I SA/Lu 64/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. i M. S. (dalej jako: podatnicy lub skarżący) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2017 r., znak [...] oraz określiło wobec podatników solidarnie wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w łącznej wysokości [...] zł za okres od 5 do 29 października 2016 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Prezydent Miasta P. decyzją z [...] lipca 2017 r. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w łącznej kwocie [...] zł. W odwołaniu od decyzji podatnicy zarzucili naruszenie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej jako: u.p.o.l.) oraz przepisów postępowania podatkowego. Uzasadniając zarzuty podatnicy podnieśli, że obowiązek uiszczania opłaty targowej nie istniał, ponieważ przysługiwało im posiadanie części przedmiotowej nieruchomości (co do tej kwestii toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości). Podatnicy zakwestionowali naliczanie opłaty za okres od 18 do 29 października, zarzucili również brak uzasadnienia dla zastosowania maksymalnej stawki oraz brak ustaleń w zakresie powierzchni sprzedaży co do poszczególnych dni. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło w całości decyzję Prezydenta i określiło podatnikom solidarnie wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na ustalenia faktyczne w sprawie, z których wynika, że na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. C.(prywatny płatny parking obok sklepu), stanowiącej współwłasność T. S., w okresie od 5 do 29 października 2016 r. M. S. sprzedawał z trzech naczep wieńce i kwiaty. Na wezwania do uiszczenia opłaty targowej w poszczególnych dniach dokonywanej sprzedaży odmawiano uiszczenia opłaty targowej. Sprzedaży dokonywano z trzech naczep od TIR-a o jednakowej wielkości. Naczepy "załatwiał" T. S. od firmy transportowej, przy czym naczepom na czas sprzedaży kierowca firmy transportowej zdejmował tablice rejestracyjne, które zakładał z powrotem, gdy odbierał naczepy. Z zeznań T. S. wynika, że udostępnił M. S. teren na prowadzenie działalności gospodarczej "nieodpłatnie w zamian za opłacenie podatku od nieruchomości". Na tym terenie pracownicy M. i M. S., prowadzących działalność w formie spółki cywilnej, sprzedawali kwiaty i wieńce oraz znicze. Z raportu inkasentów wynika, że trzy naczepy należy potraktować wspólnie – jako jedną platformę handlową, a nie jako trzy oddzielne punkty, przy czym towar częściowo wystawiany był na parking - tzw. "wystawka". Inkasenci określili powierzchnię naczep na ok. 136 m2, zaś powierzchnię "wystawki" na 45-100 m2. Okoliczności te potwierdzają również czynności prowadzone przez pracowników Urzędu Skarbowego w P. w celu sprawdzenia ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej oraz przechowywania dowodów zakupu. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że zaistniały przesłanki do określenia wysokości opłaty targowej. Kolegium stwierdziło, że podatnicy ponoszą odpowiedzialność solidarną w ramach obowiązku podatkowego w opłacie targowej ze względu na fakt, że prowadzili w tym okresie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej "A", obecnie już nieistniejącej. Zdaniem Kolegium brak jest możliwości zastosowania w sprawie zwolnienia przewidzianego w art. 16 u.p.o.l., ponieważ M. S. ani M. S. nie są, ani nie byli, podatnikami podatku od nieruchomości. Kolegium powołało się na wydane przezeń ostateczne postanowienie z [...] 2017 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania na wniosek M. S. w sprawie ustalenia zobowiązania wobec nieruchomości położonej w P. przy ul. P. Z treści złożonego wniosku wynika, że część nieruchomości czasowo została przekazana M. S. w posiadanie zależne. Jednakże czasowe przekazanie posiadania części nieruchomości M. S. nie sprawiło, że współwłaściciele wyzbyli się własności, czy posiadania samoistnego. Oznacza to, że nie powstał obowiązek podatkowy M. S. Nie ma również podstaw do tego, aby uznać, że tylko część nieruchomości o pow. 10 m2 stanowi podstawę i przedmiot opodatkowania. Odnosząc się do kwestii ustalenia wysokości opłaty Kolegium wskazało, że raporty inkasentów sporządzone w dniach 18-22 października 2016 r. nie zawierają adnotacji o wystawieniu towaru poza pojazd. Natomiast raporty sporządzone w dniach 24-29 października 2016 r. zawierają informacje o wystawieniu towaru poza naczepy wraz ze wskazaniem powierzchni zajętej pod wystawiony towar (z wyjątkiem 24 października, w którym nie określono tej powierzchni). Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w raporcie inkasentów z 27 października 2016 r., trzy naczepy należało wspólnie potraktować - jako jedną platformę handlową (naczepę o ładowności pow. 2,5 t), a nie jako trzy oddzielne punkty. Zatem za okres od 5 do 24 października 2016 r. należało określić opłaty za powierzchnię obejmującą naczepy, z kolei za okres od 25 do 29 października należało dodatkowo uwzględnić powierzchnię, na jakiej wystawiono towar poza naczepy. Stosownie do tych ustaleń Kolegium przedstawiło szczegółowe wyliczenie opłaty targowej za poszczególne dni. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium M. i M. S. zarzucili naruszenie: art. 16 u.p.o.l., poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej mimo istnienia przesłanek uzasadniających zwolnienie z tej opłaty; art. 15 u.p.o.l. w związku z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] w sprawie wprowadzenia opłaty targowej i określenia zasad ustalania, poboru oraz terminu płatności i wysokości stawek opłaty targowej na terenie Gminy Miasto P. poprzez ich błędne zastosowanie; art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 181 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.; dalej jako: O.p.), polegające na braku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i rozpatrzenie go w sposób niewyczerpujący i nieprawidłowy z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że zachodzi przesłanka zwolnienia z obowiązku uiszczania opłaty targowej wynikająca z art. 16 u.p.o.l., ponieważ skarżący są samoistnymi posiadaczami części spornej nieruchomości położonej w P. i jako samoistni posiadacze zwrócili się do organu podatkowego z wnioskiem o ustalenie wobec nich wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przedmiotowa kwestia jest przedmiotem postępowania przed WSA w Lublinie. Ponadto organy podatkowe w żaden sposób nie uwzględniły faktu, iż sprzedaż odbywała się z naczep należących do właściciela przedmiotowej nieruchomości, który jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W ocenie skarżących okoliczność ta uzasadnia zastosowanie wspomnianego zwolnienia podatkowego. Skarżący zarzucili również, że organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie czy zachodzą przesłanki do zwolnienia od opłaty targowej na podstawie art. 16 u.p.o.l. Z kolei organ II instancji ograniczył się do powtórzenia stanowiska podległego mu organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie obowiązywanie opłaty targowej na terenie miasta P. jest okolicznością niesporną (opłata została wprowadzona uchwałą Rady Miasta P.z dnia [...]. w sprawie wprowadzenia opłaty targowej i określenia zasad ustalania, poboru oraz terminu płatności i wysokości stawek opłaty targowej na terenie gminy Miasto P.; Dz. Urz. Woj. Lub. z [...]., poz. [...]). Wobec szerokiej ustawowej definicji pojęcia targowiska (wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż – art. 15 ust. 2 u.p.o.l.) niesporne jest również, że skarżący dokonywali sprzedaży na targowisku w rozumieniu ustawy (nieruchomość położona w P. przy ul. C.). Sąd nie znajduje również żadnych podstaw, aby kwestionować ustalenia Kolegium w odniesieniu do aspektu podmiotowego odpowiedzialności (przyjęcie solidarnej odpowiedzialności skarżących, jako prowadzących działalność w okresie objętym sporną opłatą w formie spółki cywilnej). Skarżący w pierwszej kolejności podnoszą zarzut naruszenia art. 16 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Zarzut ten jest chybiony. Skarżący wywodzą podstawę zwolnienia z twierdzenia, że są samoistnymi posiadaczami części nieruchomości, na której prowadzona była sprzedaż i w związku z powyższym powinna być wobec nich ustalona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Okolicznością znaną obydwu stronom sporu jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z 15 grudnia 2017 r. (I SA/Lu 845/17) oddalił skargę M. S. na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. Kwestia podlegania M. S. obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości, na której była prowadzona sprzedaż, została rozstrzygnięta negatywnie prawomocnym orzeczeniem sądu. Tym samym wykluczona została jednoznacznie dopuszczalność skorzystania przez skarżących ze zwolnienia, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l. Chybione w tej sytuacji są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do braku ustaleń w kwestii istnienia podstaw do zastosowania tego zwolnienia, a powoływany na fakt prowadzenia sprzedaży z naczep należących do właściciela nieruchomości jest całkowicie irrelewantny, bowiem nie ma żadnego związku z istnieniem lub nieistnieniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Sąd nie znajduje żadnych podstaw, aby uznać działania Kolegium za sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Sąd nie podziela również podniesionych jeszcze na etapie postępowania odwoławczego zarzutów wadliwego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Ustalenia faktyczne Kolegium są w pełni prawidłowe. Kolegium dokonało prawidłowej weryfikacji ustaleń organu I instancji, uwzględniając fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie (w szczególności raporty inkasentów) w okresie od 5 do 23 października nie wskazywały, aby towar był wystawiany poza naczepami. Z kolei 24 października towar był wystawiony, ale w raporcie nie określono powierzchni. Ustalenia w zakresie powierzchni sprzedaży opierają się zatem na zweryfikowanych prawidłowo informacjach zawartych w dokumentach urzędowych, jakimi są raporty inkasentów. Skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które podważałyby ustalenia, na których oparło się Kolegium. Ich argumenty sprowadzają się do prostego zaprzeczania twierdzeniom Kolegium, bez wskazania konkretnych zarzutów. Ustalając wysokość opłaty Kolegium zastosowało właściwą stawkę, zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ww. uchwały z 26 listopada 2015 r. W ocenie Sądu ustalenia Kolegium są prawidłowe i nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania. Materiał dowodowy, na jakim oparło się Kolegium był pełny i został wszechstronnie rozważony, a Kolegium w żaden sposób nie przekroczyło zasady swobodnej oceny dowodów Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.).