I SA/Lu 63/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.),, Sędzia NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. i ustalenia od tego przychodu podatku dochodowego I. oddala skargę; II. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych z tytułu nieuiszczonego wpisu, od którego skarżący był zwolniony. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania H. H. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] grudnia 1998r. nr [...] w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. w kwocie 10.443,75 zł i ustalenia od tego przychodu podatku dochodowego w wysokości 20% tj. w kwocie 2.088,80 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w dniu 31 lipca 2006 r. do Izby Skarbowej wpłynął wniosek podatnika z dnia 20 maja 2006 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. w kwocie 10.443,75 zł i ustalenia od tego przychodu podatku dochodowego w wysokości 20% tj. w kwocie 2.088,80 zł. W związku z tym, na podstawie przepisu art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wznowił postępowanie celem stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowych stanowiących podstawę do wzruszenia wymienionej w żądaniu decyzji. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia wskazanej decyzji Izby Skarbowej argumentując, iż w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki określone w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, które ewentualnie pozwalałyby na uchylenie w całości bądź w części przedmiotowej decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. H. H. odwołał się od tej decyzji wnosząc o "unieważnienie" decyzji ostatecznej wydanej przez Izbę Skarbową w dniu [...] marca 1999 r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] grudnia 1998 r. określającą wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. w kwocie 10.443,75 zł i ustalającą od tego przychodu podatek dochodowy w wysokości 20% przychodu tj. w kwocie 2.088,80 zł. Podnosił, iż w roku 1996 nie prowadził działalności gospodarczej, a organy podatkowe oparły swe decyzje na umowach sprzedaży drzewa "ze sfałszowanym podpisem i pismem", a jednocześnie "Urząd Skarbowy odmówił wydania oryginałów umów celem zbadania pisma przez grafologa". Podnosił również, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie posiadając dowodów oddalił składaną przez niego skargę na decyzję Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując sprawę podniósł, iż przepis art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli zaistniała w sprawie co najmniej jedna z następujących przesłanek: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wskazał przy tym, iż instytucja wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną wynikająca z przepisu art. 240 ordynacji podatkowej jest jedną z nadzwyczajnych formą eliminacji z obiegu prawnego wadliwych decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania jest w postępowaniu podatkowym postępowaniem szczególnym, stanowiącym odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych wynikającej z art. 128 ordynacji podatkowej. Celem wznowienia postępowania podatkowego jest konieczność sprawdzenia czy w danej sprawie zaistniała jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej i czy przesłanka ta miała wpływ na treść wydanej przez organ podatkowy decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania podatkowego jako instytucja dająca możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej w żadnym razie nie może zastępować postępowania podatkowego. Tym samym pamiętać należy, iż wyliczone w sposób wyczerpujący podstawy wznowienia postępowania we wspomnianym wyżej art. 240 § 1 ordynacji podatkowej nie dopuszczają wykładni rozszerzającej. Wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę nie wymienioną wart. 240 § 1 ordynacji podatkowej, jak i rozszerzającą wykładnię podstaw wyliczonych w tym przepisie stanowi naruszenie zakreślonych ram wznowienia postępowania, kwalifikowanych jako rażące naruszenie prawa. W postępowaniu wznowieniowym działanie organów podatkowych ogranicza się jedynie do badania czy w danej sprawie zachodzą przesłanki o których wyżej mowa i jaki wpływ te przesłanki mają na treść decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wskazał również, iż we wniosku z dnia 20 maja 2006 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. podatnik wskazywał, iż organy podatkowe popełniły, jak to określił, "bezprawie" podnosząc jednocześnie, iż jest w posiadaniu dowodów potwierdzających popełnione przez organy w prowadzonym postępowaniu zarówno podatkowym jak i odwoławczym, nieprawidłowości oraz na fakt, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. został uniewinniony. Tak sformułowany wniosek pozwalał domniemywać, iż została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą wyżej decyzją ostateczną określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, dlatego też organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wzywając