I SA/Lu 66/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące XI – XII 2006r., I – XII 2007r. oraz I – V 2007r. postanawia 1/ umorzyć postępowanie z wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy, 2/ zarządzić zwrot na rzecz E. Z. kwoty 66,00 (sześćdziesiąt sześć) złotych uiszczonej z tytułu opłaty kancelaryjnej. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...[ w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące XI – XII 2006r., I – XII 2007r. oraz I – V 2007r. W dniu 6.03.2013r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika, wniosła pismo z żądaniem sporządzenia uzasadnienia wyroku, o którym mowa wyżej. Jednocześnie wniosła pismo zawierające wniosek o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów związanych z opłatą kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku – w całości wraz wypełnionym formularzem urzędowym PPF. Po skierowaniu do skarżącej wezwania w trybie art.255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w dniu 22.04.2013r. złożyła ona (jej pełnomocnik) pismo z oświadczeniem, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy, o którym mowa wyżej. W tym samym dniu uiszczona została kwota 100,00 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej. Zgodnie z art.243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem podstawą orzekania przez sąd administracyjny w przedmiocie prawa pomocy jest zawsze wniosek strony, który wyraża wolę strony w tym zakresie. Cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy uzewnętrznia natomiast wolę strony, że nie jest ona zainteresowana rozpoznaniem jej uprawnienia do uzyskania prawa pomocy. Wobec treści art.243 § 1 p.p.s.a. oświadczenie o cofnięciu wniosku nie może więc być ignorowane i winno prowadzić do stwierdzenia, że postępowanie w zakresie prawa pomocy jest bezprzedmiotowe. W tym kontekście zauważyć należy, że stosownie do art.64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zaś zgodnie z art.60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi w myśl art.161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania. Wobec powyższego, postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku należało umorzyć na podstawie art.161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art.64 § 3 oraz art.243 § 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że kwota 100,00 zł, uiszczona przez skarżącą w dniu 22.04.2013r. z tytułu opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie wyroku jest w części uiszczona nienależnie. Art.234 § 2 p.p.s.a. stanowi wprawdzie, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie (...), z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz.2192) wynika zaś, że opłatę tę pobiera się w kwocie 100 zł, jednak stosownie do art.239 pkt 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Z akt sprawy niniejszej wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010r. (k-82 akt sądowych) E. Z. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych ponad 1/3 ich części. Zatem, w świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych, obowiązana ona była do uiszczenia od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku kwoty 34,00 zł (100 x 1/3; por. też: art.219 § 2 p.p.s.a.). W konsekwencji kwota 66,00 zł stanowi koszty sądowe uiszczone nienależnie i, jako takie, podlegające zwrotowi na koszt strony na podstawie art.225 p.p.s.a. Wyjaśnić przy tym należy, że strona może wskazać rachunek bankowy, na który może być przekazana wymieniona kwota oraz że z poniesieniem kosztów nie wiąże się odebranie tej kwoty w kasie Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono i zarządzono, jak na wstępie.