I SA/Lu 631/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr 0601-IEE.7192.156.2023.2 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Biłgoraju z 5 lipca 2023 r. znak: 0603-SEE.711.6.2022.PW.3 w sprawie umorzenia w części postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec R. G. na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonej należności za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu wykonawczego w pozostałym zakresie. Jak wynika z jego uzasadnienia, Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wystawił na skarżącego tytuły wykonawcze o numerach: - DWN.WW.TW.206.PS.2021 z 11 czerwca 2021 r., obejmujący należności w dofinansowaniu do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wynikające z decyzji z 30 marca 2021 r. nr DRP.WPAV.411.2560.2021.PPI, - DWN.WW.TW.2H.PS.2021 z 21 czerwca 2021 r., obejmujący należności w dofinansowaniu do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wynikające z decyzji z 16 października 2020 r. nr DRP.WPAV.411.2917.2020.TG. Tytuły te zostały przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Biłgoraju, jako właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu, w celu ich realizacji. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 16 lipca 2021 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w C. . Odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami. tytułów wykonawczych zostały mu doręczone w dniu 21 lipca 2021 r. (przesyłkę odebrał dorosły domownik). Bank zawiadomił o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków. Pismem z 26 lipca 2021 r. skarżący za pośrednictwem organu egzekucyjnego wniósł do wierzyciela zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny przy piśmie z 28 lipca 2021 r. znak: 0603-SEE.711.101.2021 przekazał zarzuty wierzycielowi, tj. Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który postanowieniami z 8 września 2021 r. je oddalił. W dniu 2 lutego 2022 r. skarżący wystąpił o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji. Postanowieniem z 24 lutego 2022 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie postanowieniem z 4 kwietnia 2022 r. znak sprawy: 0601-IEE.711.81.2022.2 utrzymał w mocy postanowienie, odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Następnie zawiadomieniem z 8 kwietnia 2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2022 r. ZUS Oddział w [...] zawiadomił, że od maja 2022 r. będzie realizować zajęcie wierzytelności. Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 4 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z 7 września 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 310/22 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z 24 lutego 2022 r., wskazując w jego uzasadnieniu, że organ egzekucyjny powinien zbadać, czy i w jakim zakresie odsetki za zwłokę nie mogły być naliczane ze względu na opóźnienia w wydawaniu decyzji przez organy obydwu instancji i w razie takiego ustalenia powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne w odpowiednim zakresie. W międzyczasie w dniu 22 lipca 2022 r. organ egzekucyjny wyegzekwował całą należność dochodzoną tytułem wykonawczym DWN.WW.TW.211.PS.2021. W konsekwencji wyżej wskazanego wyroku organ egzekucyjny ponownie rozpatrzył żądanie skarżącego z 2 lutego 2022 r., doprecyzowane pismem z 24 stycznia 2023 r. i postanowieniami z 14 kwietnia 2023 r.: • 0603-SEE.711.6.2022.PW.1 umorzył w części postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.206.PS.2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonych należności za okres od 13 marca 2017 r. do 21 kwietnia 2021 r. oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu w pozostałym zakresie; • 0603-SEE.711.6.2022.PW.2 umorzył postępowanie w sprawie wniosku z 2 lutego 2022 r. w zakresie żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2011 z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na powyższe postanowienia skarżący złożył zażalenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu złożonych zażaleń, postanowieniami z 6 czerwca 2023 r.: • 0601-IEE.7192.88.2023.6 utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z 14 kwietnia 2023 r. znak: 0603- SEE.711.6.2022.PW.1, • 0601-IEE.7192.89.2023.2 uchylił postanowienie organu egzekucyjnego z 14 kwietnia 2023 r. znak: 0603-SEE.711.6.2022.PW.2 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ egzekucyjny wydał postanowienie z 5 lipca 2023 r. znak 0603-SEE.711.6.2022.PW.3, którym umorzył w części postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS. 2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonej należności za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. oraz odmówił w pozostałym zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu wykonawczego. