I SA/Lu 641/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant sekr. sąd. Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku od środków transportowych za lata 1998- 2000 oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233§1pkt.1 w zw. z art. 239 i art. 201§1pkt.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 137, poz.926, z późn. zm. / – po rozpatrzeniu zażalenia złożonego na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2003r., Nr [...] sprostowane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r., Nr [...] – w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1998-2000 za środki transportowe o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W jego uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż postanowieniami z dnia [...] czerwca 2003r. / doręczonymi stronie w dniu 12 czerwca 2003r. / organ I instancji wszczął postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1998-2000 za środki transportowe o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], natomiast postanowieniami z dnia [...] czerwca 2003r. / doręczonymi stronie w dniu 10 czerwca 2003r. / wszczęto postępowania w przedmiocie tego samego podatku za rok 2002, przy czym oprócz w/w środków transportowych dotyczyło ono także pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu [...] lipca 2003r. organ I instancji wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wskazując w jego sentencji, iż jego przedmiot dotyczy określenia wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2002. J. A. od tego postanowienia złożył zażalenie stawiając zarzut rozstrzygnięcia tej samej sprawy innym orzeczeniem, a mianowicie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r. Wskazał również, że sentencja postanowienia z dnia [...] lipca 2003r. pomija środek transportowy o numerze rejestracyjnym [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę zawartą w sentencji postanowienia z dnia [...] lipca 2003r., Nr [...] co do wskazanego okresu, którego ono dotyczyło poprzez zastąpienie treści " 2002r."- treścią "lata 1998-2000". Z tych też względów organ odwoławczy przedstawione zarzuty odnośnie rozstrzygnięcia sprawy innym orzeczeniem, a mianowicie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r., a także pominięcia w sentencji postanowienia z dnia [...] lipca 2003r. środka transportowego o numerze rejestracyjnym [...] uznał – po dokonanym sprostowaniu – za chybione. Odnosząc się zaś do zarzutu skierowanego przeciwko merytorycznemu rozstrzygnięciu organu I instancji, czyli odmowie zwieszenia postępowania, Kolegium wskazało, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisu art. 201§1pkt.2 Ordynacji podatkowej, a to wobec nie spełnienia przesłanki wymienionej w tym przepisie. Na powyższe postanowienie J. A. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji skarżący twierdził, iż w sytuacji, gdy ten sam organ podatkowy prowadzi postępowanie w zakresie podatku od środków transportowych za rok 2002, postępowanie w sprawie niniejszej winno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia tamtej sprawy, albowiem dokonane w niej ustalenia przesądzą o dacie sprzedaży środków trwałych, których dotyczy podatek w sprawie rozpoznawanej. Alternatywnie skarżący wnosił o orzeczenie przez Sąd, iż postanowienia organów podatkowych obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004r. - na mocy przepisu art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm. / - do rozpoznania niniejszej skargi stał się właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na podstawie tego przepisu do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 /. Dokonując zatem kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem / art. 1§ 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych / wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 201§1pkt.2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten nie zawiera definicji pojęcia "zagadnienia wstępnego", nie mniej jednak w doktrynie uznaje się, iż mamy z nim do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie osądzone / por. Komentarz do Ordynacji podatkowej, C.Kosikowski i inni, Dom Wydawniczy "ABC" 2002r., str.. 468 i nast.; także – wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 1998r., IIISA 24/97, LEX nr 34690 /. Nie ma podstaw do dokonywania rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Skarżącemu w istocie rzeczy chodzi o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia wprawdzie innego postępowania, bo za inny rok podatkowy, ale prowadzonego przez ten sam organ. Wszystkie natomiast argumenty, jakie powołuje on w uzasadnieniu skargi dotyczą ustaleń faktycznych, które w żadnym razie – ustalone w jednej sprawie, tu: dla roku 2002 nie mogą być prejudycjalnym zagadnieniem w sprawie dotyczącej innych lat podatkowych, tu: 1998-2000. Jakkolwiek musi być oczywiste, iż ustalenia stanu faktycznego w zakresie własności przedmiotowych środków transportowych w obu postępowania podatkowych będą tożsame, to jednak w żadnym razie konieczność ich dokonania nie może prowadzić do zawieszenia postępowania. Postępowania podatkowe za dane lata podatkowe są odrębnymi postępowaniami, nawet w sytuacji, gdy dotyczą tego samego podatku. W każdym z nich organy podatkowe powinny dokonać odpowiednich ustaleń stanu faktycznego, a w dalszej konsekwencji – oceny prawnej. Oczywiście nie ma żadnych przeszkód, aby organ podatkowy w danym postępowaniu podatkowym korzystał z materiałów dowodowych zebranych w innym postępowaniu, ale nie oznacza to wcale, że rozstrzygnięcie w jednej z tych spraw jest zagadnieniem wstępnym w drugiej. Stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy na gruncie rozpatrywanej sprawy nie budzi więc zastrzeżeń Sądu i zasługuje na aprobatę. Odnosząc się natomiast do alternatywnego wniosku skargi o stwierdzenie, że postanowienia organów podatkowych zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa zważyć trzeba, iż w kontekście przepisu art. 145§1pkt.3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek skargi w tej części na uwzględnienie nie zasługuje. Przede wszystkim skarżący nie wskazuje, z naruszeniem jakich to przepisów prawa wydane zostało zaskarżone postanowienie. Można się więc jedynie domyślać, iż zarzut ten dotyczy przepisu art. 201§1pkt.2 Ordynacji podatkowej. O takim naruszeniu, ze względów przytoczonych wyżej – zdaniem Sądu – mowy być nie może. Kwestionowane w skardze postanowienia zostały oparte na w/w przepisie, jako obowiązującym przepisie prawa, zaś odmienny pogląd strony w tym przedmiocie, sam przez się nie może uzasadniać stanowiska przeciwnego. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.