I SA/Lu 666/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w zakresie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia [...] 2017 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia [...] 2017 r. Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – "P.p.s.a". Referendarz uzasadniał, że wezwaniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. zobowiązano stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie załączonego do wezwania formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 sierpnia 2017 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r., i jak wynika z akt sprawy do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony. Skarżąca złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. Podnosiła, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, wbrew stanowisku referendarza, został złożony w dniu 17 sierpnia 2017 r. przesyłką poleconą o wskazanym przez nią numerze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzanie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Jaka wynika z akt sprawy niniejszej istotnie skarżąca (działająca przez pełnomocnika - córkę W. K.) nadała, w odpowiedzi na wezwanie Sądu m.in. do wypełnienia i złożenia przesłanego formularza PPF, przesyłkę priorytetową o wskazanym przez nią numerze, która jednak wbrew jej twierdzeniom nie zawierała wniosku o prawo pomocy złożonego na urzędowym druku (karty od [...] do [...] akt sądowych). Przesyłka zawierała pismo z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego oraz załączniki do tego pisma, wśród których nie ma wniosku o prawo pomocy złożonego na urzędowym formularzu. Załączniki do pisma zostały wyliczone w jego treści, a wyliczenie to nie zawiera wskazanego wyżej wniosku. W treści pisma pełnomocnik nie nawiązuje do wniosku o prawo pomocy, a ponadto przesyłka nie zawiera także usunięcia dwóch braków formalnych skargi do sądu, do czego skarżąca także była w tym samym czasie wzywana. Świadczy powyższe o tym, że przesłanie do Sądu przesyłki nie było związane z usunięciem braków formalnych skargi oraz wniosku o udzielenie prawa pomocy, lecz tylko ze złożeniem wniosku o zawieszenie postępowania przed sądem. W tych okolicznościach zarządzenie referendarza sądowego odpowiada prawu, co uzasadnia utrzymanie tego rozstrzygnięcia w mocy na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 257 P.p.s.a.