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 organ egzekucyjny prowadzi bezpodstawną i bezprawną egzekucję z jego majątku. Taka sama egzekucja była prowadzona wobec jego żony M. G. na podstawie tytułu wykonawczego DWN.WW.TW.200.PS.2021. Oba te tytuły wykonawcze dotyczą tego samego zobowiązania, określonego decyzją Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. nr DRP.WPAV.411.2917.2020.TG. Zobowiązanie określone decyzją jest zobowiązaniem byłej spółki cywilnej P. której wspólnikami byli M. i R. G., za które ponosili solidarną odpowiedzialność. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie wystawił tytuły wykonawcze oddzielnie na skarżącego i jego żonę, co było sprzeczne z art. 27 § 1 pkt. 2 w związku z art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") oraz objaśnieniami do wzorów tytułów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 kwietnia 2021 r. Tylko w przypadku odpowiedzialności solidarnej osób innych niż małżonkowie istnieje możliwość wystawienia odrębnego tytułu wykonawczego na osobę drugą. Takiej możliwości nie ma w przypadku istnienia odpowiedzialności solidarnej małżonków. Ponadto tytuł wykonawczy powinien być wystawiony na spółkę cywilną [...], a egzekucja z majątków wspólników była przedwczesna. Zdaniem skarżącego, organ egzekucyjny w sposób niewłaściwy zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z 7 września 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 310/22, co w jego ocenie uzasadnia umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW,TW.211.PS. 2021. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wskazał na przesłanki umorzenia określone w art. 59 § 1 u.p.e.a. oraz powołał dalsze jednostki redakcyjne tej regulacji (§ 2, § 4). Argumentował, że w postępowaniu prowadzonym w opisanym trybie, organ egzekucyjny powinien w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności istotne w świetle danej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego i w oparciu o te ustalenia – podjąć rozstrzygnięcie co do umorzenia postępowania. Podkreślił, że wolą ustawodawcy określającego w sposób enumeratywny sytuacje powodujące umorzenie postępowania było korzystanie z tego środka tylko i wyłącznie w przypadku faktycznego ziszczenia się przesłanek zawartych w tym przepisie. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wskazał WSA w Lublinie w wyroku z 7 września 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 310/22, nie jest usprawiedliwiony zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wywodzony z treści przepisów art. 26a, art. 49e ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 1 i 3 ustawy o PFRON. Tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie decyzji wydanych przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 26a ust. 11 ustawy o PFRON (zwrot wypłaconego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych) oraz art. 49e ust. 1 ustawy o PFRON. Zakres przedmiotowy stosowania egzekucji administracyjnej określony jest w art. 2 u.p.e.a., a stosownie do jej art. 2 § 1 pkt 1a, egzekucji administracyjnej podlegają niepodatkowe należności budżetowe. W myśl art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Egzekwowane od skarżącego należności stanowią niepodatkowe należności budżetowe (art. 2 ust. 1a u.p.e.a.) i w związku z tym, że wynikają z decyzji administracyjnej, podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 3 § 1 u.p.e.a. Okoliczność, że należności te nie zostały wymienione w art. 49 ust 1 ustawy o PERON nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 26a ust. 11 i art. 49e ust. 1 ustawy o PFRON. Przepis art. 49 ust. 3 ustawy o PFRON jest podstawą stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do egzekucji wpłat, o których mowa w art. 49 ust 1 ustawy o PFRON i podstawą do wystawienia przez Prezesa Zarządu Funduszu tytułów wykonawczych, obejmujących te należności jako wynikające bezpośrednio z przepisów prawa. Natomiast podstawą wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących zwrot dofinansowania udzielonego na podstawie art. 26a ust 1 ustawy o PFRON są decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 26a ust, 11 i art. 49a ust. 1 ustawy o PFRON. Odnosząc się do żądania zawartego w treści zażalenia dotyczącego zbadania kwestii niedopuszczalności