I SA/Lu 658/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 22 września 2006 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, pismo – "odwołanie od decyzji Izby Skarbowej"/k. 4-6/. W uzasadnieniu wskazał, że od maja do 10 lipca 2006 r. przebywał na rehabilitacji u rodziny w N. Skarżący podkreślił, że w czasie jego nieobecności w kraju Izba Skarbowa wydała decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych i przesłała ją listem poleconym na jego adres domowy w S. Przesyłkę odebrała pod nieobecność żony, 84 letnia teściowa skarżącego, nikogo o tym nie informując. Dopiero po pewnym czasie żona skarżącego znalazła przesyłkę i nie czytając odesłała ją do Izby Skarbowej z adnotacją, że adresat przebywa za granicą. Po powrocie do kraju M. W. zwrócił się telefonicznie do organu z prośbą o ponowne przesłanie decyzji, jednak do dnia 21 września 2006 r. skarżący decyzji nie otrzymał. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 października 2006 r. M. W. został wezwany do sprecyzowania, czy jego pismo datowane na dzień 21 września 2006 r. nazwane "odwołanie" jest skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, wydaną na skutek odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], czy też skargą na bezczynność organu /k.7/. W piśmie z dnia 8 listopada 2006 r. M. W. wskazał, że jego pismo z dnia 21 września 2006 r. jest skargą na wskazaną wyżej decyzję administracyjną wydaną przez Izbę Skarbową /k.11/. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia wskazując, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnoletniemu domownikowi skarżącego w dniu 18 maja 2006 r., zatem termin do złożenia skargi upłynął z dniem 17 czerwca 2006 r. i skargę nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 22 września 2006 r. należy uznać za wniesioną po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na podstawie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 18 maja 2006 r. /k. 29 akt podatkowych/, dorosłemu domownikowi skarżącego - teściowej (podpis nieczytelny), która podjęła się doręczyć przesyłkę adresatowi. Należy podkreślić, że faktu tego skarżący nie kwestionuje. Doręczenie decyzji dokonane zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej jest prawnie skuteczne wobec strony, a jego data jest miarodajna dla oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w ustawowym terminie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, przewidziany wart. 53 § 1 ppsa, upływał z dniem 17 czerwca 2006 r. Skarga M. W. została nadana dnia 22 września 2006 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, a strona o przywrócenie terminu nie wnosiła. Dodatkowo należy wskazać, że stosownie do art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń. W badanej sprawie mimo zaistnienia ustawowej przesłanki skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Dlatego też działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.