I SA/Lu 663/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Marcin Małek WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 września 2024 r. nr 0601-IEE.7192.164.2024.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 września 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzenia zażalenia A. L. (strona, skarżąca, zobowiązana) na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z 5 sierpnia 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie (organ egzekucyjny) prowadzi wobec skarżącej administracyjne postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Lublinie (wierzyciel) tytułów wykonawczych z 20 czerwca 2024 r. o numerach: 1. od [...] do [...], którymi objęto zaległości w płatności składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za luty i marzec 2023 r. wraz z odsetkami za zwłokę (należności te wynikają z decyzji ZUS Oddział w Lublinie z 10 sierpnia 2023 r. znak: [...]); 2. od [...] do [...], którymi objęto zaległości w płatności składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za lipiec i sierpień 2023 r. wraz z odsetkami za zwłokę (należności te wynikają z decyzji ZUS Oddział w Lublinie z 27 grudnia 2023 r. znak: [...]). W celu wyegzekwowania należności pieniężnych objętych powyższymi tytułami wykonawczymi, zawiadomieniami z 20 czerwca 2024 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. Zawiadomienia doręczono bankowi 20 czerwca 2024 r., natomiast zobowiązanej wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 2 lipca 2024 r. W odpowiedziach na zawiadomienia B. S.A. poinformował, że zajęcie rachunku bankowego nie może zostać zrealizowane ze względu na brak środków. Pismem z 9 lipca 2024 r., przywołując art. 33 u.p.e.a, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] W uzasadnieniu wskazała, że tytuły wykonawcze zostały podpisane przez nieupoważnioną osobę oraz że nieprawidłowo oznaczono w nich wierzyciela i nie podano decyzji administracyjnej, z której wynikają egzekwowane obowiązki. Zdaniem skarżącej, dochodzone należności zostały określone w tytułach wykonawczych niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Pismem z 15 lipca 2024 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącą do sprecyzowania wniosku. Wezwanie doręczono 19 lipca 2024 r., a skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi. W związku z tym, zgodnie z zawartym w piśmie pouczeniem, wniosek zakwalifikowano jako wniosek w trybie art. 59 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu tego wniosku, postanowieniem z 5 sierpnia 2024 r. Dyrektor Oddziału ZUS w Lublinie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu skarżąca podniosła, że postanowienie zostało wydane w przedmiocie zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną. Wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podkreśliła, że przed podjęciem egzekucji organ egzekucyjny jest obowiązany zbadać z urzędu jej dopuszczalność poprzez ustalenie czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Wskazała, że upoważnionym do prowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego jest Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie. On też jedynie jest władny do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania go do egzekucji. Dyrektor może upoważnić pracownika podległej jednostki, a upoważnienie powinno być udzielone na piśmie, określać datę, od której obowiązuje i zakres udzielonego pełnomocnictwa. Pracownik, który podpisał tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] takiego upoważnienia nie posiada. W rozpoznaniu zażalenia organ odwoławczy wskazał, że przyczyny uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił, że prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy nieuiszczonych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za luty i marzec oraz lipiec i sierpień 2023 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Obowiązek zapłaty należności wynika z decyzji z 10 sierpnia 2023 r. nr [...] (doręczonej skarżącej 29 sierpnia 2023r.) oraz 27 grudnia 2023 r. nr [...] (doręczonej skarżącej 9 stycznia 2024 r.). Informacje te zawarte są odpowiednio w tytułach wykonawczych o numerach od [...] do [...] (część B, poz. 4 i 5), które wystawił wierzyciel, czyli ZUS Oddział w Lublinie. W tytułach tych wskazał, że dochodzone należności są wymagalne i podlegają egzekucji administracyjnej. Skarżąca wskazywała, że jedynie Dyrektor Oddziału ZUS w Lublinie jest władny do wystawiania tytułów wykonawczych, natomiast wskazane w sprawie tytuły wykonawcze zostały