do przedłożenia dowodów wskazujących na popełnione nieprawidłowości przez organy podatkowe, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wskazaną decyzją ostateczną Izby Skarbowej. W piśmie z dnia 4 września 2006 r. H. H. nie wskazał żadnych "nowych" dowodów, o których wspominał we wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy wskazał również, iż na brak tych dowodów wskazują także składane przez podatnika w dniu 6 i 21 września 2006 r. oświadczenia. W tym kontekście, Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, iż strona która domaga się wznowienia postępowania ponieważ dowód okazał się fałszywy zobowiązana jest przedłożyć organowi podatkowemu dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany (wyroki WSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. III SA 1924/03; z dnia 23 marca 2004 r., sygn. III SA 2545/02). Okoliczność sfałszowania dowodu spełniającą przesłankę wynikającą z przepisu art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej można uznać za spełnioną jeśli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, to znaczy jeżeli oczywistość fałszu daje się ustalić bez konieczności przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie takiej okoliczności nie stwierdzono. W tym względzie, organ odwoławczy podniósł również, iż okoliczność rzekomego fałszowania dowodów sprzedaży drzewa była wskazywana przez skarżącego w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu podatkowym, jak również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zakończonym wyrokiem z dnia 7 lipca 2000r. sygn. akt. I S.A./Lu 481/99. Oznacza to, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym również umowy sprzedaży na których sfałszowanie się powołuje we wniosku podlegały ocenie zarówno przez organy podatkowe, jak i Naczelny Sądu Administracyjny. Materiał dowodowy zabrany w sprawie zarówno w ocenie organów podatkowych jak i Sądu nie potwierdzał zasadności zarzutu sfałszowania dowodów sprzedaży drewna. Wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 4 sierpnia 2000r. sygn. akt [...], który zapadł w sprawie karno - skarbowej nie dotyczył zaś postępowania zakończonego przedmiotową decyzją ostateczną Izby Skarbowej, co prowadzi do wniosku, iż rozstrzygnięcie Sądu jest bez znaczenia dla sprawy. W związku z tym, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie nie ziściły się przesłanki określone przepisem art. 240 § 1 pkt 1 - 7 ordynacji podatkowej uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. w kwocie 10.443,75 zł i ustalenia od tego przychodu podatku dochodowego w wysokości 20% tj. w kwocie 2.088,80 zł. H. H. wystąpił ze skargą na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Decyzji tej zarzucał naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj. art. 122 ordynacji podatkowej przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i działanie w istocie dowolne, w ten sposób, iż pominięto w sprawie istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego; art. 177 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi argumentował, iż wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istnieją przesłanki do uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. W tym kontekście wywodził, iż prawnie relewantną przesłanką wznowieniową w przedmiotowej sprawie uzasadniającą uchylenie przedmiotowej decyzji ostatecznej jest uniewinniający wyroku sądu karnego. Wywodził, iż prawomocny wyrok uniewinniający od dokonania zarzucanych mu czynów odnosi się do czynów, które były przedmiotem postępowania podatkowego zakończonego orzeczeniem o powstaniu przedmiotowej zaległości, jakkolwiek nie kwestionował, iż orzeczenie takie nie ma bezpośredniego wpływu na sprawę podatkową (konkretnie istnienie bądź nieistnienia zaległości podatkowych), albowiem samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego (art. 8 § 1 k.p.k.) nie uprawnia go do dokonywania dowolnych ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego. W związku z tym wywodził, iż nie ponosi żadnej winy w powstaniu zaległości, a sąd karny nie przypisał mu nawet nieumyślności w formie niedbalstwa lub niestaranności. Odwołując się w tym kontekście do zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, konfrontował ją z tym, iż sąd karny zrealizował naczelną zasadę postępowania karnego, aby osoba niewinna nie została skazana. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż decyzje te prawa nie naruszają. Za punkt wyjścia tej oceny przyjąć należy to, iż wydane one zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych. Nastąpiło to, w związku z wystąpieniem skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 1996 r. w kwocie 10.443,75 zł i ustalenia od tego przychodu podatku dochodowego w wysokości 20% tj. w kwocie 2.088,80 zł. Przedmiot żądania wnioskodawcy determinował więc tryb postępowania w sprawie. Był nim tryb uregulowany przepisami Rozdziału 17 - "Wznowienie postępowania" – ustawy Ordynacja podatkowa, a więc jeden spośród nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych. W tym kontekście podkreślić należy, iż skoro instytucja nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych stanowi wyjątek od wyrażonej w przepisie art. 128 ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznych, to ze swej istoty charakteryzować się musi sobie tylko właściwymi cechami. Wykładnia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie odnoszącym się do regulowanych nimi instytucji nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych (wznowienie postępowania podatkowego, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej), ustalenia doktryny prawa, jak również utrwalone stanowisko orzecznictwa sądowego prowadzą do wniosku, iż przedmiotem postępowań prowadzonych w tym trybie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do jej istoty. Postępowanie nadzwyczajne, nie jest bowiem ze swej istoty postępowaniem merytorycznym i w postępowanie takie nie może się przerodzić. Stanowiłoby to bowiem naruszenie, wyrażonej w przepisie art. 127 ordynacji podatkowej, zasady dwuinstancyjności postępowania. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest sprawa odrębna w stosunku do sprawy rozpoznawanej w trybie zwykłym. Celem tego postępowania jest zaś, determinowana szczegółowymi przepisami Rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej i na podstawie określonych nimi kryteriów, weryfikacja decyzji ostatecznej. Jak wskazano, zaskarżona decyzji oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w trybie przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przepis art. 240 § 1 ordynacji podatkowej enumeratywnie wylicza podstawy wznowienia postępowania. Ich istnienie albo brak ich istnienia jest przedmiotem badania w postępowaniu wszczętym postanowieniem wydanym w trybie przepisu art. 243 ordynacji podatkowej. Jak wynika z przepisu § 2 art. 243, postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Forma i treść rozstrzygnięcia organu podatkowego w tym postępowaniu determinowana jest treścią przepisu art. 245 ordynacji podatkowej. Podkreślenia przy tym wymaga, iż wyliczone wyczerpująco podstawy wznowienia postępowania (art. 240 § 1 ordynacji podatkowej) nie podlegają wykładni rozszerzającej, co gdyby nastąpiło kwalifikowane byłoby, jako rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem ustaleń organów podatkowych w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącego było ustalenie istnienia albo też nieistnienia przesłanki, o której stanowi przepis art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, tj. dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się sfałszowane. W rozumieniu przywołanego przepisu, zaistnienie wskazanej nim podstawy wznowienia postępowania zachodzi o tyle, o ile: 1) fałsz dotyczy dowodu istotnego, tj. dowodu który miał wpływ na wynik sprawy; 2) fałsz został stwierdzony orzeczeniem sądu, chyba że, ziszczą się przesłanki określone w przepisie art. 240 § 2 lub § 3 ordynacji podatkowej umożliwiające wznowienie postępowania wobec oczywistego sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa albo w związku z brakiem możliwości wszczęcia postępowania sądowego w sprawie sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Argumentację i zarzuty skargi rozpatrywać więc należy w kontekście wskazanej normatywnej treści przepisu art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Konfrontując ją ze stanowiskiem zawartym w skardze stwierdzić należy, że brak jest podstaw, aby uznać, iż organy podatkowe w toku postępowania wznowieniowego naruszyły przepis art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż wymieniona w nim podstawa wznowienia postępowania nie zaistniała. Według Sądu, wbrew wywodom skargi, stanowisko organów podatkowych uznać należy za trafne i prawidłowe. Z akt sprawy wynika, iż skarżący we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 maja 2006 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r., jak podstawy uzasadniające wznowienie wskazywał "bezprawie" organów podatkowych podnosząc jednocześnie, iż jest w posiadaniu dowodów potwierdzających popełnione przez organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu zarówno podatkowym jak i odwoławczym, nieprawidłowości oraz to, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. został uniewinniony. Podnosił również, iż w roku 1996 nie prowadził działalności gospodarczej, a organy podatkowe oparły swe decyzje na umowach sprzedaży drzewa "ze sfałszowanym podpisem i pismem", a jednocześnie "Urząd Skarbowy odmówił wydania oryginałów umów celem zbadania pisma przez grafologa". Wskazywał także, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie posiadając dowodów oddalił składaną przez niego skargę na decyzję Izby Skarbowej. Słusznie więc, wobec tego rodzaju jednoznacznej treści żądania wnioskodawcy organ podatkowy uznał, iż została spełniona przesłanka