I SA/Lu 617/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżą decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego określającej M. T. (podatnik) zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu organ nie dopatrzył się żadnej z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, podatnik wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...], organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wstrzymania przedmiotowej decyzji. Zdaniem podatnika wstrzymanie wykonania decyzji wymaga jedynie uprawdopodobnienia, iż decyzja jest dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Nie wymaga uprzedniego zakończenia postępowania nadzwyczajnego. Wykonanie decyzji wiąże się dla podatnika z dotkliwymi skutkami finansowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.u. z 2012 r., poz. 270)- dalej "p.p.s.a". Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać jednak należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. np. postanowienie NSA w sprawie II FSK 198/10, cbois.nsa.gov.p). Z tych też względów, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej nie posiada atrybutu wykonalności. Nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, czy to dobrowolnemu czy w trybie egzekucji. Jej konsekwencją jest odmowa wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wymiarowej, co nie rodzi bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przewidziana bowiem w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Sama natomiast obawa, że skutkiem zaskarżonej decyzji, będzie zobowiązanie podatnika do uregulowania należnych zobowiązań z decyzji wymiarowej, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą być bowiem wykazane w sposób realny. Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu. Nie ocenia się także decyzji wymiarowej, w niniejszej sprawie decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia, pod kątem przesłanek z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocenia się jedynie, mając na uwadze okoliczności wskazane przez podatnika we wniosku o wstrzymanie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja nie rodzi bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należało, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.