I SA/Lu 620/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie [...] w przedmiocie wznowienia postępowania p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. sp. z o.o. w L. wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie [...] W skardze nie została wskazana data wydania zaskarżonego aktu. Jak wynika z odpowiedzi organu oraz pisma strony skarżącej z dnia 23 września 2019 r., w sprawie o podanym wyżej znaku do dnia wniesienia skargi nie została wydana decyzja ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w przypadku decyzji podatkowej należy rozumieć nie tylko wniesienie odwołania od decyzji pierwszej instancji, ale również uzyskanie przez stronę rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Co do zasady zatem zaskarżeniu podlega dopiero decyzja drugoinstancyjna, o ile skargi nie wnosi jeden z podmiotów, enumeratywnie wskazanych w treści art. 52 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku wniesienia skargi w sprawie, w której taka decyzja nie została wydana i nie weszła do obrotu prawnego brak jest przedmiotu zaskarżenia (aktu, który strona może skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego). Skarga w niniejszej sprawie jest zatem wniesiona przedwcześnie i w sprawie, w której brak przedmiotu zaskarżenia, a zatem podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi ma charakter pierwotny, charakteryzuje ją od samego początku (od momentu wniesienia). Nie ma zatem znaczenia kwestia ewentualnego uzupełnienia czy konsekwencji nieuzupełnienia braków formalnych skargi, skoro przyczyna niedopuszczalności istnieje od chwili jej wniesienia. Podobnie bez znaczenia jest oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi, ponieważ cofnąć można jedynie taki środek, który został skutecznie wniesiony. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.