I SA/Lu 649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Banku Spółdzielczego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Bank Spółdzielczy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. doręczonym stronie skarżącej w dniu 19 sierpnia 2014 r. została ona wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenie oraz złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uczynienia zadość powyższym obowiązkom upłynął w dniu 26 sierpnia 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu strona skarżąca nie uzupełniła braków, do których została wezwana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Wartością przedmiotu zaskarżenia może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonym akcie, jej część, a także inna kwota, której wysokość kwestionuje strona w postępowaniu administracyjnym. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W tym samym trybie uzupełniany jest brak formalny skargi w postaci złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony. Jak stanowi art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca została prawidłowo wezwana do wyżej wymienionych braków formalnych skargi, w tym została pouczona o konsekwencjach niedopełnienia powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie nie wskazała jednak wartości przedmiotu zaskarżenia ani nie złożyła dokumentu wskazującego umocowanie do reprezentowania strony. Niewykonanie tych obowiązków zobowiązywało Sąd do odrzucenia złożonej skargi. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.