egzekucji organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach postępowania prowadzonego z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego zagadnienie to podlegało rozstrzygnięciu w oparciu o art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Mając na względzie stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z 7 września 2022 r. w sprawie I SA/Lu 310/22, organ egzekucyjny pismem z 31 marca 2023 r. zwrócił się do wierzyciela o nadesłanie aktualizacji wymagalnych należności dochodzonych na podstawie otwartych tytułów wykonawczych DWN.WW.TW.206.PS.2021 i DWN.WW.TW.200.PS.2021 oraz wyegzekwowanych w ramach zamkniętych już postępowań prowadzonych na podstawie tytułów nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 i DWN. WW.TW.210.PS. 2021. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2023 r., złożonym w trybie art. 32aa u.p.e.a., wierzyciel wskazał okresy nienaliczania odsetek (w przypadku tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 w odniesieniu do należności pieniężnej za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r.). W konsekwencji organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia wierzyciela postanowieniem z 5 lipca 2023 r. umorzył w części postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonych należności za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy podniósł, że egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego DWN.WW.TW.211.PS.2021 została zakończona 22 lipca 2022 r. poprzez wyegzekwowanie dochodzonych kwot. Organ egzekucyjny w sposób szczegółowy przedstawił wysokość kwot wyegzekwowanych wobec skarżącego na podstawie tego tytułu wykonawczego oraz kwot wyegzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego DWN.WW.TW.210.PS.2021 w egzekucji prowadzonej wobec M. G. jako osoby solidarnie zobowiązanej. Jednocześnie wyjaśnił, że całość wyegzekwowanych kwot w zakresie należności głównej, odsetek oraz kosztów upomnienia została przekazana wierzycielowi. Z tego względu żądanie w zakresie zwrotu wyegzekwowanych na podstawie pierwotnego brzmienia tytułów wykonawczych nr DWN.WW.TW.206.PS.2021 i DWN.WW.TW.211.PS.2021 zostało przesłane wierzycielowi. Ponadto postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r. organ egzekucyjny rozliczył środki pieniężne w wysokości 190,48 zł, pozostałe w wyniku korekty kosztów egzekucyjnych, po podziale sumy uzyskanej z egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu nr DWN.WW.TW.211.PS.2021, na zaległości objęte tytułem wykonawczym DWN.WW.TW.206.PS.2021. Organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny właściwie wypełnił wskazania WSA w Lublinie. Wbrew twierdzeniom skarżącego uznał, że organ egzekucyjny dokonał oceny prawidłowości określenia w tytule wykonawczym odsetek i po stwierdzeniu, że zostały wskazane nieprawidłowo (bez przerw w ich naliczaniu) umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 w tej części, tj. w zakresie odsetek naliczonych za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. Tytuł ten zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym oznaczenie wierzyciela, wskazanie zobowiązanego i jego adresu, podstawę prawną oraz treść podlegającego egzekucji obowiązku. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. określono w nim wysokości dochodzonych należności pieniężnych za poszczególne okresy oraz terminy, od których nalicza się odsetki za zwłokę z tytułu niezapłacenia tych należności, określono rodzaj i stawkę tych odsetek. Przedmiotowy tytuł zawiera też klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Nadając tę klauzulę, organ egzekucyjny potwierdził, że tytuł został wystawiony prawidłowo. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że wystawienie tytułów wykonawczych na skarżącego oraz M. G. było nieprawidłowe. Tytułami wykonawczymi DWN.WW.TW.211.PS.2021 i DWN.WW.TW.210.PS.2021 objęto należność wynikającą z decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 16 października 2020 r. nr DRP.WPAV.411.2917.2020.TG. Zobowiązanie to zostało nałożone na wspólników spółki cywilnej P. M. G., R. G. s.c. Wspólnicy spółki cywilnej za zobowiązania spółki cywilnej odpowiadają solidarnie. Tak też zostały wystawione tytuły wykonawcze. Fakt, że wspólnicy spółki cywilnej są małżeństwem został oceniony jako nie mający znaczenia dla kwestii odrębnego wystawienia tytułów wykonawczych. Tytuły wykonawcze nie mogły zostać wystawione na [...] gdyż spółka cywilna została rozwiązana 27 czerwca 2016 r., co skarżący potwierdził w