I SA/Lu 612/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., sygn. [...] Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku P. W., utrzymał w mocy decyzję ZUS z [...] września 2020 roku odmawiającą skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne za marzec i maj 2020 r. w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że 29 kwietnia 2020 r. płatnik zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia składek za marzec-maj 2020 r. Organ uwzględnił wniosek i przyznał płatnikowi prawo do zwolnienia z opłacania składek za marzec 2020r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2020 r. w wysokości [...] zł i za maj 2020r, w wysokości [...] zł, zgodnie z deklaracjami ZUS DRA za te miesiące utworzonymi z urzędu i znanymi na dzień rozpatrzenia wniosku, tj. odpowiednio na 16 maja 2020 r., na 29 maja 2020 r. i na 19 czerwca 2020 r. W piśmie z 27 sierpnia 2020 r. płatnik wniósł o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za marzec-kwiecień 2020 r. w wysokości zgodnej z korektami deklaracji rozliczeniowych za te miesiące, złożonymi tego samego dnia oraz o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za maj 2020 r. w wysokości zgodnej z deklaracją ZUS DRA za ten miesiąc złożoną 23 czerwca 2020 r. W dniu [...] września 2020 r. Zakład wydał decyzję odmowną co do prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne za marzec i maj 2020 r. w łącznej kwocie [...] zł. Wskazał, że zgodnie z art. 31zq pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: ustawy o COVID-19), zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, znane na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek. Różnica wysokości składek w kwocie [...] zł nie podlega zwolnieniu, ponieważ korekta deklaracji za marzec 2020 r. wpłynęła 27 sierpnia 2020 r. czyli po rozpatrzeniu wniosku w dniu 16 maja 2020 r.; deklarację rozliczeniową za maj 2020r. złożono 23 czerwca 2020 r. czyli po dniu rozpatrzenia wniosku w dniu 19 czerwca 2020 r. P. W. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucił naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy tj.: art. 31zo ust. 2 i 4 ustawy o COVID-19 poprzez niezwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2020 r. i maj 2020 r. w sytuacji, gdy płatnik spełnił warunki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za ww. okres. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] września 2020 r. i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł nadto o dopuszczenie dowodu z dokumentów: ZUS P DRA za miesiące styczeń - sierpień 2020 r., informacji ZUS z 10 czerwca 2020 r., 23 czerwca 2020 r., 24 września 2020r., decyzji ZUS z [...] września 2020 r., wniosku skarżącego z 15 października 2020 r., decyzji ZUS z [...] listopada 2020 r. - na okoliczność składanych przez skarżącego deklaracji rozliczeniowych, terminu ich składania, wysokości deklarowanych składek, treści decyzji ZUS, w tym co do zwolnienia skarżącego z opłacania należności z tytułu składek za marzec oraz maj, braku istnienia obowiązku do składania comiesięcznych deklaracji rozliczeniowych (w tym za miesiąc marzec 2020r. i maj 2020 r.), spełnienia przez skarżącego warunków do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. oraz maj 2020r., a tym samym bezzasadności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że płatnik od stycznia 2020 r. składał dokumenty rozliczeniowe ZUS P DRA, gdzie zadeklarowano do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne kwotę w wysokości najniższej podstawy wymiaru. Pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. został poinformowany o zwolnieniu z opłacania należności z tytułu składek za marzec 2020 r. w kwocie [...] zł. oraz za kwiecień 2020 r. w kwocie [...] zł., a następnie pismem z dnia 23 czerwca 2020r. - o zwolnieniu z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. w kwocie [...]. Pismem z dnia 24 września 2020 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku, zwolniono nadto płatnika z opłacania należności za kwiecień 2020 r. w łącznej kwocie [...] zł. Skarżący podkreślił, że korektę deklaracji za marzec złożył w tym samym czasie co korektę deklaracji za kwiecień 2020 r., za który otrzymał zwolnienie z opłacania składek w pełnej kwocie wynikającej z korygowanej deklaracji. Deklaracja za maj 2020 r. nie była korygowana, a jej pierwotna wersja została przekazana do ZUS w dniu 23 czerwca 2020 r. (a zatem w ustawowym terminie). Pomimo tego za marzec 2020r. i maj 2020 r. płatnik nie uzyskał zwolnienia w pełnych kwotach wynikających z dostarczonych do ZUS, zgodnie z art. 31 zq ust. 3 ustawy o COVID-19, deklaracji i ich korekty. Dlatego, w ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko ZUS, iż zwolnieniu podlega tylko należność składkowa za kwiecień 2020 r., skoro zgodnie z art. 10 ust 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1243) zwolnieniu z obowiązku opłacenia, o którym mowa w ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, podlegają należne składki wykazane w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. znane na dzień ponownego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacenia składek. Na dzień ponownego rozpatrywania wniosku znane już były organowi skorygowane deklaracje rozliczeniowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 10 czerwca 2020 r. zwolnił płatnika z obowiązku opłacania składek za marzec 2020 r. w kwocie [...] zł i kwiecień 2002 r. w kwocie [...] zł, a w dniu 23 czerwca 2020r. za maj 2020 r. w kwocie [...] zł. Na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1423), ponownemu rozpatrzeniu przez ZUS z urzędu podlegały tylko te wnioski, które zostały przekazane do 30 czerwca 2020 r. i na podstawie których składki za kwiecień lub maj 2020 r. zostały umorzone według składki nieopłaconej. W przypadku płatnika, ponownemu rozpatrzeniu podlegały składki za kwiecień 2020 r., za który wcześniej były umorzone według składki nieopłaconej. Organ mógł więc uwzględnić korektę deklaracji i zwolnił płatnika z kwoty [...] zł. Kwoty do zwolnienia za marzec i maj 2020 r. zostały natomiast ustalone według stanu konta i dokumentów rozliczeniowych złożonych do dnia rozpatrywania wniosku za te miesiące. Organ nie uwzględnił korekt deklaracji, bowiem korekta za marzec 2020 r. wpłynęła po dniu rozpatrzenia wniosku (tj. 16 maja 2020 r.), a za maj 2020 r. - 23 czerwca 2020 r., także po dniu rozpatrzenia wniosku (tj. 19 czerwca 2020 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiająca P. W. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za marzec i maj 2020 r. Należy przy tym podkreślić, że skarżący, w wyniku rozpoznania jego wniosku z dnia 24 kwietnia 2020 r., został zwolniony z części należnych składek także za wskazane miesiące (informacja z dnia 10 czerwca 2020 r. i 23 czerwca 2020 r.), jednak następnie nie uwzględniono tych należności, które wynikają ze złożonych korekt deklaracji. Organ uznał bowiem, że korekty zostały złożone po dacie rozstrzygnięcia wniosku, a zatem w dacie tej żądane składki nie były organowi znane. Skarżący nie zaprzeczył, że dokonał korekty deklaracji za marzec i kwiecień, jednak – co stanowczo podkreślił – dokonał tego w każdym z tych wypadków w dniu 27 sierpnia 2020 r. Tymczasem organ uznał zasadność zwolnienia z obowiązku opłacania wyłącznie składek w skorygowanej wersji za kwiecień, odmawiając uwzględnienia wniosku co do marca. Z nieznanych stronie przyczyn odmówiono też uwzględnienia w całości wniosku o zwolnienie z opłacania składek za maj 2020 r., podczas gdy deklaracja rozliczeniowa została złożona przez płatnika w terminie wynikającym z ustawy, a zatem przed 30 czerwca 2020 r. Organ uwzględnił jednak stan konta płatnika na dzień 19 czerwca 2002 r., bo o wniosku w tym zakresie rozstrzygał w I instancji w dniu 23 czerwca 2020 r. (tego też dnia skarżący – zgodnie z jego oświadczeniem - złożył deklarację ZUS DRA za maj). Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 nie później, niż do 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek jest zwolniony z obowiązku ich składania (art. 31zgq ust. 3 ustawy o COVID-19) . Bezspornym faktem jest, że korekty deklaracji rozliczeniowych za marzec i kwiecień 2020 r. nie zostały złożone przez skarżącego w ustawowym terminie do 30 czerwca 2020 r. (choć same deklaracje złożono we właściwym, wyznaczonym ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych czasie), ale deklaracja za maj wpłynęła do organu bezspornie przed tą datą. Analizując powyższe, podkreślić należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 k.p.a. oraz art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: u.s.u.s.) mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w tym zasady ogólne, stanowiące między innymi, że organy administracji publicznej winny: stać na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a.). Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Ze wskazanego przepisu wynika obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy i zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zastosowanie winien również znaleźć art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ winien uwzględnić także treść art. 9 k.p.a., stosownie do którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Istotne znaczenie ma w sprawie również art. 79a k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Oceniając postępowanie prowadzone przez organ rozpoznający wniosek strony o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec i maj 2020 r., stwierdzić należy, że nie spełnia ono wymogów wynikających z wyżej powołanych przepisów. Należy podkreślić, że celem ustawodawcy wprowadzającego przepisy ustawy o COVID-19 było umożliwienie przedsiębiorcom przetrwania trudnego czasu pandemii i związanych z nią ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej. W tym czasie wielu przedsiębiorców znalazło się w sytuacji dla nich nowej, wymagającej zadbania o zaspokojenie środków podstawowej egzystencji, ale również dopełnienia formalności dotychczas im nieznanych, wprowadzonych nowymi regulacjami prawnymi, z których uprzednio nie korzystali. W tych okolicznościach szczególne znaczenie ma wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, by osoby uczestniczące w tym postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Ponadto obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 6 września 2001 r. sygn. akt V SA 44/01, wyrok NSA z 25 czerwca 1997 r. sygn. akt SA/Lu 2087/95). