłaby dla niego niemożliwym do realizacji obciążeniem. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a". Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, kiedy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który chce na tej podstawie uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne, a wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie aktu, który jest przedmiotem skargi i nadaje się do wykonania. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która jest decyzją nadającą się do wykonania i podlegającą wykonaniu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zważyć należy, iż skarżący w ogólnikowym i dość lakonicznym uzasadnieniu swojego wniosku nie uprawdopodobnił iż wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż podnoszone przez niego okoliczności w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i utrzymywanie się jego rodziny /nie podał kto pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym/ tylko z jego wynagrodzenia za pracę /wysokość tego wynagrodzenia również nie została przez skarżącego wskazana/ w stosunku do uregulowania kwestionowanej przez skarżącego kwoty zobowiązania podatkowego /wartość przedmiotu zaskarżenia – to kwota 6.134 zł/ spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki. Ponadto wskazać stronie należy, iż gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności, a także, że możliwość skutecznego wyegzekwowania należności wynikających z wykonalnej decyzji podlega ocenie organu, który prowadzi czynności dla jej wykonania, czyli organu egzekucyjnego, gdy zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne, a strona ma też możliwości obrony swoich praw na etapie postępowania egzekucyjnego, na podstawie środków prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm./. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.