zażaleniu. Prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostało nadto zawieszone na wniosek wierzyciela, nie wpłynął również od wierzyciela wniosek o jego umorzenie. Odrębne ustawy także nie dały podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie zaistniał również przesłanka z art. 59 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a poprzez brak zapoznania skarżącego przez organ egzekucyjny ze sposobem aktualizacji, w tym z korespondencją prowadzoną z wierzycielem, organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 18 u.p.e.a. przewidziano w tym postępowaniu jedynie odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., co implikuje konieczność uwzględnienia specyfiki postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie miała tu zastosowania zasada uregulowana w art. 10 § 1 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 124 § 1 k.p.a., albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego postanowienie organu egzekucyjnego zawiera rozstrzygnięcie. W skardze do Sądu skarżący wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji w całości i umorzenie tych postępowań, zarzucił rażące naruszenie przepisów procesowego i materialnego prawa w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, a w zasadzie przesądzają o nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 10 § 1 i art. 124 § 1 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. 2. art. 29 § 1 i § 2, pkt 3 w zw. z art. 27 § 1, pkt 2 i 3, art. 27 § 2 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a. Skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w zażaleniu. Stwierdził, że dotychczas nikt mu nie wyjaśnił, co oznacza stwierdzenie, iż kwota odsetek objętych tytułem wykonawczym została zaktualizowana, w szczególności, czy wierzyciel wystawił nowy tytuł wykonawczy, czy też dokonał poprawek na tytule już wystawionym, a może wydał postanowienie o korekcie odsetek albo ograniczył się tylko do przekazania informacji pisemnej, a organ egzekucyjny sam dokonał korekty na tytule wykonawczym. W jego ocenie, zawiadomienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 3 kwietnia 2023 r. skierowane do organu egzekucyjnego jest niezgodne z prawem i nie ma znaczenia w obrocie prawnym. Żaden przepis u.p.e.a. nie wyłącza zasad postępowania określonych w art. 10. W zakresie naruszenia przepisów art. 124 § 1 k.p.a. skarżący wskazał, że rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji, a z tej w zasadzie nic nie wynika, bowiem rozstrzygnięcie nie zawiera najistotniejszej rzeczy, tj. kwoty odsetek za zwłokę, bezpodstawnie naliczonych i wyegzekwowanych oraz wobec jakiej to kwoty odsetek, zostało umorzone postępowanie egzekucyjne. Zdaniem skarżącego tytuł wykonawczy nr DWN.WW.TW.211.PS.2021, na podstawie którego jest prowadzone niniejsze postępowanie egzekucyjne zawiera szereg istotnych nieprawidłowości, skutkujących nieważnością tej egzekucji z mocy samego prawa. Sprawa naruszenia postanowień art. 27 § 1 pkt 3 k.p.a. była przedmiotem badania przez WSA w sprawie I SA Lu 310/22, w której Sąd wskazał, iż zarzuty odnoście nieprawidłowości naliczenia odsetek dotyczą wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych na niego i na nieżyjącą już żonę były w pełni uzasadnione. W tym zakresie organ egzekucyjny doszedł do błędnych wniosków wskazując, iż Sąd uznał w całości dopuszczalność prowadzonej egzekucji. Takiego stanowiska w omawianym wyroku WSA po prostu nie ma i jest to manipulacja faktami, gdyż Sąd w ogóle nie zajmował się badaniem dopuszczalności egzekucji na gruncie uregulowań zawartych art. 29 § 1 i § 1 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący wywodził, że tytuł wykonawczy nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 wystawiony został w dniu 21 czerwca 2021 r., natomiast okres, za który bezpodstawnie naliczone zostały odsetki w tym tytule to czas od dnia 5 lutego 2018 r. do dnia 15 marca 2021 r., a więc tytuł wykonawczy został wystawiony po okresie, za który bezpodstawnie naliczono odsetki, dlatego wskazany przez Prezesa Zarządu PFRON przepis u.p.e.a. nie ma tutaj jakiegokolwiek zastosowania. W zawiadomieniu, jako przyczynę nienaliczania odsetek wskazano na wyrok WSA w sprawie I SA/Lu 310/22 (część H, pkt 5.1. zawiadomienia), co jest absurdem, gdyż wyroki sądów nie tworzą nowego prawa i niczego nie zmieniają w stosunkach prawnych już istniejących. Z daty zakończenia postępowania egzekucyjnego wynika, iż zakończone zostało przed orzeczeniem Sądu, a więc nienależne odsetki zostały wyegzekwowane. Niestety organ egzekucyjny nie chce wydać decyzji, jaka faktycznie była kwota odsetek bezpodstawnie wyegzekwowana przez ten organ. Według jego oceny tylko z tego jednego tytułu wykonawczego jest to kwota bliska 11.000,00 zł. Kwota ta nie została mu zwrócona, a przecież od tych wyegzekwowanych bezpodstawnie należą się jeszcze odsetki za zwłokę, liczone od dnia zabrania tych kwot w drodze egzekucji do dnia ich zwrotu, jak również zwrot kosztów egzekucyjnych pobranych przez egzekutora od tych kwot odsetek. W zaistniałym stanie prawnym i faktycznym, jedynym rozwiązaniem prawnym jest umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego, jeżeli tytuł wykonawczy dotyczy należności spółki nieposiadającej osobowości prawnej, podaje się w nim również imiona i nazwiska oraz adresy wspólników. Ustawodawca wyraźnie stanowi, iż w tytule wykonawczym dotyczącym spółki cywilnej należy obowiązkowo wskazać spółkę jako zobowiązanego oraz dane wspólników tej spółki. Tych danych w omawianym tytule wykonawczym nie ma. W związku z powyższym organ egzekucyjny prowadzi bezpodstawną i bezprawną egzekucję. Jak wynika z treści obu tytułów wykonawczych, dotyczą one tego samego zobowiązania określonego decyzją z dnia 16 października 2020 r. nr DRP.WPAV.411.2917.2020.TG, które jest faktycznie zobowiązaniem byłej spółki cywilnej o nazwie P. Ustawodawca tylko przy odpowiedzialności solidarnej osób innych niż małżonkowie wskazał na możliwość wystawienia odrębnego tytułu na osobę drugą. Takiej możliwości nie ma w przypadku istnienia odpowiedzialności solidarnej małżonków. Skarżący nawiązał do art. 108 § 1 i art. 115 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie odwołał się swojej dotychczasowej argumentacji. W piśmie z dnia 3 stycznia 2023 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w treści odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a."), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. W tym kontekście należy wskazać, że wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., w sprawie I SA/Lu 310/22, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr 0601-IEE.711.81.2022.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 24 lutego 2022 r. nr 0603-SEE.711.6.2022.PW i zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz R. G. 100 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. W wyroku tym Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona jedynie częściowo, to jest tym zakresie, w jakim skarżący zakwestionował prowadzenie postępowania odnośnie do egzekucji odsetek. W pozostałej części skarga została uznana za nieusprawiedliwioną. W szczególności za nieusprawiedliwiony został uznany zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wywodzony przez skarżącego z treści przepisów art. 26a, art. 49e ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 1 i 3 ustawy o PFRON. Sąd wskazał, że tytuły wykonawcze wystawione zostały w oparciu o decyzje, wydane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 26a ust. 11 ustawy o PFRON (zwrot wypłaconego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych) oraz art. 49e ust. 1 ustawy o PFRON. Organ nadzoru prawidłowo wskazał, że zakres przedmiotowy stosowania egzekucji administracyjnej określony jest w art. 2 u.p.e.a. Stosownie do art. 2 § 1 pkt 1a u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Według art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Egzekwowane od skarżącego należności stanowią niepodatkowe należności budżetowe (art. 2 ust. 1a u.p.e.a.) i w związku z tym, że wynikają z decyzji administracyjnej, podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 3 § 1 u.p.e.a. Wskazywana przez skarżącego okoliczność, że należności te nie zostały wymienione w art. 49 ust. 1 ustawy o PFRON nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 11 i art. 49e ust. 1 ustawy o PFRON. Przepis art. 49 ust. 3 ustawy o PFRON jest podstawą stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do egzekucji wpłat, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy o PFRON i podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych przez Prezesa Zarządu Funduszu obejmujących te należności jako wynikające bezpośrednio z przepisów prawa. Natomiast podstawą wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących zwrot dofinansowania udzielonego na podstawie art. 26a ust. 1 ustawy o PFRON są decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 26a ust. 11 i art. 49a ust. 1 ustawy o PFRON. Za uzasadniony został uznany natomiast zarzut dotyczący prawidłowości określenia