I SA/Lu 625/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2024 r. nr SKO.II.41/548/PP/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. , dalej: "spółka", "strona", "skarżąca", od decyzji Burmistrza Rejowca, dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji", z dnia 28 lutego 2024 r., określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 34.329 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2021 r. spółka zastosowała stawki podatku przewidziane dla gruntów oraz budynków pozostałych. Za 2022 r. spółka nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości. Jak ustalił organ pierwszej instancji, spółka aktem notarialnym z dnia 24 maja 2019 r. nabyła nieruchomość położoną w Z. w skład, której wchodzi działka gruntu nr [...] o powierzchni 23.666 m2, udział 1/5 w działce nr [...] o powierzchni 1.715 m2 i budynki. Ponieważ strona w toku postępowania podnosiła, że podpisała umowę o dofinansowanie projektu w ramach "Powstania Innowacyjnego Centrum Badawczo Rozwojowego'’ i do opodatkowania jej gruntów oraz budynków nie powinna mieć zastosowania stawka jak dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiot działalności spółki obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, a nieruchomość wchodzi w skład jej przedsiębiorstwa. Nie posiada ona natomiast statusu centrum badawczo-rozwojowego. Z kolei przeprowadzone w dniu 16 lutego 2022 r. oględziny nieruchomości potwierdziły, że spółka dokonuje nakładów na nieruchomość podnosząc jej walory użytkowe, przez co nieruchomość nadaje się do funkcjonalnego powiązania z przedsiębiorstwem. Zdaniem organu pierwszej instancji, prowadzenie na nieruchomości prac budowlanych i remontowych, nie stanowi o wyłączeniu nieruchomości z przedsiębiorstwa spółki. Z tego względu wysokość podatku od nieruchomości za 2022 r. przypadającego od spółki wynosi: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 24.009 m2 x 0,90 zł: 12 m-cy x 1 m-c = 1.800,68 zł oraz 24.624 m2 x 0,90 zł: 12 m-cy x 11 m-cy = 20.314,80 zł; od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 604 m2 x 18,50 zł = 11.174 zł; od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: 52.000 zł x 2% = 1.040 zł; razem: 34.329 zł. Odwołując się od decyzji Burmistrza spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dla oceny zakwalifikowania gruntu, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy sam fakt posiadania przez podmiot będący przedsiębiorcą w oderwaniu od celu i sposobu wykorzystania; art. 6 ust. 3 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę opodatkowania oraz sposobu korzystania z przedmiotu opodatkowania, co nastąpiło z chwilą nabycia gruntu i rozpoczęcia prac budowlanych objętych działalnością B+R; § 1 pkt 1 lit. a uchwały nr XVII/177/2021 Rady Miasta Rejowiec z dnia 15 października 2021 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przy wydaniu decyzji; § 2 pkt 1 lit. c wskazanej uchwały poprzez jego niezastosowanie. Spółka zarzuciła także naruszenie prawa procesowego: art. 120 i 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "o.p." Uzasadniając odwołanie strona akcentowała, że będąca jej własnością nieruchomość nie jest wykorzystywana i nie może być wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą. Jest ona bowiem odpowiedzialna z tytułu umowy dotyczącej realizacji projektu B+R. Naruszenie postanowień tej umowy oznaczałoby dla spółki sankcje z tytułu nienależytego wykonania umowy. Na nieruchomości spółka realizuje przedsięwzięcie polegające na budowie "Innowacyjnego Centrum Badawczo Rozwojowego" w ramach realizowanego "Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój", którego celem jest prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza, organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2 oraz 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dla prawidłowej wykładni przytoczonych przepisów prawa materialnego istotne znaczenie mają rozważania i dyrektywy interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 24 lutego 2021, sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku (właściwą dla działalności gospodarczej) jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które jednak nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Niezgodne z Konstytucją jest więc opodatkowanie wyższą stawką gruntów lub budynków niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej, wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Biorąc pod uwagę wskazania zawarte w tym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej, a także charakter rzeczy wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym jednak przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, że pojęcie związania z działalnością gospodarczą nie jest tożsame z pojęciem "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej", ujętym w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Zgodnie z utrwalonymi już poglądami doktryny i orzecznictwa to właśnie zajęcie, czyli wykorzystywanie, oznacza faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej na danej nieruchomości. Zakres znaczeniowy pojęcia "związania gruntów i budynków i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest natomiast znacznie szerszy i tylko tego pojęcia prawnego dotyczył powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Brak zajęcia (wykorzystania) nieruchomości lub jej części na działalność gospodarczą nie powoduje zaś, że znika jej związanie z działalnością gospodarczą. Odnosząc powyższe do ustalonego stanu faktycznego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło stanowisko, że opodatkowane grunty, budynki i budowle wchodzą w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez spółkę, przedmiot działalności spółki obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, a także, iż są one funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez spółkę. Na dzień wydania decyzji spółka nie posiada statusu centrum badawczo- rozwojowego i nie korzysta ze zwolnień podmiotowych, bądź przedmiotowych ustanowionych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zakres prowadzonej przez nią działalności jest szeroki, tym nie mniej poza działalnością gospodarczą, spółka nie prowadzi innej działalności. Organ odwoławczy podał także, że wyniki projektu B+R mają służyć celom gospodarczym podatnika. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka zarzuciła, po pierwsze, naruszenie prawa materialnego: 1) 145 §1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., polegające na błędnej wykładni zakwalifikowania gruntu, jako związanego z dzielnością gospodarczą, poprzez przyjęcie, że nieruchomość jest wykorzystywana, zajęta i potencjalnie może być wykorzystywana na cele gospodarcze, w oderwaniu od celu i sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania przez podatnika; 2) 145 § 1 lit. a w zw. art. 6 ust. 3 u.p.o.l., poprzez jego nie zastosowanie, w sytuacji gdy nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę opodatkowania oraz zmianę sposobu korzystania przedmiotu opodatkowania z chwilą nabycia gruntu i rozpoczęcia prac budowlanych objętych działalnościom B+R. (art. 6 ust. 3 u.o.p.l.); 3) 145 §1 lit. a §1 pkt 1 lit. a uchwały nr XXVI1/177/2021 Rady Miasta Rejowiec z dnia 15 października 2021 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie stawek opodatkowania nieruchomości związanej wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej; 4) 145 § 1 lit. a § 1 pkt 2 lit. b powołanej uchwały, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie stawek opodatkowania nieruchomości związanej wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej; 5) 145 § 1 lit. a § 1 pkt 1 lit. c tej uchwały poprzez jego niezastosowanie przy wydaniu decyzji przez przyjęcie stawki opodatkowania dla budynków nieruchomości pozostałych; 6) 145 § 1 lit. a § 1 pkt 1 lit. e wskazanej uchwały poprzez jego niezastosowanie przy wydaniu decyzji przez przyjęcie stawki opodatkowania dla budynków nieruchomości pozostałych. Po drugie, skarżąca zarzuciła, jako naruszenie prawa procesowego, naruszenie art. 120, art. 122 w zw. z art. 187 u.p.o.l. mające istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na uchybienia postępowania dowodowego. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła, na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a", o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie na podstawie art. 135 p.p.s.a rozważenie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność skarżącego, a także przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy: raportu łącznego z realizacji prac B+R w ramach agendy badawczej spółki, raportu za okres od kwietnia do sierpnia 2022 r. z realizacji prac B+R w ramach agendy badawczej spółki, wyciągu z ewidencji środków trwałych, kopii aktu założycielskiego spółki, przesłuchanie prezesa zarządu spółki na okoliczność wykazania, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak również, że na czas realizacji projektu nawet potencjalnie nie może być ani zajęta, ani wykorzystywana na działalność gospodarczą podatnika. Spółka wniosła też o zwrot kosztów sądowych. Uzasadniając skargę spółka akcentowała, że w KRS posiada wpisaną działalność badawczą i rzeczywiście prowadzi prace badawcze, więc innego rodzaju działalność niż działalność gospodarcza. Brak jej jedynie statusu centrum badawczo-rozwojowego. Zdaniem skarżącej z umowy zawartej z Ministrem Rozwoju i Technologii wynika dla spółki zakaz prowadzenia działalności i wykorzystywania nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Umowa ta, jak uważa spółka, stanowi obiektywną i niedającą się przewidzieć przeszkodę wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzone przez spółkę prace remontowo-budowlane stanowią element prac badawczo-rozwojowych w ramach realizowanego projektu. Zdaniem spółki, organy podatkowe pominęły okoliczność, że przedmiot opodatkowania jest wyłączony z możliwości przeznaczenia go na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie realizacji projektu oraz uzyskiwania zarobków z przedmiotu opodatkowania przez podatnika, na podstawie zawartej umowy o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej zakupu nieruchomości i budowy centrum badawczo-rozwojowego, w ramach działalności B+R. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak zaś wynika co do gruntów z ustępu 2. tego artykułu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Art. 1a ust. 1 pkt 3 przewiduje, iż grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą stanowią grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2a. W odniesieniu do gruntów, budynków i budowli należących do spółki nie zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Właściwy, tj. zgodny z wzorcem wynikającym z ustawy zasadniczej państwa sposób rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (...) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Ze wskazanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wynika, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na jej charakter, nie jest wystarczający do uznania związku tej nieruchomości z prowadzoną przez posiadacza działalnością gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał natomiast, że związek gruntu, budynku lub budowli z działalnością gospodarczą, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być zatem uznane za związane z tą działalnością. Dla stwierdzenia związku gruntów, budynków lub budowli z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, a także ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli) wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 895-898/21). W wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21, a zatem wyroku wydanym po ogłoszeniu powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55ą kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej we wskazanym rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Art. 7 ust. 2 pkt 5a u.p.o.l przewiduje zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych w przepisach o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania zajętych na cele prowadzonych badań i prac rozwojowych. W pkt 5b ustawodawca przewidział zaś zwolnienie podatkowe dla Centrum "B" i instytutów działających w ramach Sieci Badawczej "B", z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje natomiast zwolnienia przedmiotowego od podatku od nieruchomości ze względu na wykorzystywanie gruntów, budynków bądź budowli na cele deklarowanie przez skarżącą. Zwolnienia takiego nie przewiduje również uchwała Nr II/6/2006 Rady Gminy Rejowiec z dnia 5 grudnia 2006 roku w sprawie wprowadzenia zwolnień od podatku od nieruchomości na terenie gminy R. (Dz.Urz. Woj. Lub. z 2007 r. Nr 11, poz. 368, ze zm.). Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że z treści znajdującej się w aktach podatkowych informacji z ewidencji gruntów i budynków wg stanu na 17 listopada 2023 r. wynika, że objęte opodatkowaniem grunty działek należących do spółki, zaklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków do terenów przemysłowych (Ba). Powierzchnia jednej działki wynosi 23.666 m2, a drugiej 958 m2. W załączniku do deklaracji złożonej przez spółkę na podatek od nieruchomości za 2021 r. wykazała ona z kolei grunty przeznaczone wyłącznie pod działalność badawczo-rozwojową z zakazem prowadzenia działalności gospodarczej o powierzchni 23.666 m2 i 343 m2, budynki przeznaczone pod działalność B+R o powierzchni użytkowej 604 m2 oraz wiaty o wartości 52.000 zł. W dniu 16 stycznia 2024 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości spółki w Z.. Na wezwanie organu pierwszej instancji spółka przedłożyła ewidencję środków trwałych. W rozpoznawanej sprawie nie są sporne między stronami postępowania przed sądem administracyjnym podstawy opodatkowania gruntów, budynków i budowli. W postępowaniu podatkowym ustalone zostały one na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w części zgodnie z deklaracją spółki, jako podatnika, złożoną na 2021 r. Na 2022 r. spółka nie złożyła deklaracji podatkowej. W rejestrze przedsiębiorców KRS, skarżąca wpisała, jako przedmiot działalności: produkcję papieru falistego i tektury falistej oraz opakowań z papieru i tworzyw; przetwarzanie i unieszkodliwianie