I SA/Lu 633/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Anna Kwiatek, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadmiernie pobranej z budżetu państwa dotacji celowej na dofinansowanie wypłat dodatków mieszkaniowych w 2002r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2003r., nr: [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. określającej kwotę nadmiernie pobranej z budżetu państwa dotacji celowej na dofinansowanie wypłat dodatków mieszkaniowych w 2002 r. w wysokości 55.790 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości kwoty i określił kwotę nadmiernie pobranej dotacji w wysokości 40.946,93 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w toku przeprowadzonej kontroli Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że w okresie od 3 stycznia 2002r. do 25 stycznia 2002r. Burmistrz wydał 289 decyzji w sprawie przyznania dodatków mieszkaniowych, obejmujących okres od 1 stycznia 2002r. do 30 czerwca 2002r. Powyższe decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 1994r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 119, poz. 570 z późn. zm.), które to przepisy straciły moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2001r. Od 1 stycznia 2002r. zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych i ich wysokość regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). W rezultacie dodatki mieszkaniowe przyznane w 2002r. w oparciu o przepisy obowiązujące do końca 2001r. były zawyżone. Ponadto stwierdzono nieprawidłowe określenie wysokości dodatku mieszkaniowego w 3 decyzjach na łączną kwotę 580,85 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona stwierdziła, iż decyzja wydana została bez dokonania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego. Podniosła , iż przepisy wykonawcze do cyt. ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych zostały zawarte dopiero w rozporządzeniu z dnia 28 grudnia 2001r. Data publikacji tego rozporządzenia – 31 grudnia 2001r. była fikcyjna, gdyż Dziennik Ustaw nie był dostępny wówczas nawet w wersji elektronicznej. Było to możliwe dopiero 15 stycznia 2002 r., natomiast przepisy ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych zobowiązywały (art. 7 ust. 7) organ do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku, licząc od pierwszego dnia po jego złożeniu. Po przeprowadzeniu w trybie art. 229 ordynacji podatkowej dodatkowego postępowania organ odwoławczy uznał, iż strona nie miała przed 15 stycznia 2002 r. możliwości zapoznać się z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001r. Mając na uwadze art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. nr 64, poz. 718) oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, związane z vacatio legis , jako jedną z norm składających się na treść zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady zaufania obywateli do państwa, organ odwoławczy wyłączył z dokonanego przez organ kontrolny zestawienia nieprawidłowych 77 decyzji wydanych na podstawie wniosków złożonych do 14 grudnia 2001r., korygując kwotę zawyżenia dodatków mieszkaniowych o 14.843,28 zł. W złożonej przez Burmistrza Miasta skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona zarzuca zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów o właściwości poprzez rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym sprawy nie mieszczącej się w zakresie kompetencji organów skarbowych; skierowanie decyzji do osoby która nie posiada przymiotu strony; naruszenie art. 7 i 8 kpa oraz naruszenie art. 93 ust. 1 i 3 ustawy o finansach publicznych przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie. W konsekwencji powyższych zarzutów strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie. Zdaniem skarżącego, skoro organem właściwym do udzielania dotacji jest wojewoda, to wobec braku przepisów szczególnych o właściwości ten sam organ władny jest orzekać o zwrocie dotacji. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w piśmie Ministerstwa Finansów z 15 marca 2001r. , St 1-4800-117/01 Ponadto dotacje przyznawane są na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, toteż decyzje powinny być kierowane do tej jednostki. Końcowo, powołując się na wyrok NSA z 5 czerwca 2002r. (sygn. akt III SA 300/02) strona wywodzi, iż nie miała wpływu na nieprawidłowe wykorzystanie dotacji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji i nie podzielając zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art.3 i art. 1 06 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 z późń. zm.) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne (art.85 powołanej ustawy ). Stosownie do art.97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skargę należy uznać za uzasadnioną, bowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem art. 247 § 4 pkt 1 ordynacji podatkowej. Bezspornym jest , że dotacja celowa przyznana została z budżetu państwa gminie Miasta na podstawie art. 50 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2002 (Dz. U. Nr 150, poz. 983 z późn. zm.) tj. na finansowanie lub dofinansowanie określonych w odrębnych przepisach zadań własnych gminy z zakresu wypłat dodatków mieszkaniowych. W dziale VII rozdz.1 wyżej wymienionej ustawy zawarte zostały zasady ogólne udzielania dotacji na finansowanie zadań własnych realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z zamieszczonym w tym rozdziale art. 43 b w brzmieniu nadanym przez ustawę z 14 listopada 2001r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001r. Nr 145, poz. 1623), który to przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. , decyzje w sprawie zwrotu dotacji wydaje właściwy wojewoda, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Tymi odrębnymi przepisami w rozpatrywanej sprawie jest ustawa z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), która nie zawiera przepisów odmiennie regulujących kwestię zwrotu dotacji. W sytuacji, gdy przepis ustawy przekazał kompetencję do wydawania decyzji w sprawie zwrotu dotacji przez jednostki samorządu terytorialnego wojewodzie, decyzje podjęte w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe uznać należy za decyzje wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Z tych względów na podstawie art. 145 § 2 i art. 152 cyt. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.