wystawione przez ZUS Oddział w Lublinie i podpisane przez nieupoważnioną osobę. W tym kontekście organ wskazał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych uczestniczy w egzekucji zarówno jako wierzyciel, jak również jako organ egzekucyjny, którego kompetencje wykonują dyrektorzy poszczególnych oddziałów (art. 19 § 4 u.p.e.a.). Kompetencji do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mają wszyscy, ale tylko wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektorzy oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na podstawie upoważnienia ustawowego, rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1411) w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, właściwy minister wyznaczył jako organ egzekucyjny Dyrektora Oddziału ZUS w Lublinie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest natomiast wierzycielem co do zaległych składek i jest uprawniony do skierowania zadłużenia z tego tytułu do przymusowego dochodzenia w ramach egzekucji, a tym samym do wystawienia stosownych tytułów wykonawczych. W aktach sprawy znajduje się natomiast upoważnienie z 10 lipca 2017 r. nr [...] oraz pełnomocnictwo z 25 marca 2021 r. nr [...] udzielone osobie (pracownikowi organu), która wystawiła tytuły wykonawcze. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 268a k.p.a., tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., a prowadzona egzekucja administracyjna jest dopuszczalna. Nie wystąpiły także inne okoliczności wskazane w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. stanowiące podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego - nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego ani sytuacja, gdy egzekucja nie może być prowadzona za względu na osobę zobowiązanego; zobowiązany żyje; nie zachodzi sytuacja, w której postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; wierzyciel nie skierował do organu egzekucyjnego żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego; nie wystąpiły inne przesłanki przewidziane w ustawach; postępowanie egzekucyjne jest w toku i nie ma aktualnie podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. W skardze na powyższe postanowienie A. L. wniosła o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych na okoliczność upoważnienia pracownika organu i skutków działania bez upoważnienia. Zwróciła też uwagę na zasadę praworządności i wynikającą z niej zasadę wykładni przepisów prawa w zgodzie z normami konstytucyjnymi. W jej ocenie, organ dokonał wykładni profiskalnej, zamiast zastosować zasadę in dubio pro tributario. Skarżąca podniosła, że pogłębianiu zaufania do organów nie służy ograniczenie się w uzasadnieniu postanowienia do stwierdzenia, że powoływane przez nią orzeczenia sądów nie wiążą organu w rozpatrywanej sprawie. Jeżeli organ nie podziela wskazanej w nich argumentacji, powinien szczegółowo się odnieść do uzasadnienia wyroku i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając dlaczego je odrzuca. Wiąże się to z regułą "uczciwego procedowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2024 r. sprawa skierowana została do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem oceny było postanowienie organu o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie opisanych tytułów wykonawczych, wydane po rozpoznaniu wniosku skarżącej w tym przedmiocie. Wyłącznie zatem w zakresie tak określonej sprawy skarżąca mogła formułować wnioski skargi, na co słusznie zwrócił uwagę organ w treści decyzji. Skarżąca sama określiła przedmiot, w ramach którego procedował organ (przy czym, co należy podkreślić, była uprzednio stosownie pouczona o rodzaju przysługującego jej środka oraz zakresie, w jakim dany środek może być w postępowaniu stosowany). Tym samym argumenty skarżącej, które dotyczą podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (w tym brak doręczenia upomnienia) nie mogą być przedmiotem rozpoznania Sądu, mając na uwadze treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), w brzmieniu obowiązującym po 30 lipca 2020 r. (ustawa zmieniająca - Dz.U. z 2019, poz. 2070). Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowane są w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią. Jak wynika natomiast z art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek zobowiązanego, wierzyciela lub z urzędu. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, jeżeli zaistnieje co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Co do zasady umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel z powodu wystąpienia przyczyn niedopuszczalności prowadzenia (vide P. Pietrasz [w:] D. R. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, System Informacji Prawnej Lex, tezy do art. 59 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie egzekucyjne, powinien weryfikować czy może być ono prowadzone i czy nie występują przyczyny niedopuszczalności egzekucji o trwałym charakterze. Skoro więc do chwili złożenia przez skarżącą wniosku o umorzenie organ prowadził postępowanie egzekucyjne, to jednoznacznym jest, że sam z urzędu nie stwierdził przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o jego umorzeniu. Powyższa uwaga czyni uzasadnionym twierdzenie, że skoro zobowiązana żąda umorzenia postępowania egzekucyjnego, to jej obowiązkiem jest wskazanie, na jakiej konkretnie przesłance opiera swoje żądanie, zaś rzeczą organu nie jest ocena każdej z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w wyżej cytowanym przepisie (choć w niniejszej sprawie ocena organu była najszersza z możliwych i odnosiła się do każdej ze wskazanych w przepisie podstaw umorzenia), ale ocena zasadności żądania opartego na skonkretyzowanej przesłance. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny tego stanu rzeczy mają charakter trwały, a nie przejściowy. Skarżąca we wniosku wskazała na niedopuszczalność wszczęcia i prowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego. Podniosła, że skierowane do egzekucji tytuły wykonawcze nie spełniają warunków formalnych, bowiem wystawiła je osoba nieupoważniona, nieprawidłowo oznaczono w nich wierzyciela, a także nie wskazano podstawy prawnej (decyzji administracyjnej), z której wynika egzekwowany obowiązek. Nie mogą one stanowić podstawy prowadzenia wobec niej czynności egzekucyjnych. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca posiada zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i FGŚP za luty, marzec, lipiec i sierpień 2023 r. W tym przedmiocie wydane zostały decyzje administracyjne, które w chwili wystawienia tytułów wykonawczych miały one charakter decyzji ostatecznych i prawomocnych. Zostały one wskazane, wbrew stanowisku strony, w treści obu tytułów w część B, poz. 3, 4 i 5. Wobec biernej postawy skarżącej, wierzyciel – Zakład Ubezpieczeń Społecznych, kierując się art. 24 ust. 2 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 423, dalej: u.s.u.s.), podjął czynności związane z przymusowym ściągnięciem tych należności. Wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, zaś organ egzekucyjny przesłał elektronicznie do B. jako do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z prowadzonego przez ten bank na rzecz skarżącej (zobowiązanej) rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zajęcie okazało się bezskuteczne, wobec braku środków na rachunku. W ocenie Sądu, organy zasadnie oceniły, że skarżąca nie wykazała istnienia tych okoliczności, które jej zdaniem mają się składać na przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego w postaci niedopuszczalności egzekucji, a na które wprost powoływała się w piśmie z 9 lipca 2024 r. Wbrew twierdzeniu skarżącej, z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze, na podstawie których wszczęto postępowanie egzekucyjne i dokonano czynności egzekucyjnej spełniają wymogi formalne określone w art. 27 u.p.e.a., w tym wskazują podstawę prawną obowiązku, jak też właściwie określają wierzyciela (będącego równocześnie organem egzekucyjnym). Zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a., wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Organem egzekucyjnym (art. 1a pkt 7 u.p.e.a.) jest natomiast organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. Jak wynika z art. 24 ust. 2 u.s.u.s., składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, zwane "należnościami z tytułu składek", nieopłacone w terminie podlegają potrąceniu ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. W niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam organ – Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ ten został też wskazany w tytułach wykonawczych jako wierzyciel (zob. art. 83c ust. 1a u.s.u.s.). Jest on państwową jednostką organizacyjną i posiada osobowość prawną (art. 66 ust. 1 u.s.u.s.). Siedzibą Zakładu jest miasto stołeczne Warszawa, ale w terenie Zakład działa poprzez swoje jednostki organizacyjne – oddziały (art. 67 ust. 1 i art. 122 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s.). Właściwość oddziału wyznacza miejsce zamieszkania płatnika składek. Do zakresu działania Zakładu (a zatem także i jego terenowej jednostki organizacyjnej, w tym wypadku Oddziału Zakładu w Lublinie) należy m.in. wymierzanie i pobieranie składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jak też prowadzenie rozliczeń z płatnikami składek z tytułu należnych składek i wypłacanych przez nich świadczeń podlegających finansowaniu z funduszy ubezpieczeń społecznych lub innych źródeł (art. 68 ust. 1 pkt 1 lit c) i d) u.s.u.s.) oraz kontrola wykonywania przez płatników składek i przez ubezpieczonych obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz innych zadań zleconych (art. 68 ust. 1 pkt 6 u.s.u.s.), a wreszcie – zgodnie z cytowanym już art. 24 u.s.u.s. - inicjowanie postępowania zmierzającego do przymusowego wykonania tych obowiązków. Wbrew stanowisku skarżącej, w tytułach zasadnie wskazano więc jako wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Lublinie. Równocześnie, w charakterze organu egzekucyjnego występuje w sprawie Dyrektor tego Oddziału, co uzasadnia art. 19 § 4 u.p.e.a. w zw. z pkt 16 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne z dnia 2 września 2016 r., Dz.U. z 2016 r., poz. 1411. Skarżąca zamieszkuje na terenie Gminy [...], a zatem miejscowo właściwym do prowadzenia wobec niej egzekucji był Dyrektor Oddziału ZUS w Lublinie. Z kolei Dyrektor Oddziału udzielił pracownikowi – M. D., która podpisała sporne tytuły wykonawcze upoważnienia ogólnego (załączonego do akt egzekucyjnych) do wykonywania w imieniu Dyrektora Oddziału ZUS kompetencji organu egzekucyjnego, a Prezes ZUS udzielił jej pełnomocnictwa ogólnego (w aktach egzekucyjnych) do reprezentowania Zakładu jako wierzyciela. Uzasadnia to stanowisko że Pani M. D. była osobą upoważnioną do wystawienia w imieniu i na rzecz Zakładu tytułów wykonawczych, a zarzuty dotyczące braku jej umocowania (a tym samym i skutków działania bez umocowania) oraz naruszenia art. 268a k.p.a.a w zw z art. 18 u.p.e.a. są niezasadne. Powyższe oznacza, że tytuły wykonawcze posiadają podstawę prawną i zostały wystawione przez właściwy podmiot, a osoba które tytuły te podpisała legitymuje się stosownym pełnomocnictwem wierzyciela i organu egzekucyjnego. Jak już wskazano, w ocenie Sądu, niezasadne jest również twierdzenie skarżącej, że w sprawie istnieją podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazane w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wystawione tytuły wykonawcze spełniają wszystkie wymogi wskazane w art. 27 u.p.e.a. W szczególności, zawierają oznaczenie wierzyciela i organu egzekucyjnego, wskazują dane osobowe zobowiązanego oraz treść podlegającego egzekucji obowiązku (wysokość kwoty głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych), jak również datę wystawienia tytułu, podpis, dane oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Tytuły zostały wystawione na obowiązującym formularzu i zawierają wszystkie niezbędne pouczenia, skierowane do zobowiązanego oraz klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanej. Powyższe oznacza, że podniesione w skardze zarzuty nie powodują, że zaskarżone postanowienie może zostać uznane za sprzeczne z prawem. Niezależnie od podniesionych przez skarżącą we wniosku o umorzenie postępowania kwestii organ dokonał oceny każdej z wymienionych w art. 59 u.p.e.a. przesłanek, zasadnie stwierdzając, że w realiach sprawy nie zaistniała żadna z nich. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie egzekucyjnej dla egzekucji świadczeń pieniężnych, tj. w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 u.p.e.a. - egzekucję z rachunku bankowego. Wierzyciel nie zgłosił wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, ani o jego umorzenie. Odrębne ustawy nie zawierają uregulowań, które stanowiłyby podstawę wniosku o umorzenie postępowania. Nie wykazano, by dalsza egzekucja administracyjna była bezskuteczna lub nie uzyska się z niej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wbrew twierdzeniu skarżącej, organ nie dokonał w sprawie wykładni profiskalnej, ale kierował się zasadą wykładania przepisów prawa w pierwszej kolejności zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Powoływane przez skarżącą judykaty ocenił jako nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy (a nie jako niewiążące), a zatem nie był zobowiązany – jak wskazuje skarżąca – do przedstawienia kontrargumentacji wobec ich treści. Mając na uwadze powyższe i jednocześnie podzielając stanowisko organu o braku przesłanek umorzenia postępowania wynikających z art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.