I SA/Lu 625/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia w zakresie umorzenia postępowania sądowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 19 listopada 2020 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (organ) wpłynęło pismo Z. R. z 18 listopada 2020 r. nazwane sprzeciwem. P. to zostało skierowane nie do sądu, ale do organu. W jego treści Z. R. argumentował, że postanowienie wydane przez organ jest "sztuczne", rażąco narusza prawo. Zaznaczył, że nie składał do organu zażalenia. W ocenie Z. R., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z 8 czerwca 2020 r. utraciło moc prawną i nie podlega wykonaniu. Omówione wyżej pismo Z. R. organ przedstawił sądowi i wnosił o oddalenie skargi. W kolejnych pismach składanych do sądu Z. R. konsekwentnie stwierdzał, że nie jest skarżącym i nie składał skargi w tej sprawie (k. 18, 33, 39, 43). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm. - P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi ostateczne postanowienia wydane przez organy w postępowaniach podatkowych. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. sądowa kontrola legalności, w tym przypadku postanowienia organu, wymaga złożenia skargi do sądu przez legitymowany podmiot. Natomiast w niniejszej sprawie Z. R. skierował pismo z 18 listopada 2020 r. do organu, nie do sądu. Następnie w kolejnych pismach kierowanych już do sądu w związku z wezwaniami do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych konsekwentnie motywował, że nie jest skarżącym i nie składał skargi na postanowienie organu. Przy braku skargi sąd nie jest uprawniony do kontrolowania zgodności z prawem postanowienia organu. W zaistniałej sytuacji mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania sądowego, zobowiązującą sąd do zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i umorzenia takiego postępowania.