odpadów, odzysk surowców, roboty budowlane, roboty związane z budową rurociągów, linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, rozbiórkę i przygotowywanie terenów pod budowę, doradztwo związane z zarządzaniem, działalność w zakresie architektury i inżynierii oraz związane z nią doradztwo techniczne, badania i analizy techniczne oraz magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów. Z treści KRS wynika zatem, że spółka jest przedsiębiorcą i poza prowadzeniem działalności gospodarczej, nie prowadzi innej działalności. Z umowy spółki wynika, że zakres jej działalności obejmuje także badania naukowe i prace rozwojowe. Z wyjaśnień prezesa zarządu wynika, że zamiarem spółki jest komercjalizacja wyników badań prowadzonych na nieruchomości objętej opodatkowaniem. Na nieruchomości objętej opodatkowaniem skarżąca realizuje przedsięwzięcie polegające na budowie "Innowacyjnego Centrum Badawczo-Rozwojowego firmy "A"" w ramach realizowanego Programu Operacyjnego "Inteligentny Rozwój", którego celem, jak deklaruje prezes zarządu skarżącej, jest prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej. Nie ma natomiast wątpliwości, że skarżąca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego. Z umowy z dnia 3 grudnia 2018 r. zawartej z Ministrem Inwestycji i Rozwoju o dofinansowanie projektu "Powstanie Innowacyjnego Centrum Badawczo-Rozwojowego firmy "A"" w ramach Programu Operacyjnego "Inteligentny Rozwój", na którą skarżąca się powołuje, wynika obowiązek beneficjenta realizacji projektu na podstawie zakresu finansowo-rzeczowego projektu. Zauważyć jednocześnie trzeba, że w podstawach prawnych działania stron zawierających umowę wymienione jest m.in. z rozporządzenie Ministra Gospodarki dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej na inwestycje typu centra badawczo-rozwojowe przedsiębiorców w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, 2014-2020 (Dz.U. poz. 787). Z kolei z treści tego rozporządzenia wynika m.in., że pomoc w ramach tego programu udzielana jest przedsiębiorcom, nieruchomość nabywana ze środków pomocowych będzie służyła wyłącznie realizacji projektu, zgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie o dofinansowanie projektu, a nabywane aktywa przedsiębiorcy pozostaną w jego przedsiębiorstwie przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia realizacji projektu. Na stronie "Centrum Badawczo Rozwojowego firmy "A" w Z." spółka informuje o zastosowanej najnowocześniejszej technologii, zaawansowanych rozwiązaniach technicznych oraz że "wychodzi naprzeciw potrzebom rynkowym świadcząc usługi na europejskim poziomie". W ocenie Sądu, biorąc to wszystko pod uwagę, podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym do opodatkowania gruntów i budynków należących do skarżącej, znajdujących się w Z., zastosowanie znajdują stawki podatkowe właściwe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a opodatkowaniem, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, objęte są także znajdujące się tam budowle. Niewątpliwie bowiem skarżąca spółka ma status przedsiębiorcy, zaś wskazane grunty, budynki i budowle są składnikami przedsiębiorstwa spółki. Objęte opodatkowaniem grunty, budynki i budowle należące do spółki niewątpliwie nie mają charakteru niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej. Zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 3 u.p.o.l. ze względu na zmianę sposobu korzystania z przedmiotu opodatkowania z chwilą jego nabycia i rozpoczęcia prac budowlanych objętych działalnością B+R. Nabycie przez skarżącą nieruchomości w Z. nastąpiło w 2019 r., zaś prowadzenie na nieruchomości robót budowlanych nie powoduje samo w sobie, że nieruchomość ta przestaje być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla porządku dodać można, że zgodnie z treścią wskazanej wyżej umowy o dofinansowanie projektu, okres kwalifikowalności wydatków dla projektu rozpoczął się 1 grudnia 2018 r., zakończył się 30 czerwca 2020 r. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów uchwały Rady Miasta Rejowiec określających stawki podatkowe w podatku od nieruchomości. W toku postępowania nie zostały naruszone przepisy postępowania. Zgromadzony został i oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego materiał dowodowy, pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera wskazywanego w skardze jako naruszony art. 145, zaś zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z przesłuchania prezesa spółki. Ponieważ zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie znalazł zaś innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, po rozpatrzeniu sprawy zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 151 powołanej ustawy, oddalił skargę.