uzasadniająca wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą wyżej decyzją ostateczną określoną przepisem art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. W związku z tym też, organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dowodów i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją ostateczną Izby Skarbowej. W kontekście oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji znamiennej jest to, że w piśmie z dnia 4 września 2006 r. H. H. nie wskazał żadnych "nowych" dowodów, na które powoływał się we wniosku o wznowienie postępowania, jak również nie podał ich w składanych w dniu 6 i 21 września 2006 r. oświadczeniach. Z akt sprawy wynika, że działania podjęte w tym względzie przez organy podatkowe również nie ujawniły istnienia przesłanki wznowieniowej wskazywanej przez skarżącego we wniosku, ani też żadnej innej, która mogłaby uzasadniać podważenie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] marca 1999 r. Według Sądu, gdy skonfrontować wyżej przywołane przepisy ustawy Ordynacja podatkowa z ustaleniami stanu faktycznego sprawy, które w żadnym razie nie potwierdziły istnienia przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 ordynacji podatkowej brak jest podstaw, aby kwestionować wydane w sprawie rozstrzygnięcia odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 1999. Poza sporem jest bowiem, iż w toczącym się postępowaniu dowodowym nie zostało wykazane, aby dowody, na których podstawie ustalone zostały okoliczności faktyczne istotne dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną z [...] marca 1999 r. okazały się fałszywe. Nie zostało w żaden sposób potwierdzone istnienie tej przesłanki, we wskazanym wyżej jej rozumieniu, ani też nie ziściły się okoliczności, o których stanowi przepis art. 240 § 2 lub § 3 ordynacji podatkowej. W tym względzie podkreślić należy, iż strona wnosząca o wznowienie postępowania na wskazanej podstawie zobowiązana jest przedłożyć organowi podatkowemu dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany (wyroki WSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. III SA 1924/03; z dnia 23 marca 2004 r., sygn. III SA 2545/02) chyba, że - jak to już wyżej wyjaśniono, a co nie miało jednak miejsca w przedmiotowej sprawie – w sprawie zrealizuje się hipoteza przepisu art. 240 § 2 lub § 3 ordynacji podatkowej. W tym kontekście podkreślić również należy, iż kwestia odnosząca się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności fałszowania dowodów sprzedaży drzewa była przedmiotem oceny i analizy w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu podatkowym, jak również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zakończonym wyrokiem z dnia 7 lipca 2000r. sygn. akt. I SA/Lu 481/99. W postępowaniach tych, zarzuty te nie zostały jednak w żaden sposób potwierdzone. Wbrew wywodom skargi, za niezasadny uznać należy również zarzut pominięcia w sprawie dowodu w postaci wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 4 sierpnia 2000 r. sygn. akt [...]. Analiza treści tego wyroku, zwłaszcza zaś treści zarzutu stawianego H. H. – od którego został uwolniony - i porównanie go z sentencją i uzasadnieniem ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z [...] marca 1999 r., o uchylenie której wnosił, prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż przedmiotowy wyrok nie dotyczył postępowania (sprawy podatkowej) zakończonego przedmiotową decyzją ostateczną Izby Skarbowej. W związku z tym stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Z. jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Według Sądu, nie jest również zasadny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zarzut zaniechania zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wbrew wywodom i argumentom skargi, przepisy art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie zostały naruszone i nie doznały również żadnego uszczerbku wyrażone w nich zasady. Wszak przecież, organ podatkowy I instancji rozpatrzył wniosek skarżącego złożony w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 1999 r. i wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w celu zbadania czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej uzasadniające wzruszenie kwestionowanej decyzji. W postępowaniu tym organy podatkowe zebrały i przeanalizowały cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia celu i przedmiotu prowadzonego postępowania. Uczyniły to czyniąc zadość przepisom art. 187 § 1 i art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji, stosownie do poczynionych ustaleń, w sprawie tej rozstrzygnęły w sposób zgodny z przepisem art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, a to w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy. W świetle powyższego, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem. Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę H. H. uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.