I SA/Lu 660/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lutego 2007r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia 13 maja 2006 r. M. J. wyjaśniła, ze jest współwłaścicielką nieruchomości rolnej i leśnej w J. (działki nr [...] i [...] oraz [...]). Wskazała, że łączna powierzchnia jej udziału w nieruchomości wynosi 0,85 ha. W związku z powyższym zwróciła się do Wójta Gminy J. o wydanie zaświadczenia dotyczącego wskazania imienia i nazwiska płatnika (dzierżawcy nieruchomości) podatku rolnego i leśnego za okres od 1991 do 2006 roku oraz podanie łącznej kwoty wpłaconego za ten okres podatku. Dnia 19 maja 2006 r. Wójt Gminy J. wydał zaświadczenie nr [...] o łącznej powierzchni działek stanowiących współwłasność wnioskodawczyni, wielkości jej udziału oraz o łącznej kwocie podatku rolnego i leśnego wpłaconego w okresie od 1 stycznia 2001 do 19 maja 2006 r. tj. do dnia wydania zaświadczenia. Wskazał również nazwisko osoby, która według dokumentacji finansowej będącej w posiadaniu urzędu dokonywała wpłat należności podatkowych (M. J.). Dodatkowo Wójt Gminy wyjaśnił, że nie prowadzi i nie posiada dokumentacji dotyczącej umów dzierżawy, stąd też w aktach sprawy Urzędu Gminy brak jest dokumentów świadczących o dzierżawie wskazanych przez wnioskodawczynię nieruchomości, a dokumenty finansowe za lata 1991-2000, jako materiały kategorii archiwalnej B-5 zostały wybrakowane. Na powyższe rozstrzygnięcie M. J. wniosła zażalenie, w którym podniosła, że w wydanym zaświadczeniu organ nie podał danych, o ujawnienie których się zwracała. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Przyczyną uchylenia było niezachowanie przez organ trybu postępowania określonego w art. 306c Ordynacji podatkowej znajdującego zastosowanie w sytuacjach, gdy nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W dniu [...] Wójt Gminy J. wydał postanowienie nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Urząd Gminy nie prowadzi rejestru ani nie posiada dokumentacji dotyczącej zawierania umów dzierżawy. Nie posiada również żadnych dokumentów świadczących o dzierżawie gruntów wskazanych przez wnioskodawczynię. W konkluzji uzasadnienia wskazał, iż organ podatkowy związany jest granicami wniosku strony i nie mogąc wydać zaświadczenia żądanej treści wydaje postanowienie o odmowie jego wydania. Na powyższe postanowienie M. J. złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i nakazanie organowi I instancji wskazania imienia i nazwiska płatnika podatku rolnego i leśnego od nieruchomości, której jest współwłaścicielem oraz zastosowanie w stosunku do tego organu sankcji przewidzianych przepisami Kpa i Ordynacji podatkowej. Dodatkowo stwierdziła, że ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów i stanu prawnego wskazanego we wniosku, zatem odmowa wydania zaświadczenia przez gminę stanowi nieuzasadnione działanie na jej szkodę. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści nastąpiła na skutek zaistnienia przesłanki braku danych pozwalających na ustalenie objętych wnioskiem faktów. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie w rozpatrywanej sprawie nie doszło do nieuzasadnionej odmowy wydania zaświadczenia oraz że organ I instancji nie kwestionował interesu prawnego wnioskodawczyni do ubiegania się o urzędowe potwierdzenie faktów. Wskazał ponadto, że przepisy prawa podatkowego ani też przepisy dotyczące ewidencji gruntów nie nakładają na organy gminy obowiązku rejestracji umów dzierżawy ani prowadzenia rejestru dzierżawców ani ewidencjonowania płatników podatku rolnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. J. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy J. oraz stwierdzenia prawa skarżącej do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcia organów obydwu instancji objęte skargą zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w szczególności art. 306 a § 1, art. 306 a § 2 pkt 2, art. 306 § 4 i art. 306 b Ordynacji podatkowej. W dalszej części skargi podkreśliła, że rażące naruszenie prawa w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu ma charakter oczywisty, a zatem nie wymaga głębszego uzasadnienia. Dodała, że jako podatnik domaga się jedynie podania imienia i nazwiska płatnika podatków rolnego i leśnego od nieruchomości, których jest współwłaścicielem. W jej ocenie uzyskanie tego rodzaju informacji jest przynależnym jej prawem podmiotowym, które po stronie organu rodzi bezwzględny obowiązek wydania stosownego zaświadczenia. M. J. wskazała ponadto, że zgodnie z przytoczonymi w skardze przepisami nie ma żadnych przeciwwskazań natury prawnej do wydania żądanego zaświadczenia, bowiem skarżąca przez samo złożenie wniosku potwierdza istnienie interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu uiszczenia podatku za wskazany okres czyli spełnienia ciążącego na właścicielu nieruchomości obowiązku ponoszenia ciężarów podatkowych. Odmowa wydania zaświadczenia o spełnieniu obowiązku podatkowego narusza w ocenie skarżącej "fundamentalną zasadę konstytucyjną, wyrażoną w art. 7 w związku z art. 8 ust.2 Konstytucji RP" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest, jeśli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, jedynie pod względem zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem. W rozpatrywanej sprawie skarżąca pismem z dnia 13 maja 2006 r. zwróciła się do Wójta Gminy J. o wydanie zaświadczenia zawierającego informacje o imieniu i nazwisku płatnika podatku rolnego i leśnego w okresie od 1991 do 2006 roku oraz o łącznej kwocie uiszczonego we wskazanym okresie podatku. Kwestie wydawania zaświadczeń w postępowaniu podatkowym regulują przepisy Działu VIII ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późno zm.). Pojęcie zaświadczenia nie zostało jednak we wskazanych przepisach zdefiniowane. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy odnoszącym się do chwili jego wydania - daje jedynie świadectwo co do istnienia bądź nie pewnych stosunków prawnych i faktów mających znaczenie dla prawa. (J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z dnia 3 marca 1993 r. SA/Ka 1818/92). Zgodnie z art. 306 a ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy wydaje zaświadczenie jeżeli: - urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. We wskazanych wyżej przypadkach organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. A contrario organ może odmówić wydania zaświadczenia w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności, które nie wynikają z ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu. W takiej sytuacji postanowienie o odmowie zaświadczenia jest zgodne z prawem (analogicznie wyrok NSA z 3 października 1999 r. sygn. akt I Sa 80/99) A zatem dopuszczalna prawnie jest sytuacja, w której organ podatkowy odmawia wydania zaświadczenia określonej treści, gdyż nie posiada danych objętych wnioskiem strony. Sytuacja taka będzie miała miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie prowadzi rejestrów czy ewidencji w tym zakresie jak i w sytuacji, gdy danych takich nie posiada z innych względów. W ocenie sądu organy podatkowe trafnie wskazały, iż nie dysponują danymi, w oparciu o które możliwe byłoby wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Zgodnie z art. 306 a § 4 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. W niniejszej sprawie zaświadczenie miało zawierać informację o tym, kto w okresie od 1991 do 2006 roku był płatnikiem podatku rolnego i leśnego od nieruchomości, której wnioskodawczyni jest współwłaścicielem oraz wskazanie kwoty uiszczonego w tym okresie podatku. Organy podatkowe rozpatrując wniosek skarżącej odniosły się do niego jako całości, nie zaś do jego części jaką stanowiło żądanie wskazania danych płatnika podatku. Postanowienie organu I instancji o odmowie wydania postanowienia określonej treści wydane zostało w oparciu o przeszkodę faktyczną jaką jest brak pełnych danych, których potwierdzenia żądała wnioskodawczyni. Należy przy tym zwrócić uwagę, że organ w zaskarżonym postanowieniu słusznie podnosi, że ani przepisy podatkowe ani przepisy z zakresu ewidencji gruntów i budynków nie nakładają na organy gminy obowiązku prowadzenia rejestru dzierżawców, ani ewidencjonowania płatników podatku rolnego i leśnego. Dodatkowo poinformował wnioskodawczynię, że dokumentacja finansowa dotycząca podatku rolnego i leśnego za lata 1991-2000 jako zaliczona do kategorii archiwalnej B-5, została wybrakowana. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia sfery jej interesu prawnego przez odmowę wydania stosownego zaświadczenia Sąd uznał iż w związku z faktem że przyczyną odmowy wydania zaświadczenia była przeszkoda natury faktycznej a nie proceduralnej fakt posiadania lub nieposiadania interesu prawnego przez skarżącą w uzyskaniu stosownego zaświadczenia nie był w ogóle przedmiotem badania organów podatkowych w rozpatrywanej sprawie. Reasumując stwierdzić należy, że organ podatkowy nie dysponował kompletnymi danymi pozwalającymi potwierdzić fakty objęte wnioskiem skarżącej, bowiem nie miał obowiązku ani nawet uprawnienia do ich gromadzenia. Stwierdzić zatem należy, że odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści była zasadna i jako taka nie naruszała obowiązującego prawa. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.