I SA/Lu 620/08

Dnia 13 sierpnia 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia - odrzucić zażalenie. I SA/Lu 620/08 Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez skarżącego S.M., niebędącego żadną z osób wymienionych w art.175 § 1, § 2 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Na postanowienie to skarżący, nadal działający osobiście, wniósł zażalenie. Żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia podniósł w szczególności, iż – jak już wcześniej informował Sąd – utracił zaufanie do radcy prawnego wyznaczonego, w ramach prawa pomocy, do świadczenia mu pomocy prawnej. Zgodnie z art.194 § 1 pkt 7 i § 2 ppsa na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Zażalenie takie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia /art.194 § 3 ppsa/, a nadto powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio /art.194 § 4 ppsa/. Skoro, jak wskazano wyżej, zażalenie wniesione osobiście przez skarżącego ma za przedmiot postanowienie z dnia 15 lipca 2009r. odrzucające skargę kasacyjną, skarżący nie jest zaś, co jest bezsporne, adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym, ani też żadną z osób wymienionych w art.175 § 2 ppsa, zażalenie to musi być uznane za niedopuszczalne w świetle art.194 § 4 ppsa, co uzasadnia jego odrzucenie na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 ppsa. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do przedstawionych w zażaleniu wątpliwości skarżącego w zakresie doręczeń, wyjaśnić należy, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, to /w zakresie objętym pełnomocnictwem/ sąd obowiązany jest dokonywać doręczeń pełnomocnikowi /por.: art.67 § 5 ppsa/ i zasada ta nie może być zmieniona wolą strony. Z treści pełnomocnictwa z dnia 26 stycznia 2009r. /k-38 akt sprawy/ nie wynika, aby obejmowało ono umocowanie pełnomocnika do czynności związanych z postępowaniem zażaleniowym.