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ nie tyle nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a., ile w rozpoznanej sprawie nie uwzględnił faktu, na który wskazał skarżący w piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r. Podał on, wnosząc równocześnie o ponowne zajęcie się jego wnioskiem, że telefonicznie został powiadomiony przez pracownika ZUS o konieczności złożenia korekt deklaracji, co niezwłocznie uczynił. Organ nie odniósł się do tego faktu. W dyspozycji organu już od marca 2020 r. znajdowały się informacje o długotrwałym zwolnieniu lekarskim strony, które w dniu 22 marca 2020 r. osiągnęło 182 dni. Fakt ten wpłynął na konieczność skorygowania deklaracji za marzec i kwiecień 2020 r., o czym stosownie powiadomiono skarżącego. Skoro zadośćuczynił on wezwaniu organu, a ten w postępowaniu nie wykazał, iżby do wykonania zobowiązania doszło ze zwłoką, to niezrozumiałym i godzącym w zasadę zaufania do organów jest dalsze działanie, skutkiem którego stała się odmowa przyznania stronie prawa do zwolnienia ze składek za marzec. W aktach sprawy brak jest dowodów, które mogłyby świadczyć o tym, że organ podjął starania, by w porę (czyli przed wyekspirowaniem terminu wskazanego w art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19) poinformować skarżącego, że bez złożenia brakujących dokumentów jego wniosek nie będzie pozytywnie rozpatrzony. Skoro wniosek wpłynął do organu w dniu 24 kwietnia 2020r., to organ miał wystarczająco dużo czasu, by dokonać jego wstępnej oceny i dokonać stosownej analizy konta płatnika. Zamiast bezrefleksyjnie rozstrzygać o wniosku na podstawie wadliwych danych zawartych w deklaracjach, winien wskazać skarżącemu na konieczność ich poprawienia, a dopiero po upływie wyznaczonego terminu podjąć decyzję o żądaniu. Jeśli o wniosku rozstrzygnięto wcześniej, to rzeczą organu było rozpoznanie go ponownie, z uwzględnieniem dokonanych korekt i nadwyżki składki, o której dotychczas nie orzeczono. Należy przypomnieć, że organ nie wydawał do chwili złożenia korekty decyzji administracyjnej, a jedynie wystosował do skarżącego informację o przyznaniu ulgi. Analogiczna sytuacja dotyczyła wniosku strony za kwiecień 2002 r., w tym jednak wypadku organ – po dokonaniu korekty deklaracji – wystosował do strony kolejną informację, uwzględniając w zwolnieniu składki ujawnione w tej korekcie. Jeśli natomiast chodzi o rozstrzygnięcie o wniosku w zakresie maja 2020 r., to złożenie przez skarżącego deklaracji po dacie rozpoznania sprawy przez organ (po dacie informacji o przyznaniu zwolnienia), ale przed 30 czerwca 2020 r., nie może powodować negatywnych dla strony konsekwencji, skoro z jednej strony ustawa gwarantowała stronie prawo wywiązania się z obowiązku dokumentacyjnego do 30 czerwca, z drugiej zaś – przed tą datą organ nie stworzył stronie warunków do wypełnienia tego obowiązku. Zamiast skierować do strony w trybie art. 9 k.p.a. informacji o brakach, czy też powstrzymania się z orzekaniem do upływu terminu, w którym strona realnie mogła obowiązku formalnego dopełnić, organ w dniu 23 czerwca 2002 r. skierował do skarżącego informację o zwolnieniu, nie obejmującym jednak całości obciążającej go należności z tytułu składki. Dlatego też, po złożeniu deklaracji ZUS DRA, organ winien poddać ponownej analizie wniosek strony, a nie powoływać się na art. 31zq ust. 4 ustawy o COVID-19 i brak wiedzy o składkach na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie. Zupełnie niezrozumiałym jest stwierdzenie organu pierwszej instancji, że składki za marzec i maj nie mogą podlegać zwolnieniu jako wcześniej nieopłacone (znamienne, że organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy argumentu tego już nie powołał). Organ nie dołączył do akt sprawy żadnych dokumentów, w tym wyciągu z konta płatnika, różnicując następnie w ramach postępowania jego sytuację prawną w zakresie rozstrzygnięcia o składkach za wskazane miesiące i za kwiecień 2020 r. Przedstawione w decyzji stanowisko jest nieczytelne i nie wsparte żadnym dowodem, podczas gdy skarżący nie dostrzega żadnych różnic w okolicznościach towarzyszących omawianym okresom składkowym. Naruszenie wyżej wskazanych przepisów w konsekwencji doprowadziło zatem do negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, stwierdzając naruszenie wyżej powołanych przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu z dnia [...] września 2020 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, mając na uwadze, że strona skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu. W skardze skarżący zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, jednak z akt sprawy nie wynika, iżby koszty takie poniósł. Tymczasem, zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie skarga nie podlegała opłacie, a skarżący nie ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał też dokumentem, by poniósł inne wydatki bezpośrednio związane ze sprawą. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku.