I SA/Lu 623/11

Lublin, dnia 29 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 10 września 2011 r. skarżąca A. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego, w której orzekł o uchyleniu w całości i przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy organowi I instancji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie egzekucji środków pieniężnych. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskami skarżącej z dnia [...] r. w części dotyczącej postępowania egzekucyjnego (określonego przez skarżącą jako wstrzymanie egzekucji pieniężnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej ppsa, po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyć może zaskarżonego aktu lub czynności lub aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy. Powyższe uzasadnia przyjęcie, że wobec braku innych aktów wydanych w granicach rozpatrywanej sprawy, zawarty w skardze wniosek potraktować należy jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] r. uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Przytoczony na wstępie art. 61 § 3 ppsa zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten na wnioskodawcę nakłada obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Ponadto, co istotniejsze w rozpatrywanym przypadku, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. W rzeczywistości więc problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LewisNexis, W-wa 2006, str. 186). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w szczególności nie nadaje się do wykonania decyzja organu odwoławczego uchylająca w całości decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Wydanie takiej decyzji skutkuje bowiem sytuacją, w której w obrocie prawnym nie ma żadnej decyzji nakładającej na adresata obowiązek, który wymagałby od niego jakiegokolwiek działania, które mogłoby być egzekwowane, z użyciem administracyjnych środków przymusu. Z przedstawionych powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia