I SA/Lu 660/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Halina Chitrosz, Protokolant Specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi B. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia zarzutów egzekucyjnych - oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia B. F. na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia zarzutów egzekucyjnych zobowiązanej, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawiając stan sprawy wskazał, że Burmistrz Miasta [...] - jako wierzyciel - wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do B. F. wystawiając tytuły egzekucyjne nr [...] i[...], dochodząc należnego podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 r. Tytuły egzekucyjne zostały przekazane do organu egzekucyjnego - Urzędu Skarbowego w [...]. Organ egzekucyjny w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem nr[...]. Nr [...] z dnia 3 marca 2010 r. zajął dłużniczce prawo majątkowe w postaci wynagrodzenia za pracę. W dniu 17 marca 2010 r. do Urzędu Skarbowego w [...] wpłynął wniosek B. F. o uchylenie wobec niej zastosowanego zajęcia wynagrodzenia za pracę. Zdaniem skarżącej, prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne było bezprawne, ponieważ nie był dłużnikiem Gminy Miejskiej [...]. Ewentualne roszczenia winny być kierowane do innego podmiotu tj. A sp. z o.o. w [...], a w związku z tym wystawione tytuły wykonawcze są niesłuszne i błędne. Zdaniem skarżącej A sp. z o.o. w [...] nie uiszczała czynszu dzierżawnego za działkę o nr geod.[...], której właścicielem jest Gmina Miejska[...]. Dodatkowo skarżąca wskazała, że ze względu na wysokość pobieranego wynagrodzenia za pracę, jest ono wolne od zajęć sądowych, komorniczych i administracyjnych. Do wniosku skarżąca załączyła kserokopię umowy dzierżawy gruntu jaką A sp. z o.o. w [...] podpisała z Gminą Miasta[...]. Urząd Skarbowy w [...] wniosek dłużniczki – B. F. - potraktował jako zarzut dotyczący prowadzonego postępowania egzekucyjnego i przekazał do załatwienia wierzycielowi - Burmistrzowi Miasta[...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta [...] uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione, gdyż postępowanie egzekucyjne objęte tytułami egzekucyjnymi [...] i [...] dotyczą egzekucji należności pieniężnej z tytułu podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009, którego dłużnikiem pozostaje B. F., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2009 zostało ustalone na rzecz B. F., co wynika z wydanych nakazów płatniczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze analizując zebrany materiał dowodowy w sprawie i zarzuty odwołania, postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zażalenia w zakresie błędnego kierowania postępowania egzekucyjnego z tytułu nieuiszczenia czynszu dzierżawionego w stosunku do B. F., jako osoby fizycznej. Uszło bowiem uwadze skarżącej, że wszczęte postępowanie egzekucyjne dotyczy podatku należnego od nieruchomości za rok podatkowy 2009 r. Organ odwoławczy argumentował, że akta administracyjne zawierają między innymi decyzję wydaną z up. Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] Nr [...], w sprawie wymiaru B. F. - jako sobie fizycznej – podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 w kwocie 206 zł. Podstawę opodatkowania stanowił budynek o pow. 10 m oraz grunt o pow. 10 m², oba związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Decyzja wymiarowa została doręczona B. F. na adres: [...], ul. [...] w dniu [...]., o czym świadczy podpis męża skarżącej na potwierdzeniu odbioru decyzji. Decyzja w sprawie wymiaru B. F., jako osobie fizycznej podatku od nieruchomości, została jej doręczona w dniu 3 marca 2010 r. Decyzje wymiarowe w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2010 stały się ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z naczelną zasadą wynikającą z art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Ostateczne decyzje wymiarowe w podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2010 wydane w stosunku do B. F., korzystają z domniemania mocy obowiązującej. Domniemanie to powstało - co do zasady - po upływie terminu do złożenia odwołania. Przepis art. 128 Ordynacji podatkowej ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Trwałość decyzji podatkowej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciu organów państwa, a organy państwa zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzygnięciem tych samych spraw. Stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia - art. 212 Ordynacji podatkowej. Od momentu doręczenia decyzji wymiarowej (podatkowej), decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym. Organ odwoławczy podkreślił, że podatniczka nie kwestionowała w postępowaniu odwoławczym lub nadzwyczajnym decyzji wymiarowych w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2010, nie uiściła należnego podatku w wyznaczonym terminie i z tego tytułu, zaistniały uzasadnione podstawy prawne i faktyczne do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja wymiarowa, w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009, skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia należnego podatku od nieruchomości. Podsumowując Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w sprawie nie wystąpił zarzut wymieniany w art. 33 pkt 4 (błąd, co do osoby zobowiązanej), uzasadniający odstąpienie od prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do B. F., jako osoby fizycznej, a okoliczności wskazane w zażaleniu odnoszące się do tego, kto faktycznie był stroną zawartej umowy dzierżawy, są w tym wypadku drugorzędne, wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009. Na powyższe postanowienie B. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) wydanie postanowienia niezgodnego z prawem; 2) wydanie postanowienia na mylnych przesłankach prawnych niezgodnych ze stanem faktycznym i prawnym; 3) uznanie faktów o pierwszorzędnym znaczeniu jako nieistotnych dla rozstrzygnięcia sporu; 4) wydanie postanowienie na podstawie nieważnej umowy dzierżawy. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zażaleniu na postanowienie Burmistrza Miasta [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] jasno i w zgodzie z obowiązującym w tym zakresie prawem przedstawiła istotne fakty, na podstawie, których Kolegium winno oddalić postanowienie Burmistrza Miasta [...]. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wykazywała, iż nie jest i nie była stroną umowy dzierżawy gruntu. Była natomiast osobą upoważnioną przez Prezesa Spółki z o.o. A do podpisywania wszelkich umów. W związku z powyższym żądanie od czasowego pełnomocnika spółki z o.o. aby płacił z własnych środków za czynsz spółki nie ma podstawy prawnej. Odwołując się do treści art. 157 § 1 k.s.h., skarżąca podkreśliła, że spółka z o.o. z chwilą wpisu do rejestru sądowego uzyskuje osobowość prawną, która ściśle określa odpowiedzialność spółki. Podnosiła, iż w związku z tym spółka, winna regulować wszelkie zobowiązania zaciągnięte u wierzycieli w tym u Burmistrza Miasta [...]. W świetle wskazanych przepisów z chwilą, kiedy spółka jest niewypłacalna, wierzyciel ma prawo swoje roszczenia kierować do członków zarządu spółki z o.o. Skarżąca podnosiła, że zobowiązana spółka z o.o. w dalszym ciągu funkcjonuje i jako podmiot gospodarczy wpisana jest do rejestru przedsiębiorców Sądu Rejonowego w [...] XI Wydział Gospodarczy KRS pod nr [...] i jest wypłacalna. Prezesem tej spółki jest W P. zamieszkały [...] ul. [...]. Na potwierdzenie tego skarżąca dołączyła aktualny odpis KRS spółki [...] sp. z o.o. Skarżąca podnosiła ponadto, że z uwagi na wygaśnięcie ważności umowy najmu gruntu z dniem 31 stycznia 2009 roku, Burmistrz Miasta nie powinien kierować swoich roszczeń do nikogo, ponieważ prawo cywilne jednoznacznie wskazuje, iż roszczenia stron wystąpić mogą jedynie w sytuacji zawarcia przez strony ważnej umowy. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, roszczenie Burmistrza Miasta [...], aby Firma A zapłaciła czynsz dzierżawczy za 2009 rok jest bezprzedmiotowe, a zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego niezgodne ze stanem faktycznym. W świetle powyższego nieuzasadnione było zatem, wysuwanie przez Burmistrza Miasta [...] roszczeń wobec skarżącej, tym bardziej, iż w dniu 15 października 2008 roku Prezes Zarządu ww. spółki z o.o. W. P. cofnął jej wszelkie pełnomocnictwa w zakresie reprezentowania przez nią spółki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując co do zasady, stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że w jego ocenie, przedmiotowej w sprawie skarżąca nie mogła skutecznie zgłosić zarzutu przeciwegzekucyjnego polegającego na błędzie, co do osoby zobowiązanej. Nie zasługuje bowiem na uwzględnienie zarzut skargi, że podmiotem gospodarczym zobowiązanym do uiszczenia należności na rzecz gminy [...] (wymienionej w skardze jako czynsz dzierżawny), pozostaje Firma A Spółka z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że składane zarzuty przeciwegzekucyjne oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w kodeksie postępowania administracyjnego (Ordynacji podatkowej). Zatem dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie wymiaru skarżącej - jako osobie fizycznej - podatku od nieruchomości w kwocie 206 zł, dopóty to skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia należnego podatku od nieruchomości. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 r. uznał, że na podstawie zawartej umowy dzierżawy gruntu z dnia 31 stycznia 2006 r. wyłącznym dzierżawcą gruntu będącego własnością gminy pozostawała skarżąca - jako osoba fizyczna. Powyższą okoliczność potwierdza także pismo z dnia 23 kwietnia 2010r. A sp. z o.o., podpisane z upoważnienia Prezesa Zarządu – T. P., z którego wynika, że właścicielem kontenera usytuowanego na spornej działce położonej w m. [...] pozostaje B. F., a nie spółka A. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie daje podstaw, aby uznać, że nie jest ono zgodne z przepisami obowiązującego prawa. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu nie jest sporne, że: 1) Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], adresowaną do B. F., jako osoby fizycznej, ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2009 w kwocie 206 zł - podstawę opodatkowania stanowił budynek o pow. 10 m² oraz grunt o pow. 10 m², związane z prowadzoną działalnością gospodarczą; 2) decyzja wymiarowa została doręczona B. F. w dniu [...] 3) decyzja ta, jak również adresowana do skarżącej decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości na rok 2010 są decyzjami ostatecznymi; 4) Burmistrz Miasta [...]- jako wierzyciel - wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do B. F. wystawiając tytuły egzekucyjne nr [...] i [...], dochodząc należnego podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 r.; 5) tytuły egzekucyjne zostały przekazane do organu egzekucyjnego - Urzędu Skarbowego w [...], który w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem nr [...] Nr [...] z dnia 3 marca 2010 r. zajął dłużniczce prawo majątkowe w postaci wynagrodzenia za pracę; 6) w dniu 17 marca 2010 r. B. F. wystąpiła o uchylenie wobec niej zastosowanego zajęcia wynagrodzenia za pracę, podnosząc, iż prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne było bezprawne, ponieważ nie była dłużnikiem Gminy Miejskiej [...], dołączając kserokopię umowy dzierżawy gruntu jaką A sp. z o.o. w [...] podpisała z Gminą Miasta [...]; 7) postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta [...] uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione, albowiem postępowanie egzekucyjne objęte tytułami egzekucyjnymi [...] i [...] dotyczą egzekucji należności pieniężnej z tytułu podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009, a zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na ten rok podatkowy zostało ustalone na rzecz B. F. Z akt sprawy wynika również, co także nie jest sporne, że: 1) w umowie dzierżawy gruntu jaką A sp. z o.o. w [...] podpisała z Gminą Miasta [...] z dnia 31 stycznia 2006 r., zawartej na okres trzech lat, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r. skarżąca występuje, jako strona tejże umowy, którego to postanowienia umownego, skarżąca podpisując tę umowę, nie podważała, ani też nie prostowała; 2) z dniem 15 października 2008 r., skarżącej cofnięte zostały pełnomocnictwa do reprezentowania spółki; 3) właścicielem nietrwale związanego z gruntem budynku usytuowanego na części przedmiotowej dzierżawione działki gruntu nie jest sp. z o.o. A 4) tytuły egzekucyjne dotyczą zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r., a umowa dzierżawy wygasła w dniu 31 stycznia 2009 r. Według Sądu, we wskazanych niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, brak jest podstaw, aby zasadnie wywodzić, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest zgodne z prawem, tym samym, aby zarzuty skargi można było uznać za zasadne i trafne. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, w kontekście rysującej się w niej kwestii spornej – ocena zasadności zarzutów zgłoszonych przez skarżącą, a to wobec, jak podnosiła, bezprawności postępowanie egzekucyjne, albowiem, jak wywodziła nie jest ona dłużnikiem Gminy Miejskiej [...] – istota rzeczy, jak trafnie argumentowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraża się w tym, że podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela – Burmistrza Miasta [...] – i wystawienia tytułów egzekucyjnych nr [...] i [...] stanowiła decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]., Nr [...], adresowana do B. F., jako osoby fizycznej, ustalająca wobec niej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2009 w kwocie 206 zł - podstawę opodatkowania stanowił budynek o pow. 10 m² oraz grunt o pow. 10 m², związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne jest przy tym również to, że decyzja ta ma walor decyzji ostatecznej. Strona (adresat) nie kwestionowała tej decyzji w toku instancji, ani też w trybie nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z naczelną zasadą wynikającą z art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Ostateczne decyzje wymiarowe w podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2010 wydane w stosunku do B. F., korzystają z domniemania mocy obowiązującej. Domniemanie to powstało - co do zasady - po upływie terminu do złożenia odwołania. W kontekście konsekwencji prawnych wynikających z wyrażone w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznych poza sporem jest, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia (art. 212 Ordynacji podatkowej), a od momentu doręczenia decyzji wymiarowej (podatkowej), decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym. Skoro więc, B. F., jak wyżej już wskazano i co w sprawie nie jest sporne, nie kwestionowała w postępowaniu odwoławczym albo w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych adresowej do niej decyzji wymiarowej wydanej w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2009, nie uiściła należnego podatku w wyznaczonym terminie, to konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że ziściły się prawne i faktyczne podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca więc, jako adresat ostatecznej decyzji wymiarowej wydanej w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z tym, że decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, jest zobowiązana do uiszczenia należnego podatku od nieruchomości. W kontekście wszystkich wskazanych wyżej okoliczności stanu sprawy, zwłaszcza zaś zarzutów i argumentacji skargi, podkreślić na wstępie należy, że postępowanie egzekucyjne w administracji, zdeterminowane szeregiem czynności podejmowanych przez uprawnione organy na podstawie przepisów ustawy podejmowane jest w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1462/08). Ponad wszelką wątpliwość, celem tego postępowania nie jest modyfikacja, ani też weryfikacja konkretnych obowiązków zawartych w treści konkretnej decyzji administracyjnej. Służy ono bowiem i jest nakierowane na wykonanie tychże obowiązków (wyrok WSA w Olsztynie z 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol/410/08). W związku z tym, wskazać również należy i na to, że z przepisu art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że organ egzekucyjny (w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]) bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wskazana regulacja nie obliguje więc i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, albowiem badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony oraz, czy doręczone zostało upomnienie. W związku z tym, o ile badanie zasadności egzekwowanego obowiązku wiąże się z niedopuszczalnym, w postępowaniu egzekucyjnym, wkraczaniem w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, o tyle badanie istnienia obowiązku oznacza sprawdzenie, czy istnieje należność wskazana przez wierzyciela w tytule wykonawczym (wyrok WSA w Gdańsku z 23 października 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 401/08; wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 207/09). Ponadto, z przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na gruncie którego ustawodawca enumeratywnie wymienił podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, wynika, że jedną z nich jest zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 tej ustawy, zarzut ten, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że, w zakresie przedmiotowego zarzutu, tj. zarzutu o którym mowa w pkt 4 § 1 art. 34 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W związku z powyższy, w kontekście wskazanych celów postępowania administracyjnego oraz jego istoty, treści przywołanych przepisów ustawy o postępowaniu administracyjnym i konsekwencji ich obowiązywania, podkreślić również należy, że skoro wierzyciel jest uprawniony, na etapie wystawiania tytułu wykonawczego, do modyfikacji obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, to tym bardziej nie jest również uprawniony do modyfikowania tego obowiązku na etapie wyrażania stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji), a uprawnień tego rodzaju nie posiada również organ wyższego stopnia rozpoznający zażalenie na postanowienie wierzyciela (wyrok WSA w Olsztynie z 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol/410/08). W kontekście więc niespornego faktu obowiązywania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] nr[...], ustalającej wobec B. F. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2009 w kwocie 206 zł i wystawienia na jej podstawie tytułów egzekucyjnych nr [...] i nr [...], brak jest podstaw, aby zasadnie argumentować, że w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, doszło do sytuacji, która uzasadniałaby jej prawną kwalifikację z perspektywy art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. jako błąd, co do osoby zobowiązanego. Przedmiotowy zarzut przeciwegzekucyjny mógłby bowiem być uzasadniony w sytuacji, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznano za zobowiązaną i w związku z czym doręczono jej tytuł wykonawczy oraz pouczono tą osobę o prawie zgłaszania zarzutów, lub w sytuacji wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek wynikający z wydanego orzeczenia lub decyzji ustalającej wymiar zobowiązania podatkowego. Z akt sprawy w żadnym razie zaś nie wynika, aby elementy któregokolwiek spośród wskazanych stanów wystąpiły. W konsekwencji, za nieistotne uznać należy argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi odnoszące się do zagadnień związanych z umową dzierżawy z dnia 31 stycznia 2006 r. oraz z jej treścią, zwłaszcza gdy podkreślić, że istniejąca w obrocie prawnym decyzja ostateczna z dnia [...] dotyczy ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. W związku z powyższym, nie znajdując żadnych innych podstaw, które w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłyby uzasadniać ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie przepisu art. 151 tej ustawy, orzekł, jak w sentencji.