w tytułach wykonawczych terminów od których naliczane są odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Z treści tytułów wykonawczych wynika, że odsetki zostały obliczone od 20 stycznia oraz od 29 marca 2016 r., natomiast decyzje wydano 30 marca 2021 r. oraz 16 października 2020 r. W związku z tym obowiązkiem organu egzekucyjnego było zbadanie, czy w postępowaniach w sprawach o zwrot dofinansowania wystąpiły okresy, za które zgodnie z art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej nie nalicza się odsetek za zwłokę. Biorąc pod uwagę datę wydania decyzji, będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych mogą okazać się wiarygodne twierdzenia skarżącego, że odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w sprawach objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi złożono w dniu 7 czerwca 2017 r., natomiast decyzje odwoławcze zostały doręczone w dniu 28 stycznia 2020 r. Uwzględniając dwumiesięczny termin na załatwienie spraw przez organ drugiej instancji okazałoby się, że organ ten wydał decyzje ze znacznym opóźnieniem, uzasadniającym zastosowanie art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i obniżenie odsetek wykazywanych w tytułach wykonawczych. Zarzuty skarżącego dotyczyły także opóźnienia w załatwieniu sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji. Zastosowanie art. 54 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej wynika z art. 67 u.f.p., według którego do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 (środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych) stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Kwestia wysokości i zasad naliczania odsetek za zwłokę od niepodatkowych należności publicznoprawnych w razie opóźnienia w wydaniu decyzji nie jest w żaden sposób unormowana w ustawie o PFRON, k.p.a. czy w ustawie o finansach publicznych. Kwestia ta uregulowana jest natomiast w rozdziale 6 działu III Ordynacji podatkowej. Zawarty tam art. 54 określa sytuacje w których nie dochodzi do naliczania odsetek za zwłokę. Przepis ten zgodnie z art. 67 u.f.p. znajduje odpowiednie zastosowanie. Sąd wskazał, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Powyższy przepis reguluje w sposób autonomiczny kwestię sposobu naliczania odsetek. Nie reguluje natomiast zagadnień związanych z nieterminowym załatwieniem sprawy. Przepis ten wskazuje zatem wyłącznie na to, jak brak terminowego rozstrzygnięcia organu odwoławczego wpływa na sposób ustalania odsetek. W tym przypadku norma prawa materialnego (art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) opiera się na normie prawa procesowego (art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej). W sposób oczywisty regulacje zawarte w art. 139 § 3 Ordynacji i zakreślony tam termin nie ma zastosowania w ramach rozstrzygania co do zwrotu dofinansowania na podstawie art. 26a ust. 11 i art. 49a ustawy o PFRON. W tej sprawie organ związany jest bowiem terminami określonymi w k.p.a. Tym samym treść art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej powinna ulec stosownej modyfikacji w związku z zabiegiem odpowiedniego zastosowania, o którym stanowi 67 u.f.p. Modyfikacja ta powinna polegać na zastosowaniu przepisów k.p.a. dotyczących terminów załatwienia sprawy. Terminy naliczania odsetek nie są elementami decyzji, będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, w związku z czym prawidłowość określenia odsetek w tytułach wykonawczych podlega badaniu przez organ egzekucyjny. W zakresie, w jakim odsetki zostały określone nieprawidłowo, postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie po uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, powinien zbadać, czy i w jakim zakresie odsetki za zwłokę nie mogły być naliczane ze względu na opóźnienia w wydawaniu decyzji przez organy obydwu instancji i w razie takiego ustalenia powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne w odpowiednim zakresie. Zdaniem Sądu aktualnie rozpoznającego skargę, organy prawidłowo wykonały wytyczne zawarte w wyroku w sprawie I SA/Lu 310/22. Wbrew zarzutom skargi, w toku ponownego rozpatrzenia uwzględniono wskazówki Sądu wyrażone w tym orzeczeniu. Przede wszystkim zaś dla pełnej jasności sprawy wskazać trzeba, że wobec treści wskazanego na wstępie przepisu art. 153 p.p.s.a. w sprawie I SA/Lu 310/22 została przesądzona kwestia prawidłowego wszczęcia i prowadzenia egzekucji, a jedynym zarzutem, jaki Sąd uwzględnił, był ten dotyczący odsetek. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie mogą być ponownie oceniane zagadnienia, co do których wiążąco wypowiedział się już Sąd w tym wyroku. Sąd zwrócił uwagę, że z treści tytułów wykonawczych wynika, że odsetki zostały obliczone od 20 stycznia oraz od 29 marca 2016 r., natomiast decyzje wydano 30 marca 2021 r. oraz 16 października 2020 r. W związku z tym obowiązkiem organu egzekucyjnego było zbadanie, czy w postępowaniach w sprawach o zwrot dofinansowania wystąpiły okresy, za które zgodnie z art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej nie nalicza się odsetek za zwłokę, gdyż prawidłowość określenia odsetek w tytułach wykonawczych podlega badaniu przez organ egzekucyjny. W zakresie, w jakim odsetki zostały określone nieprawidłowo, postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Organ egzekucyjny, mając na względzie powyższe wskazania pismem z 31 marca 2023 r. zwrócił się do wierzyciela o nadesłanie aktualizacji wymagalnych należności dochodzonych na podstawie otwartych tytułów wykonawczych DWN.WW.TW.206.PS. 2021 i DWN.WW.TW.200.PS.2021 oraz wyegzekwowanych w ramach zamkniętych już postępowań prowadzonych na podstawie tytułów nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 i DWN.WW.TW.210.PS.2021. W zawiadomieniu z dnia 3 kwietnia 2023 r., złożonym przez wierzyciela w trybie art. 32aa u.p.e.a. wskazano okresy nienaliczania odsetek (w przypadku tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW,211.PS,2021 w odniesieniu do należności pieniężnej za okres: 01.02.2016-29.02.2016 od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. W konsekwencji takiego stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia wydał postanowienie z 5 lipca 2023 r. w przedmiocie umorzenia w części postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.W W.TW.211.PS. 2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonych należności za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.WW.TW.211.PS.2021 w pozostałym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ egzekucyjny nie miał przy tym żadnych podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w szerszym zakresie lub w całości, jak tego się on domagał. Jak stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Zgodnie zaś z art. 32aa u.p.e.a. wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o okresie, za który nie nalicza się odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej w wyniku zdarzenia zaistniałego po dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Taka sytuacja nie oznacza jednak, że tytuł wykonawczy do którego wierzyciel wnosi we wskazanym trybie zmiany jest wadliwy, gdyż nie spełnia on wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., co z kolei uzasadniałoby zastosowanie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, jak tego żądał skarżący. Regułą postępowania egzekucyjnego jest prowadzenie go na podstawie jednego tytułu wykonawczego. Wyjątki od powyższej zasady, przewidującej jeden tytuł wykonawczy w jednej sprawie (tj. dotyczącej tej samej należności) przewidziano jedynie w art. 26c i art. 26d u.p.e.a., które to sytuacje nie wystąpiły w kontrolowanym postępowaniu. Brak było zatem podstaw zarówno do uznania, że przedmiotowy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., jak i do stwierdzenia, by konieczne było wystawienie nowego, uwzględniającego przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę. Jak już wskazano, wierzyciel ma obowiązek niezwłocznie powiadamiać organ egzekucyjny o zdarzeniach, które mają wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zdarzenia te opisuje art. 32aa u.p.e.a. i należą do nich m.in. ustalenie okresu, za który nie nalicza się odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej, w wyniku zdarzenia zaistniałego po dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Takim zdarzeniem był wyrok z 7 września 2022 r., I SA/Lu 310/22. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi działanie takie nie stanowi naruszającej prawo ingerencji w treść tytułu wykonawczego. Oczywistym jest, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w części jest możliwe, jeśli okaże się, że jedynie część obowiązku nie istniała, została określona nieprawidłowo lub wygasła. Wówczas zastosowanie znajdzie art. 59 u.p.e.a. wyłącznie tylko do tej części. Organ w dalszym ciągu może prowadzić postępowanie egzekucyjne w oparciu o ten sam tytuł wykonawczy, tyle że w części, której nie obejmuje postanowienie o umorzeniu postępowania. Prawidłowe zatem jest stanowisko organów rozstrzygających w niniejszej sprawie co do konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego jedynie w części, tj. w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonych należności za okres za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. Do umorzenia postępowania w części dochodzi wówczas, gdy niedopuszczalne jest egzekwowanie niektórych obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym, co miało miejsce w sprawie w zakresie odsetek za wskazany okres. Nie uzasadniało to jednak umorzenia postępowania w całości. Tym samym za zupełnie nietrafne należało uznać zarzuty wskazujące na niewykonanie zaleceń Sądu. Wręcz przeciwnie, opisane wyżej działania oraz treść zaskarżonych postanowień stanowią wynik realizacji zaleceń zawartych w powołanym wyroku z 7 września 2022 r. Wadliwość wskazania wysokości odsetek przez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu stanowiła podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego w części, a nie weryfikacji tej wadliwości poprzez umorzenie tego postępowania w całości i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Jednocześnie nie ma racji skarżący wskazując, że organ egzekucyjny samodzielnie winien zbadać zagadnienie prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę od dochodzonej należności, zamiast opierać się na informacjach przekazanych przez wierzyciela. Należy dostrzec, że to Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych prowadził postępowanie odwoławcze zakończone decyzją 16 października 2020 r. nr DRP.WPAV.411.2917.2020.TG i to on był w posiadaniu informacji, czy odwołanie zostało załatwione w terminie ustawowym, jak również znał datę doręczenia decyzji organu odwoławczego. Okoliczności te pozwalają określić, czy i kiedy miały miejsce przerwy w naliczaniu odsetek. Natomiast organ egzekucyjny nie był w posiadaniu takich informacji i w związku z tym do oceny przesłanki prawidłowości naliczania odsetek niezbędne było wystąpienie do wierzyciela o wskazanie, czy postępowanie odwoławcze zostało zakończone w terminie ustawowym, w przypadku zaś przekroczenia terminu załatwienia odwołania o wskazanie okresu za który nie nalicza się odsetek za zwłokę. Ocena prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę od dochodzonej należności, bez uwzględnienia informacji, w których posiadaniu jest wierzyciel byłoby wręcz niemożliwa. Podsumowując – w pełni zasadnie organ egzekucyjny, będąc związanym stanowiskiem Sądu dokonał oceny prawidłowości określenia w tytule wykonawczym odsetek i po stwierdzeniu, że zostały wskazane nieprawidłowo (bez przerw w ich naliczaniu) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr DWN.W W.TW.211.PS. 2021 w zakresie odsetek za zwłokę od dochodzonych należności za okres od 5 lutego 2018 r. do 15 marca 2021 r. Tym samym, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 29 § 1 i 2 pkt 3 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a. Natomiast w kwestii podnoszonego przez skarżącego niezapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, stwierdzić należy, że przedmiotowa zasada, wyrażona w art. 10 k.p.a., nie znajduje zastosowania na gruncie postępowania egzekucyjnego. W jego ramach stosuje się regulacje k.p.a. jedynie odpowiednio, z mocy art. 18 u.p.e.a., tak więc z uwagi na jego specyfikę, definiowaną przez dążenie do przymusowego wyegzekwowania od zobowiązanego określonych obowiązków, a także istotną odrębność jego cech w stosunku do postępowania wyjaśniającego, regulowanego przez k.p.a. stosowane wprost, brak jest możliwości bezpośredniego stosowania w ramach egzekucji funkcjonujących na jego gruncie instytucji. Stanowisko to ma swoje uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnym (por. wyroki: NSA z 12 października 2017 r., II FSK 1543/17; WSA w Warszawie z 13 grudnia 2016 r., III SA/Wa 2821/15; WSA w Krakowie z 9 sierpnia 2016 r., I SA/Kr 715/16; WSA w Krakowie z 13 lipca 2016 r., I SA/Kr 2016/15). Tak więc również ten zarzut skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Wreszcie nie można również podzielić zapatrywania skarżącego co do naruszenia art. 124 k.p.a. z uwagi na to, że wydane przez organy postanowienia nie spełniają wymogów przewidzianych dla tego aktu. W ocenie Sądu postanowienia te zawierają wszystkie elementy, wymienione w art. 124 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, uzasadnienie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Postanowienia te zawierają również rozstrzygnięcie. Ze wszystkich względów wyżej przytoczonych, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.